Σκέψου...πριν πάρεις το Oscar...

Το γράψιμο ενός κειμένου είναι εποικοδομητικό. Τέλος. Σχεδόν, αξίωμα. Στην Ελλάδα που ο καθένας λέει το μακρύ και το κοντό του, το να γράφεις ένα κείμενο και να στοιχειοθετείς αυτό που λες με το γραπτό λόγο είναι κάτι παραπάνω από μαγκιά. Σε ένα χώρο που ο καθένας αφήνει το διαδικτυακό του αποτύπωμα, οι λέξεις μένουν και προφανώς δεν πετούν στον αέρα σαν ελαφρόμυαλα πουλάκια.

Η Ελλάδα είναι πάντα πίσω από τις αναρτήσεις αυτού του Blog με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο. Βλέπετε οι σχέσεις μου με αυτή τη χώρα φθάνουν σε επίπεδο σχεδόν θρησκευτικής λατρείας. Δεν θα έλεγα ότι βέβαια το ίδιο ισχύει και για τους κατοίκους της. Χθες διάβασα μια δήλωση του Umberto Eco, ο οποίος με περισσή ειλικρίνεια αναγνώρισε ότι «το πρόβλημα της Ιταλίας δεν είναι ο Μπερλουσκόνι, αλλά οι Ιταλοί που τον ψηφίζουν». Προφανώς ο Ιταλός διανοούμενος δεν είπε και καμιά βαρυσήμαντη φιλοσοφική αλήθεια, αλλά μια πάγια πολιτική αρχή που ισχύει από αρχαιοτάτων χρόνων. Μια αρχή, όμως, που ειδικά στην Ελλάδα τείνουμε να ξεχνάμε εντονότατα. Κάτι το οποίο φανερώνεται περίτρανα από την αγαπημένη μας εθνική φράση…«που είναι το κράτος;». Τράβα στον καθρέπτη να δεις που είναι το κράτος…αν το έχεις τόση απορία!

Το έχω πει πολλές φορές και πολύ πριν τον αξιοσέβαστο κατά τ’ άλλα σενιόρε Έκο…το πρόβλημα δυστυχώς της Ελλάδας είναι οι Έλληνες. Επί της ουσίας, η δυστυχία μας δεν είναι ούτε οι πολιτικοί μας, ούτε οι θεσμοί μας, ούτε η μοίρα μας η μαύρη και η σακατεμένη…ξέρετε…αυτό το μόνιμο σύνδρομο του Βασιλάκη Καϊλα! Όσο ο μέσος Έλληνας δεν μπορεί να καταλάβει τη δύναμη που έχει στα χέρια του αλλά και το μέτρο της ευθύνης του, τότε η χώρα, το πολιτικό της σύστημα, αλλά και όλοι οι κοινωνικοί θεσμοί θα βαλτώνουν σε ένα ωραιότατο βούρκο, περιμένοντας ένα κλαρί να τους τραβήξει από έναν από μηχανής Θεό. Πιστός στις παραδόσεις και την ιστορία του βλέπετε ο Έλληνας, περιμένει πάντα το Σωτήρα. Στοιχηματίζω ότι και η έντονη παρουσία της Εκκλησίας και της θρησκείας στη ζωή του θα έχει επιτελέσει και αυτή το έργο της. Μα πόσο δύσκολο είναι τελικά να καταλάβουμε ότι οι μόνοι Μεσσίες του εαυτού μας είμαστε εμείς οι ίδιοι;

Θεατές, λοιπόν, αμέτοχοι σε ένα έργο που είναι φανερό ότι δεν μας αρέσει, αλλά παραταύτα προτιμούμε να καθόμαστε θρονιασμένοι στη πολυθρόνα μας και να καταβροχθίζουμε βερεσέ στη πιστωτική τα pop corn μας. Στα μάτια μας, πρωταγωνιστές στο έργο οι πολιτικές παρατάξεις. Μια σάπια κυβέρνηση, μια αφηρημένη αντιπολίτευση, μια γυφτό-μπαρόκ ακροδεξιά, μια εκτός τόπου και χρόνου αριστερά και ένα ΚΚΕ (μην θέλετε και περιγραφή για το τελευταίο…από μόνο του μιλάει το πράγμα). Εμείς, βέβαια, κομπάρσοι σε αυτό το εργάκι. Μόνο που όταν θα μας δώσουν το Όσκαρ πρώτου ανδρικού ή γυναικείου…να δω πως θα το πάρουμε. Να δω ποιους θα ευχαριστήσουμε τότε στο λογύδριο που θα βγάλουμε πάνω στο καμένο Kodak Theater της ζωής μας…

Διάβασα σήμερα τους βασικούς πυλώνες της οικονομικής πολιτικής του ΠΑΣΟΚ. Προς στιγμή, περίμενα ότι θα έκανα καινούργιο συκώτι…μιας και είχα και έναν πονοκέφαλο…αλλά προς μεγάλη μου έκπληξη δεν το έκανα. Η κατευθυντήρια γραμμή φάνηκε σωστή…αν το θέλετε…μου φάνηκε λογική. Σκέψεις που θα μπορούσε να κάνει ο μέσος απόφοιτος ενός Οικονομικού τμήματος. Ισόρροπη ανάπτυξη (τον όρο πράσινη τον μισώ…γιατί ξέρω ότι είναι τόσο μα τόσο μοδάτος), στήριξη της απασχόλησης, δίκαιη φορολογία, δημοσιονομική εξυγίανση και θεσμική εποπτεία του ευρύτερου οικονομικού συστήματος. Όλα καλά μέχρι εδώ! Από εδώ και πέρα αποζητώ το επόμενο βήμα. Γιατί μέχρι εδώ κύριε Παπανδρέου έχετε συντάξει ένα γενικό πλάνο…μια κατευθυντήρια γραμμή…η οποία ακόμα κι εγώ ο παράξενος τη βρίσκω συμπαθητική. Από εδώ και πέρα όμως…θέλω λεπτομέρειες. Γιατί στη τελική κανείς ποτέ δεν εφάρμοσε φιλοσοφίες…αλλά λεπτομέρειες!

Την επόμενη, λοιπόν, φορά που θα βρεθούμε σε μια κατάσταση απόγνωσης και θα θέλουμε να φωνάξουμε με στόμφο και ύφος μεγατόνων «που είναι το κράτος;», ας αναλογιστούμε το μερίδιο της δικής μας ευθύνης για αυτό το μπάχαλο. Να το κάνουμε καλύτερα όσο πιο νωρίς γίνεται, γιατί όταν θα ανεβούμε στη σκηνή να πάρουμε το Όσκαρ…και η μπογιά θα έχει στεγνώσει…τότε θα είναι πάρα πολύ αργά. Δεν είναι δα και τόσο δραματικό να δώσουμε στην Ελλάδα τον Έλληνα που της ανήκει…για το γαμημένο Όσκαρ ρε γαμώτο!

How to accept an Oscar
Ανέβηκε από VideoJug. - Ρίξτε μια ματιά σε περισσότερα lifestyle βίντεο.

Μουσική Βουλγαρία...

Η Βουλγαρία είναι γνωστή χώρα των Βαλκανίων. Πρωτεύουσα της η Σόφια. Η χώρα έγινε μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης την 1^η Γενάρη του 2007. Υπολογίζεται ότι ο πληθυσμός της ανέρχεται στα επτάμιση εκατομμύρια κατοίκους, οι οποίοι οδηγούν στα δεξιά (συνεπώς μην ψαρώνετε…το τιμόνι είναι στα αριστερά!!!...προς στιγμήν ψάρωσα κι εγώ). Η χώρα συνορεύει με την Ελλάδα κατά ένα μεγάλο ποσοστό και οι σχέσεις Ελλήνων και Βουλγάρων είναι συμπαθητικές…αν εξαιρέσει κανείς το άσβεστο μίσος με τους Θεσσαλονικείς…για γνωστούς ιστορικούς λόγους.

Και κάπου εδώ το μάθημα γεωγραφίας τελειώνει…μιας και αρχίζει εκείνων των καλλιτεχνικών. Γιατί εμείς σαν Blog φροντίζουμε πρωτίστως για την επιμόρφωση των αναγνωστών μας. Ή ασκείς κοινωνικό έργο αγαπητέ ή όχι!

Αυτό, λοιπόν, που μπορεί να μην είναι γνωστό για την γείτονα χώρα είναι η μεγάλη αγάπη της για την ελληνική μουσική. Γιατί πολλοί κακεντρεχείς…ονόματα μην λέμε και προσωπικότητες μην θίγουμε…υποστηρίζουν ότι οι Έλληνες τραγουδιστές δεν κάνουν διεθνή καριέρα στο εξωτερικό. Γιατί μπορεί οι περισσότεροι Ευρωπαίοι να ξέρουν τα Νανά Μουσχουρή (προσοχή στο τόνο στη λήγουσα…δεν είναι βέβαια τυχαίος), τη Μελίνα Μερκούρη και τον Ξενάκη, αλλά τα αδέρφια από τα Βαλκάνια υποστηρίζουν με σθένος τη σύγχρονη ελληνική μουσική παραγωγή. Με ένα γρήγορο ψάξιμο στο γιου-τιούμπι (κατά κόσμον youtube) μπορείς και εσύ πτωχέ μου αναγνώστη να ανακαλύψεις ότι οι Βούλγαροι αγαπούν σφόδρα τους Έλληνες καλλιτέχνες…από τη Βανδή…μέχρι τη Κέλλυ Κελεκίδου!! Ωωωω ναι! Παραδόξως…δεν έχουν ιδιαίτερη κάψα να μεταγλωττίσουν την Απόλυτη Ελληνίδα σταρ…μιας και τα σιτεμένα κρέατα…τρώγονται πάντα στην αυθεντική τους μορφή!

Κι επειδή ως Blog δεχτήκαμε έντονη επίθεση και κριτική για τις μουσικές μας επιλογές, και επειδή εμείς δεν καταλαβαίνουμε από λογοκρισία, γιατί ήμεθα και στρατευμένο blog τρομάρα μας, σήμερα θα υπερβούμε τα εσκαμμένα και θα σας παραθέσουμε μεγάλα βουλγαρικά σουξέ που έγραψαν ιστορία. Αφανείς ήρωες πίσω από αυτούς τους ογκόλιθους της Βουλγαρικής μούζικα…είναι έλληνες συνθέτες που από το μετερίζι τους έχουν δώσει λαμπρή δόξα σε αυτό τον ρημαγμένο από τα σκάνδαλα ελληνικό τόπο.

Τέλος, αυτό το post κόλαφος είναι αφιερωμένο στην εξαιρετική μου Θεία…που σε λίγες βδομάδες θα ανέβει στη Βουλγαρία να χαιρετήσει τη συμμαθήτρια της στο νηπιαγωγείο Καμπαλόγρια. Επάνω (ψηλά ντε στο Post) βλέπετε και σχετική φωτογραφία από εκείνες τις χαρωπές παιδικές στιγμές των δύο κοριτσιών.

Και πάμε στο προκείμενο…

1. Νεαρός κύριος κινείται στους electro ρυθμούς του Υποφέρω της Βανδή. Δεν τα λέει και πολύ το Βούλγαρο…αλλά η προσπάθεια μετράει. Το γυαλί μάσκα είναι όλα τα λεφτά στην εικαστική παρέμβαση…το οποίο μεταμορφώνει το παλικάρι περισσότερο σε εικαστικό δρώμενο…παρά τραγουδιστή. Ομοιότητες στη φωνή του κυρίου με τη φωνή της Δέσποινας είναι απλά κακεντρεχείς!

2. Μαυρομάλλα όμορφη κοπελίτσα τραγουδάει – λέμε τώρα - στους ρυθμούς της Κέλλυς Κελεκίδου, αφού έχει έρθει σε απόγνωση από το γκομενό της. Η κοπέλα είναι φανερό ότι είναι σε πλήρη απόγνωση…και φανερά αγνοεί το μεγαλείο της ελληνικής μουσικής…που ακόμα και μέσα στο μαύρο πόνο…πρέπει η μέση λίγο να κουνιέται! Έλεος!!

3. Που είσαι Πέγκυ Ζήνα να το δεις…και να μην ξανακάνεις τη Lady Gaga! Που εδώ εγώ ματώνω με το «βαρνίιιιμι». Μεταξύ μας…νομίζω ότι θέλω να δω τη Μακρυπούλια εν πλήρη μιιιι και νιιιι και λιιιι να το τραγουδάει!! Η ερμηνεία της κυρίας είναι το λιγότερο σκυλάδικο Εθνικής Οδού Αθηνών-Λαμίας…αλλά χαλάλι…η κοπελιά το νιώθει!!!

4. Αυτό είναι εξαιρετικά αφιερωμένο στο Γατούλη…για την ώρα που θα κάνει διεθνή καριέρα στη Βουλγαρία. Μυστικές πληροφορίες με ενημερώνουν ότι το έχει ερμηνεύσει ήδη σε prive βραδιές…σε άπταιστα Βουλγάρικα…αλλά μένει να τις επιβεβαιώσω. Κωλέτσα….τρέμε…ήρθε το τέλος σου!!! Δείτε το video clip…της Κωλέτσας μπροστά σε αυτό…μοιάζει με ερμηνεία στη Λυρική!!!

5. Ιεροσυλίααααααααααααααααααα….απλά!!!! Εεεεεε όχι να κατακρεουργούμε και το Εθνικό μωρό….που είναι το κράτος; Που είναι ο Υπουργός Πολιτισμού;;;;;;;;;

6. Πάρε το μαγαζί και κλείστο είναι το τραγούδι…άιντε!! Που είσαι Μάρω…να πάρετε τον Καραφώτη και να τις κάψετε το μαλλί τρίχα-τρίχα…που πήρε τη Μηχανή του Χρόνου…βρήκε και κάτι παραλίες να πηγαίνει πέρα δώθε και έδωσε το τελειωτικό χτύπημα στο άσμα του Φοίβου!! Έλεος…δεν υπάρχει σεβασμός κανένας στο ποιοτικό ελληνικό τραγούδι;

7. Εεεεεεε όχι να κατακρεουργούμε και τη Φανή Δρακοπούλου. Κανένας σεβασμός πια στα ιερά και τα όσια αυτού του τόπου; Κανένας; Σε ένα τραγούδι που με σημάδεψε φέτος….ΕΛΕΟΣ!!!

8. Και κλείνουμε με ένα Κοργιαλά…για να μην μας πείτε και σκυλάδες! Το εν λόγω άσμα έχει και ελληνικά μέσα…από κάποιον Έλληνα μάλλον φοιτητή στη Βουλγαρία. Κάπως έπρεπε και το παιδί να βγάλει το ψωμί του….μη φωνάζετε! Τι να έκανε δηλαδή…να γινόταν ζιγκολό;;;;;;

Αυτά τα λίγα σε αυτό το μαραθώνιο μουσικό αφιέρωμα. Θεία…καλά να περάσεις στη Madonna! Και του χρόνου Σερβία!!!!

Το φιδάκι...

Το καλοκαίρι έχει φθάσει και τα κουνούπια έχουν έρθει για τα καλά. Κάθε χρόνο, λοιπόν, μαζί με τα κουνούπια έρχονται και οι αναμνήσεις…εκείνες οι παιδικές. Μυρωδιές που μένουν ανεξίτηλα χαραγμένες στο μυαλό μου. Ανέκαθεν λειτουργούσα με την όσφρηση. Ίσως για αυτό να με εκνευρίζει αφάνταστα ότι την άνοιξη με τις αλλεργίες την χάνω κατά περιόδους. Με τη μυρωδιά ανακαλώ εποχές, ανθρώπους καταστάσεις και περασμένα χρόνια.

Περνάω χτες από το μπαλκόνι των γονιών μου και αίφνης πάλι να μου έρχεται η μυρωδιά από το φιδάκι που καιγόταν για τα κουνούπια. Εκεί σαν κάμερα με απότομη εστίαση ζωντάνεψαν όλα εκείνα τα παιδικά καλοκαίρια στον Πόρο. Σε ένα μπαλκόνι σχετικά μικρό να είμαστε μαζεμένοι να δούμε τους Thundercats. Σε ένα σπίτι που είχε συνέχεια τα παραθύρια ανοιχτά και οι μυρωδιές από τα γεμιστά ευωδίαζαν τον τόπο. Τα μεσημέρια με την οδηγία επιτακτική να κοιμηθούμε, αλλά εμείς κλασσικά να παρακούμε και να σιγοψιθυρίζουμε.

Τα κουνούπια του Πόρου ποτέ δεν κατάλαβαν τίποτα από το πράσινο εκείνο χημικό που καιγόταν. Πάντα είχα την εντύπωση ότι αυτά αντέχουν πιο πολύ από εμάς. Ωστόσο, το αποτέλεσμα ίδιο. Άνθρωπος των μυρωδιών γαρ. Ίσως για αυτό να μου αρέσει και τόσο η μαγειρική. Μου δίνει την ευκαιρία να εξερευνήσω νέους δρόμους της όσφρησης. Ελεύθερος από κάθε καταναγκασμό και από αναμνήσεις.

Με τα χρόνια να περνάν και τα φιδάκια να καίγονται αβέρτα, οι αναμνήσεις πληθαίνουν. Νεανικά χρόνια συνοδευμένα από τους πρώτους έρωτες. Αξέχαστα μεθύσια με φίλους. Μπάνια σε κάθε παραλία. Και ένα νησί που συνεχώς άλλαζε, αλλά έμενε πάντα όμορφο. Ένας άνθρωπος που όλο και πλαθόταν για να φθάσει στο σήμερα…και πάλι να αλλάζει. Η μυρωδιά, όμως, από τα φιδάκια ίδια και απαράλλακτη. Πάντα νομίζω ότι χρειάζεσαι κάτι να μένει σταθερό…ίσα ίσα για να μπορείς να κάνεις τις συγκρίσεις…ceteris paribus…

Τώρα…οι πρώτες ήδη αναμνήσεις να είναι από τον Πόρο. Πάνω σε αυτές να μπορώ να κτίζω τις αναμνήσεις που θα έχω στο μέλλον. Μια πολύ καλή αρχή. Και ξέρω πολύ καλά ότι θα φτιάξουμε στιγμές και σε άλλα μέρη και σε άλλους προορισμούς. Ωστόσο, αυτές οι στιγμές θα είναι πάντα χαραγμένες μέσα μου…γιατί απλά είναι οι πρώτες…και ίσως γιατί είναι στο Πόρο…σε ένα φιλί κάτω από το ρολόι.

Η ευχή, λοιπόν, απλή…να φτιάξουμε τις δικές μας μυρωδιές…και με αυτό τον τρόπο…όπου κι αν είμαι…να σε ανακαλώ…μέχρι να σε δω…

υ.γ. Γιατί όταν σου αφιερώνουν ένα τραγούδι και σου ζητάνε να το ανεβάσεις…τότε απλά πρέπει να υπακούς με ένα χαζό χαμόγελο στα χείλη…ωωωωωωωωωω!!!!!

Μέτρα για το Κάπνισμα...

Ξέρετε κάτι; Δεν μου έλειψαν τόσο τα προσωπικά κείμενα από αυτό το σπίτι. Θα έλεγα ότι τόσο καιρό μου έλειψαν μάλλον εκείνα που έλεγα ό,τι βαρεμάρα μου κατέβαινε στη γκλάβα και έσπαγα πλάκα. Θυμάμαι ακόμα εκείνη την πρώτη εποχή αυτού του Blog που σχολίαζα κυρίως σατιρικά την επικαιρότητα και τα κακώς κείμενα αυτού του τόπου. Και το να μην ασχολείσαι με τα δεινά στην Ελλάδα είναι σαν να λες σε βοθρατζή να μην λερωθεί! Εεεε πως να το κάνουμε…δεν γίνεται απλά…σύσκατος θα γίνεις!

Ζορίστηκα πολύ για το τι θα είναι το πρώτο κείμενο, λοιπόν, για την επιστροφή του ασώτου. Στην αρχή σκέφτηκα ένα δακρύβρεχτο του τύπου…«σε άφησα στη πόρτα του πλούσιου γιατί δεν μπορούσα να σε μεγαλώσω» ή «σε παράτησα, αλλά μετά το μετάνιωσα πικρά και έκλαψα με μαύρο δάκρυ». Αλλά βρε παιδί μου…πολύ κλάμα και οδυρμός και δε λέει με τέτοια ζέστη και υγρασία. Οπότε είπα να το πάω πιο αναίμακτα και να μιλήσω για κάτι που έχει πολύ-συζητηθεί. Καλά…μη νομίζεις αγαπητέ μου συγχωριανέ (αχ πόσο επιθύμησα αυτή τη λέξη!!!) ότι ξόδεψα και πολύ χρόνο για να το σκεφτώ. Γιατί ποιος έχασε το μυαλό του για να το βρω εγώ εξάλλου; Θα σας μιλήσω, λοιπόν, για το κάπνισμα.

Αρχικά να ξεκαθαρίσω ότι είμαι καπνιστής (ας στρίψω ένα τσιγαράκι επί τη ευκαιρία). Καλά δεν με λες και θεριακλή, αλλά τα κάνω τα τσιγαράκια μου. Τόσα, ώστε οι γονείς μου και οι φίλοι (οι μη καπνιστές βεβαίως) να με κυνηγάνε αρκούντως. Ευτυχώς έχω πολλούς φίλους καπνιστές οπότε δεν με πολύ-πρήζουν!

Απαγορεύτηκε, λοιπόν, το κάπνισμα! Δεν ξέρω αν το μάθατε! Ναι, ναι…το άλλο με τον Τοτό είναι πράγματι καλύτερα. Πάω που λέτε σήμερα με το Θείο μου (επί τη ευκαιρία…να τονίσω ότι αυτό το σπίτι στη Κινέτα είναι δικαιωματικά δικό μου…το Χαλκούτσι ας το πάρει η Cindy…ποσώς με ενδιαφέρει…εγώ θέλω απλά να κάνω πάρτυ δίπλα στη Ζωζώ) για καφέ στο Σκουφάκι. Να κάτσω μέσα άκαπνος δεν έπαιζε…για όλα τα λεφτά του κόσμου. Έλα όμως που βλέπω τασάκια στα μέσα τραπέζια. Για διακόσμηση δεν έπαιζε να ήταν σκέφτηκα. Μπαίνω μέσα, στέλνω τον Θείο τουαλέτα (έχει και ακράτεια…τι να τον κάνω;) και ρωτάω ευθύς αμέσως την ευγενική σερβιτόρα…«Επιτρέπεται να καπνίσουμε;»…για να λάβω την εξής απάντηση…«Για σήμερα ναι!». Ούαου σκέφτηκα…τι είναι αυτό; Κάποιο πρωτοποριακό μέτρο για δακτύλιο στο καπνίζειν;

Εεεεε κάπου εκεί μου ήρθε η καταπληκτική ιδέα που θα λύσει όλα τα προβλήματα και δεν θα τσακωνόμαστε κιόλας. Λοιπόν…θα κάνουμε για το κάπνισμα ό,τι ακριβώς κάνουμε και για τα αυτοκίνητα στο κέντρο. Τις μονές μέρες δεν θα επιτρέπεται το κάπνισμα και τις ζυγές θα επιτρέπεται! Πιάνετε το μεγαλείο της σκέψης μου; Πφφφφ…τόσο δύσκολο είναι; Εγώ για παράδειγμα θα βγαίνω μόνο τις ζυγές μέρες και όλες τις υπόλοιπες θα κλείνομαι και θα ντουμανιάζω στο σπίτι μου. Με αυτό τον τρόπο θα κάνω και οικονομία, γιατί θα πίνω και λιγότερους καφέδες! Καλά ώρες-ώρες τρομάζω με το μεγαλοφυές μυαλό μου! Πωπωπω!!!

Καλά…μια άλλη καλή σκέψη είναι να κόψω το κάπνισμα. Ωστόσο, αυτή δεν με συμφέρει οπότε δεν την προτείνω. Θα πάω στον κύριο Καγκελόπουλο και θα του το προτείνω. Τέλειωσε! Μα καλά…δεν μπορούσε να το σκεφτεί μόνος του; Εδώ έχει ολοκληρώσει το έργο του στο Υπουργείο Υγείας και έχει τόσο άπλετο χρόνο…πως δεν το σκέφτηκε; Νέο-δημοκράτης παιδί μου…τι περιμένεις; Απαπαπα!!

Καλά μιλάμε, νιώθω τόσο περήφανος που έβαλα και εγώ το λιθαράκι μου σε αυτό τον τόπο! Πάω να στρίψω άλλο ένα τσιγάρο για να το γιορτάσω…χαχα!!!

υ.γ. Ααααα τσακώστε και μια αφιέρωση!! Ωωωωωωωωω!!!!!

Just Thinking...

Μια σκέψη είναι μόνο...

...

Ξέρω ότι θα φάω πολύ κράξιμο...αν το κάνω...

Μου έχει λέιψει...όχι το να γράφω...αλλά το να γράφω ΕΔΩ...

Είναι ναρκωτικό;

Έχω λόγο να γράφω πια...

Damn it...νιώθω ότι σπάω κανόνες!

Ωραία...ας αρχίσουμε με ένα τραγούδι μου με έχει λίγο τρελάνει...και βλέποντας κάνοντας...

411

Ας το πάμε σαν ένα παραμύθι. Ξέρετε…από εκείνα τα όμορφα και χαρούμενα που καταλήγουν εκεί που πρέπει να καταλήξουν.

Ήταν κάποτε ένα παιδί που του άρεσε να γράφει λέξεις. Κάθε συναίσθημα, πόνος, λύπη ή χαρά, το μετουσίωνε σε προτάσεις. Βλέπετε και στη ζωή του δεν ήταν και πολύ διαφορετικό. Υπερανέλυε! Τόσο που συχνά το έλεγαν βαρετό και ξενέρωτο. Έτσι όμως ήταν αυτό. Τι να κάνουμε; Τουλάχιστον ήταν και γελαστό και ήθελε πάνω από όλα να κάνει τους άλλους να γελάνε. Φαίνεται ότι αντλούσε κάποια παράξενη δύναμη από το γέλιο των ανθρώπων.

Ένα βράδυ, όμως, εξοργίστηκε. Ένιωσε μανιασμένο σαν φλόγα που κατακαίει τα ξερόχορτα και σκέφτηκε ότι κάτι έπρεπε να κάνει για να φωνάξει. Σημείωνε τις λέξεις του εκεί που μπορούσαν άλλοι να τις κοιτάξουν. Άνθρωποι που ποτέ δεν ήξερε…ποτέ δεν θα μάθαινε…αλλά και άλλους που ίσως κάποτε είχε την τύχη να γνωρίσει. Τότε βέβαια δεν ήξερε τίποτα από όλα αυτά. Τίποτα δεν το προϊδέαζε για το μέλλον.

Οι μήνες περνούσαν και οι λέξεις πλήθαιναν. Πάντοτε σατιρικά, πάντοτε καυστικά…άλλοτε πετυχημένα και άλλοτε με παταγώδη αστοχία. Το παιδί μας βλέπετε ήξερε πολύ καλά ότι δεν είχε ταλέντο. Εντάξει…πέρα από το να προσπαθεί να κάνει του άλλους να γελάνε. Ως πολίτης του κόσμου…έφερε κάποια στιγμή και τον κόσμο στις λέξεις του. Ξάφνου τότε οι λέξεις πήραν άλλη αξία…γιατί πλέον βλέπετε είχαν αντίλογο. Μιας κι ο λόγος φέρνει πάντα τον αντίλογο…το έργο του μικρού παιδιού άλλαξε…

Οι μήνες πέρασαν και ο πολίτης του κόσμου…βγήκε στον πραγματικό κόσμο. Αυτό κι αν ήταν αλλαγή. Κλεισμένος σε μια μικρή γυάλα σαν το χρυσόψαρο…τα βλέπεις όλα θολά εκεί έξω. Όταν πηδήξεις όμως έξω από το γυαλί…τίποτα δεν είναι θολό…και εκείνο που σου φαινόταν όμορφο μπορεί να είναι πολύ άσχημο, αλλά και εκείνο που σου έμοιαζε συμπαθητικό να είναι το πιο όμορφο και άξιο πράγμα του κόσμου.

Εδώ, όμως, συνέβη το πιο παράξενο πράγμα που μπορεί κανείς να φανταστεί. Η απόδραση από τις δικές του λέξεις και το δικό του κόσμο, αντί να το κάνουν να μιλήσει για εκεί έξω…τον έστρεψαν προς τον ίδιο του τον εαυτό. Σαν να καρφώθηκε το γυαλί στην ψυχή του όταν παραπάτησε στη γυάλα…και τότε όλα έγιναν τόσο μα τόσο καθαρά εντός του. Σαν κοίταξε μέσα του…κατάλαβε πως δεν ήταν πια παιδί. Αυτό έπρεπε να το πει…

Το παιδί μεγάλωσε απότομα…και μαζί μεγάλωσαν και οι λέξεις του. Άλλες φορές χαρούμενο, άλλες λυπημένο, άλλες ερωτευμένο…πάντοτε όμως ήταν το ίδιο. Βλέπετε…ένα πράγμα που έμαθε από τις λέξεις του…είναι ότι αν αυτό είναι αληθινό…τότε κι ο κόσμος γύρω του θα είναι αληθινός. Σαν ένωνε, λοιπόν, τις λέξεις του με τις λέξεις άλλων…ένιωθε σαν ένα puzzle που κούμπωνε τέλεια…

Πολίτες του κόσμου ενώθηκαν, λοιπόν, και τα πρώτα ονόματα που ψέλλισε ήταν Κατερίνα, Όργιο, Αντώνης, Γατούλης, Σούλα, Αργεντινή, Θεία, Θείος, Δάσκαλος, Μουτσιλάκος, James, Indie rock, Nutela, Κατάσκοπος, Μελίκη, Καπότα, Θάνος, Wilma, Ναυτίλος…και μία ακόμα!

411 ομάδες λέξεων μετά…το παιδί…ο μικρός εκείνος με το τσουλούφι…κατάλαβε ότι ο κύκλος κάποια στιγμή πρέπει να κλείσει. Αν πάρεις την κιμωλία και την κάνεις μια τέλεια κούρμπα τότε κάποια στιγμή θα συναντήσει την αρχή της.

Σηκώθηκε, λοιπόν, από μια ξαπλώστρα ένα βράδυ…και ήξερε ότι το έργο έχει τελειώσει. Ότι η κιμωλία συνάντησε την αρχή επιτέλους. Ένας όμορφος κύκλος του έδωσε όμορφες στιγμές. Μέσα σε αυτό τον κύκλο γνώρισε τη φιλία και ήταν τυχερός…γνώρισε τον έρωτα αλλά υπήρξε άτυχος…και κάτι ακόμα για το οποίο θα δείξει πόσο τυχερός θα φανεί.

Κοίταξε, λοιπόν, πίσω του και είδε ολόκληρο τον κύκλο. Τον παρατήρησε καλά και αν τον πρόσεχε κανείς από κάπου θα διέκρινε ένα δάκρυ να τρέχει. Και λίγο πριν φύγει πρόσεξε κάτι….μια κουκίδα στο κενό της ένωσης της αρχής και του τέλους ήταν κενή. Τι να κάνω σκέφτηκε; Η κουκίδα αυτή είναι κομμάτι του κύκλου!

Κάθισε κάτω και σκέφτηκε…μεμιάς όμως σηκώθηκε και φώναξε. Αν για κάποιο λόγο η κουκίδα αυτή ανήκει εδώ…τότε αξίζει που έκανα όλο αυτόν τον κύκλο. Κι αν η ζωή θέλει να είναι τόσο σημαντική…τότε θα αρχίσω έναν νέο κύκλο από αυτή. Γέλασε χαρούμενος…σκούπισε το δάκρυ του…και αποχώρησε…

υ.γ. 411 αναρτήσεις ήμασταν μαζί…αυτό το παραμύθι το αγάπησα όσο τίποτε άλλο. Σας μιλάω ειλικρινά αυτό το σπίτι με έκανε άλλο άνθρωπο…και μου πρόσφερε το μεγαλύτερο δώρο που μπορούσα να σκεφτώ…τον ίδιο μου τον εαυτό πίσω. Αν κάτι πιστεύω, όμως, είναι ότι αυτό το παραμύθι έκανε τον κύκλο του. Οι λόγοι είναι πολλοί…αλλά η απόφαση είναι μια. Κάπου εδώ, λοιπόν, ήρθε η στιγμή να πέσουν οι τίτλοι του τέλους. Σας ευχαριστώ που μείνατε μαζί μου τόσο καιρό. Το blog δεν θα το κλείσω…γιατί δεν έχω το δικαίωμα…είναι και δικό σας πια. Σαφέστατα θα μπαίνω στα blog σας…είμαι κι εγώ κομμάτι των δικών σας σπιτιών. Εδώ λοιπόν…πρέπει να κλείσω την πόρτα…Χάρηκα που 411 αναρτήσεις με συντροφεύσατε…Σας χαιρετώ!   

Ένα Βράδυ και ένα Πρωί...

Μόνος σε μια ξαπλώστρα…με παρέα ένα τσιγάρο….πάνω τα αστέρια…βράδυ…η μουσική από πίσω να χτυπάει…ο καπνός να βγαίνει αργά από το στόμα. Σχεδόν τελετουργία η διαδικασία!

Λίγο πριν σε ένα τραπέζι με κόσμο. Γέλια…φλερτ…αστεία…καημοί…και άπλετη χαρά. Εδώ όχι μόνος! Με δυο γυναίκες. Την παντοτινή μου αγάπη και ιδέα…και το μικρό μου ναζιάρικο Burberro-παιδο! Βλέπετε…ένα όνειρο…τόσο εντυπωσιακό μέλλει να μείνει εντυπωμένο στο μυαλό σου…στη ζωή σου. Εμείς οι τρεις έχουμε μοιραστεί στιγμές…που άλλοι κάνουν να μοιραστούν χρόνια…και ίσως και δεν τα καταφέρνουν ποτέ. Δεν ξέρω γιατί δέσαμε. Μάλλον γιατί δείξαμε το αληθινό μας πρόσωπο…χωρίς φόβο…χωρίς πάθος…από το πρώτο λεπτό. Από την πρώτη ματιά! Και μιλάμε για τα τρία ζευγάρια των πιο όμορφων ματιών που έχουν φτιαχτεί από καταβολής κόσμου!

Λίγο μετά σε ένα υπολογιστή…ένα mail!

Το επόμενο πρωί…μια απάντηση που σε γειώνει…αλλά όπως πάντα επιμένεις. Και λες ακόμα μια φορά…λόγια άλλων…“Μην παρατηρείς την ζωή σου, μην την εξηγείς, μην τη διηγείσαι”…και μετά λόγια δικά σου...“Αν κάτι ξέρω από τη ζωή είναι ότι δεν θέλω να την βασανίζω άδικα”.

Νιώθω τελευταία ότι ένα κύκλος κλείνει. Όμορφος κύκλος δεν λέω…αλλά κλείνει. Και αυτό βέβαια σημαίνει ότι κάτι άλλο καλό ξεκινά. Το 411 μάλλον είναι ο αριθμός που θα κλείσει τον πρώτο όμορφο κύκλο.

Μέχρι τότε…και αυτό θα είναι πολύ σύντομα…σας χαιρετώ…

Παρέμβαση στο Κατεστημένο της Ποιότητας...

Εντάξει μπορεί να μην είναι εύκολο να ξεχνάς πράγματα. Ειδικά αν δεν θέλεις να τα ξεχάσεις γιατί είναι τόσο όμορφα, αλλά νομίζω ότι μέχρι να έρθει η κατάλληλη στιγμή πρέπει να συνεχίζει κανείς τη ζωή του. Η τύχη παίζει το ρόλο της κι εγώ είμαι τυχερός γιατί άκουσα λέξεις που δεν είχα ακούσει σε όλη μου τη ζωή. Λέξεις που δεν μπορούν παρά να σε κάνουν να υποκλίνεσαι στη μεγαλειότητα ενός ανθρώπου. Και να ξέρεις ότι μόνο γι’ αυτό έχει ταλέντο…και δεν το συζητάω…μην μιλήσεις…μην τολμήσεις να αναλύσεις παραπάνω.

Όμως επειδή δεν μου φταίνε οι αναγνώστες μου να τους νταουνιάζω…είπα να κάνω σήμερα ένα post κόλαφο στη ποιότητα. Γιατί μην ξεχνιόμαστε ότι είμαστε και ποιοτικό blog. Γιατί καλός ο Παπαϊωάννου, αλλά βρε αδερφέ στο τραπέζι δεν ανεβαίνεις με δαύτον. Είναι καλός για το Μέγαρο, το Παλλάς, άντε και σε κάνα show στην ΕΡΤ…μέχρι εκεί!

Διότι να σας εξηγήσω το σκεπτικό μου. Ο Έλληνας είναι σχιζοειδής προσωπικότητα. Αρέσκεται και στο τσιφτετέλι του, την υποκουλτούρα του…και ίσως αυτό να είναι το μεγαλείο του. Εδώ σεβάσμιοι κατά τ’ άλλα bloggers έχουν κατά περιόδους εκδηλώσει αυτή τη σκοτεινή πολιτισμική πλευρά τους. Τι να πρωτοαναφέρω! Τους χορούς του Γατούλη; Τους κρυφούς πόθους του Spy; Και πόσοι άλλοι…που απλά δεν μπορώ να μιλήσω…

Σήμερα, λοιπόν, η επιμόρφωση θα αρχίσει με το τραγούδι που άκουσα μετά από χρόνια και μου έχει κολλήσει και ακούω ολημερίς. Φαντάσου ότι οι στίχοι δεν με εκφράζουν, αλλά ένα κόλλημα το έχω πάθει! Πρόκειται για το Ναι της Μερκούρη (της Ειρήνης βρε αστοιχείωτοι!!). Το τραγουδάκι τα σπάει μιλάμε! All the money my dears!!

Το επιμορφωτικό μουσικό σεμινάριο συνεχίζει με την Ελληνίδα Lady Gaga (λέμε τώρα…μην το πάρετε κι εσείς τόσο στα σοβαρά!). Το νέο τραγούδι της Πέγκυ-ς είναι άσμα ασμάτων. Δηλαδή από πού να το πιάσεις; Από τους στίχους…τόση έμπνευση πια; Από τη μουσική…eat my dust Gaga! Το τραγούδι είναι μπροστά και η Πέγκυ με νυφικό να σούρνεται στα εργοστάσια είναι super προχώ!!! Σας το παραθέτω για να μην λέτε πως δεν φροντίζω για σας καμάρια μου! Εναλλακτικά μπορείτε να δείτε το αφιέρωμα στον έτερο πχοιοτικό Ψεύτικο Πέτρο!

Τέλος…γιατί πολύ στο χωρισμό και το παράπονο πήξαμε…να σας παραθέσω και ένα super σέξυ κομμάτι. Έτσι για να περιλαμβάνουμε και τη μαγεία της πρώτης κάβλας (απομακρύνεται τα παιδιά από τις οθόνες)!! Γιατί πολλές φορές υπάρχει κι αυτό. Να θέλεις κάτι εδώ και ΤΩΡΑ!!! Κι όποιος ή όποια πει ότι δεν το έχει νιώσει…να πάει να κουρευτεί. Σας πιστέψαμε τώρα!! Ναι…όλοι λειτουργείτε με το μυαλό και με άψογο προγραμματισμό! Τι μας λέτε μωρέ;;!!

<object width="445" height="364"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/ysNbHUjsDi8&hl=en&fs=1&color1=0x2b405b&color2=0x6b8ab6&border=1">

Ουφ…κουράστηκα με τόση ποιότητα! Άντε να κλείσω με μια αφιέρωση…

Ανθρώπινη Δίψα

Ένα βράδυ λυγμών.

Χρόνια είχα να το νιώσω.

Νιώθω άδειος.

Θέλω να φύγω.

Ανθρώπινη δίψα,

που ξεδιψάει από τα δάκρυα.

Νιώθω κομμάτια.

Νιώθω πλήρως αποδομημένος.

Είσαι ευχαριστημένος;

Το πέτυχες!

 

All that Jazz

Άλλα κείμενα θέλω να γράψω και άλλα μου βγαίνουν στο δρόμο. Αυτό είναι και το καλό με το Blogging…δεν μπορείς να μπεις σε ένα προγραμματισμό. Εδώ αυτό τον έρμο τον Τόμας τον έχω φτάσει σχεδόν μέχρι το τέλος και δεν λέω να τον κλείσω και να τον ανεβάσω. Μια ζωή δεν ήμουν του προγράμματος. Αυθόρμητος είναι η αλήθεια και off the schedule. Βέβαια αυτό βγαίνει άλλες φορές σε καλό και άλλες σε κακό. Τέλοσπαντων, μέχρι τώρα επιβιώνω οπότε μάλλον καλό θα είναι!

Σήμερα ένα φίλος έβαλε το εξής status στο Facebook: “Μόνοι ερχόμαστε και φεύγουμε πιο μόνοι”. Πέρα από το ότι δεν είμαι και τόσο απαισιόδοξος (γιατί απλά απαισιόδοξος είμαι σε γενικές γραμμές), δεν μπορώ να το δεχτώ κιόλας αυτό το μότο. Και σε αυτό το σημείο να αναπτύξω το συλλογισμό μου.

Βασικά είναι μέγα λάθος ότι ερχόμαστε μόνοι. Ας αφήσουμε το γεγονός να γεννηθούμε δίδυμα (όπου και τεχνικά να το δεις μόνος δεν είσαι), γιατί η πλειοψηφία δεν το πολυπαθαίνει. Όπως και να το κάνεις όμως καθώς έρχεσαι σε αυτό τον ντουνιά πας σετάκι με δυο γονείς. Τους θες δεν τους θες…δεν σε ρωτάει και κανείς…αυτοί είναι. Επιστροφές δεν είναι δεκτές. Οπότε μαθαίνεις και τους αγαπάς, τους δέχεσαι και στο τέλος τους έχεις και μια αδυναμία ακόμα και αν σου σπάνε το νευρικό σύστημα ώρες-ώρες. Και δεν σας είπε κανείς και το καλύτερο! Παίζει να έχεις και πακέτο κάποιον αδερφό ή αδερφή – μεγαλύτερους πάντα – ή αν δεν έχεις να σου έρθουν στο δρόμο του βίου. Η ιστορία όμως δεν τελειώνει εκεί. Όχι…τι νόμισες! Έχεις παρέα και τη Θεία Φυστικούλα (ναι καλέ…εκείνη από τα Τρίκαλα Κορινθίας) και το Θείο Μπάμπη (ναι βρε…εκείνον από το Κακοσάλεσι).

Να μου πεις τώρα, μπορεί να του έχεις όλους αυτούς αλλά να νιώθεις εξαιρετικά μόνος. Εεεεεε τι να σου κάνουμε παλικάρι μου; Αυτοί σου λάχανε…κοίτα να βολευτείς και εσύ λίγο μέχρι να πας σχολείο! Δεν μπορεί…όλο και με κάποιον ξάδερφο…έστω κοντοχωριανό…θα ταιριάξεις!

Στο δρόμο έρχεται το σχολείο. Εκεί κι αν δεν είσαι μόνος. Πρώτον έχεις διπλανό τον Γιωργάκη που σκαλίζει τη μύτη του όλη την ώρα και κολλάει τις μύξες κάτω από το θρανίο….αααα….και τις τσίχλες. Αυτό δεν είναι θρανίο…χωματερή είναι! Εντάξει…δεν σου είπα να κάνεις παρέα με το Γιωργάκη, αλλά ένα σχολείο…τόσες τάξεις….πρέπει να είσαι και εσύ λίγο παράξενος για να μην βρεις κάποιον να πεις μια κουβέντα και να μοιραστείς τις νεανικές σου ανησυχίες. Έστω εκείνο το geek στο τελευταίο θρανίο. Λίγο βλαμμένο φαίνεται, αλλά μπορεί να γίνει ο αγαπημένος σου κολλητός. Ναι μπορεί…στο ορκίζομαι!

Μετά το σχολείο, έρχεται η ζωή. Κι εσύ αν είσαι ήδη πιο ώριμος τότε έχεις μάθει καλά τη σημασία του να έχεις ανθρώπους γύρω σου. Αξία…ανεκτίμητη που λέει και μια διαφήμιση πιστωτικής κάρτας (μην κάνουμε και διαφήμιση…δεν λέει…δεν παίρνω και ποσοστά κιόλας…όχι τίποτε άλλο)!

Εν τω μεταξύ, στη ζωή σου πρέπει να έχει μπει και η άλλου τύπου ανθρώπινη επαφή. Έλα που δεν καταλαβαίνετε! Ναι όλοι μου γίνατε αθώοι! Το γκομενικό εννοώ βρε! Εδώ τώρα οι συμβουλές είναι λίγες, γιατί αν περιμένατε να βγάλετε άκρη από εμένα…παιδιά την κάτσατε την βάρκα. Αλλά όσο να ‘ναι αν είσαι σωστός ή σωστή αργά ή γρήγορα θα βρεις τον άνθρωπο σου. Καλά δεν σου υπογράφω και χαρτί ότι θα είσαστε μαζί μέχρι να σας χωρίσει ο θάνατος, αλλά ακόμα κι αν δεν κάτσει με την πρώτη περίπτωση θα έρθει δεύτερη, τρίτη, τέταρτη…και πάει λέγοντας! Μια φορά…αν το θες…μόνος με τη συμβατική έννοια δεν μένεις.

Και πριν κλείσω…τι γίνεται αν κάνεις όλα αυτά και νιώθεις μόνος. Γιατί το έχουμε ξαναπεί. Το ότι έχεις ανθρώπους γύρω σου…δεν λέει κάτι. Μπορεί να νιώθεις αφόρητα μόνος. Φίλε…τότε…κάνεις κάτι λάθος…για να το θέσω κομψά!! Καλά και άκομψα να το έθετα, θα έλεγα ότι κάνεις…μαλακίες!

Κοιτάξτε….η ζωή είναι ένα κομμάτι Jazz! Αρχίζει χαμηλά…υποτονικά…σε βάζει στο ρυθμό με αργές κινήσεις που κάνουν το σώμα σου να πάλλεται ρυθμικά. Δεν το καταλαβαίνεις…αλλά πας με το ρυθμό. Όσο περνάει η ώρα ανεβαίνει…και μαζί δίνεις και εσύ ρυθμό…κουνώντας τώρα και το κεφάλι. Κι έρχεται η στιγμή της κορύφωσης…του σόλο…του αυτοσχεδιασμού! Εκεί είναι στο χέρι σου…γιατί ο ρυθμός έχει γίνει δυνατός…σχεδόν υστερικός. Το σαξόφωνο…τσιρίζει και βρίσκεται σε έκσταση. Μπορεί εσύ να νιώθεις ότι σολάρεις μόνος…αλλά γύρω σου είναι κόσμος που κοιτάει. Άλλοι με θαυμασμό, άλλοι με συμπάθεια, άλλοι με λαγνεία και άλλοι με μίσος. Σε κάθε περίπτωση δεν είσαι μόνος! Κι όταν έρθει το τέλος…το μόνο που μένει είναι μια ανάσα βαριά…όπως μετά από έντονο σεξ…αλλά ξέρεις ότι έχεις ζήσει All that Jazz…so fucking fantastic! Και σίγουρα όχι μόνος…

Σημείωση...2-Vpats...

Το σημερινό post για κάποιους είχε μια σημειολογία. 

Δύο χρόνια μετά και ακόμα μου λείπει ένα άτομο από τη ζωή μου. Ένας φίλος με όλη τη σημασία της λέξης! Ένας φίλος που δεν πρόλαβα να τον ζήσω έτσι όπως ήλπιζα.

Τον κουβαλάω, όμως, στη μνήμη μου και δύο χρόνια μετά...είναι σαν να έφυγε χτες! 

Naturaleza Muerta

Δεν ήταν καθόλου σίγουρη αν αυτή ήταν μια καλή απόφαση. Δεν ήταν ποτέ καλή στις μεγάλες αποφάσεις. Μπορούσε να κάνει πολύ καλά ένα μεγάλο αριθμό πραγμάτων απλών, μικρών…σχεδόν ασήμαντων. Μαγείρευε εξαιρετικά και ήταν η πρώτη στις δουλειές του σπιτιού. Όλοι είχαν να το λένε στο χωριό πως τέτοια άξια γυναίκα δεν θα μπορούσα να βρει καλύτερη ο Μιχάλης.

Μικρή, σαν θυμάται τον εαυτό της η Άννα, ήταν ένα πολύ γλυκό κορίτσι που πετάριζε σαν το σπουργίτι μέσα στα σοκάκια του χωριού. Έφτανε συχνά μέχρι την παραλία και αλώνιζε σαν αδέσποτο σκυλί μόνη της. Δεν είχε πολλούς φίλους. Τσιγγανάκι στην όψη απ’ τα λίγα με αυτά τα ξέπλεκα μαύρα μαλλιά, αλλά και στην ψυχή είχε κάτι το τσιγγάνικο. «Ελεύθερη Ψυχή» την φώναζε η μάνα της και της έριχνε και μια τσιμπιά στα ροδαλά της μάγουλα κάθε φορά που ήθελε να την πειράξει. Την ενοχλούσε την Άννα να την πειράζουν, ειδικά η μάνα της.

Οι βόλτες στη παραλία πλήθαιναν καθώς έφτανε τα δεκαοκτώ. Οι τσάρκες συνδυάζονταν πλέον και με δουλειές στην αγορά, αλλά την Άννα δεν την πείραζε καθόλου αυτό. Ήταν η μοναδική της ευκαιρία να βγει και να ξεσκάσει λίγο από το σπίτι. Σε αυτές τις μικρές καθημερινές στιγμές συμβαίνουν όλα τα μεγάλα τελικά.

Ένα πρωινό η θάλασσα που τόσο αγαπούσε της έφερε το φως, την αποκάλυψη…τον Μιχάλη. Η ζωή της δεν θα ήταν ποτέ ίδια. Ο ήλιος καταμεσής του ουρανού και ο Μιχάλης ξεφόρτωνε την τράτα που ήταν γεμάτη ψάρια. Απλές στιγμές της καθημερινότητας είναι αυτές που φέρνουν κοντά τους ανθρώπους. Αντίθετα με ό,τι μας λένε οι μύθοι, το απρόσμενο έρχεται ταπεινά…σχεδόν ανεπαίσθητα!

Σήμερα η Άννα είχε αφήσει πίσω εκείνες τις στιγμές και είχε ξεχάσει πως της τα έφερε η ζωή. Ήξερε μόνο ότι αυτή δεν ήταν μια καλή απόφαση. Πέστε το διαίσθηση, προαίσθημα…κάτι τελοσπάντων.

Μια στο τόσο κατέβαινε στα βράχια δίπλα από το λιμάνι και περίμενε τον Μιχάλη να γυρίσει. Κι ο Μιχάλης πάντα γύριζε και την χαιρέταγε καθώς πλησίαζε τον όρμο. Εκείνη πάντα με το καθημερινό της φόρεμα και σαν έβλεπε τη βάρκα να αχνοφαίνεται τεντωνόταν και κούναγε το μαντίλι της. Το σώμα της παλλόταν από τους σπασμούς της χαράς που ο Μιχάλης γύρναγε σώος και αβλαβής. Της αρκούσε πως θα τον είχε δίπλα της για ένα ολόκληρο βράδυ. Μόνο στην αγκαλιά της ένιωθε ότι τον κρατούσε ασφαλή. Τον κοίταζε δίπλα της και ήξερε καλά πως κοιμόταν ήσυχος μακριά από τη λυσσασμένη θάλασσα.

Ήταν ώρες που ειλικρινά μισούσε τη θάλασσα…την απόσταση…περισσότερο από κάθε άλλη γυναίκα. Δεν την πείραζε ότι μπορεί να κοίταγε άλλες γυναίκες, αυτό εξάλλου δεν μπορούσε να το αποφύγει. Την έκαιγε, όμως, ότι δεν μπορούσε να καλύψει την απόσταση και το χρόνο μακριά του. Η απόσταση οδηγεί λένε στην αποξένωση…μπορεί και να έχουν δίκιο αυτοί που το λένε, αλλά ό,τι και να λένε αυτή ήξερε…

Σήμερα είχε ξυπνήσει στραβά. Γύρναγε ο Μιχάλης το απόγευμα, αλλά για κάποιο λόγο δεν ήθελε να πάει στα βράχια για μια ακόμη φορά. Η συνήθεια είναι το χειρότερο και το καλύτερο που μπορεί να συμβεί στη ζωή ενός ανθρώπου. Λατρεύουμε να μαθαίνουμε τη ζωή μας δίπλα από κάποιον και μισούμε να επαναλαμβάνουμε ίδιες κινήσεις, λόγια και πρακτικές! Ζωή το λένε…όπως και να το δεις τελικά!

Παρά τις αμφιβολίες της σηκώθηκε και έβαλε το φόρεμα της γοργά. Τύλιξε τα μαλλιά της με μια κορδέλα και έριξε πάνω της ένα σάλι. Το βήμα της βαριεστημένο και αργό, σχεδόν νωχελικό. Από την κορυφή του δρόμου διέκρινε στο βάθος τα βράχια που συνήθιζε να επισκέπτεται. Ο ήλιος από πάνω την τύφλωνε, αλλά όταν έχεις δει μια εικόνα τόσες εκατοντάδες φορές δεν δυσκολεύεσαι να διακρίνεις τις λεπτομέρειες. Σαν το πρόσωπο του Μιχάλη. Μπορούσε να το αποτυπώσει σε χίλιες διαφορετικές ζωγραφιές, από κάθε γωνία. Ήταν ικανή να ορκιστεί για κάθε λεπτομέρεια του σώματος του. Μα τον Θεό, δεν πίστευε ότι θα μπορούσε να είναι τόσο δεμένη με έναν άνθρωπο στη ζωή της.

Στα βράχια άλλη μια φορά να στέκεται. Έρμη, με τον αέρα να την χτυπάει μεθοδικά, επαναλαμβανόμενα, σχεδόν τελετουργικά. Στο βάθος του ορίζονται τα σύννεφα είχαν αρχίσει να μαζεύονται. Ήταν φανερό πως μια καταιγίδα θα χτύπαγε μανιασμένα και η βάρκα δεν είχε ακόμη φανεί.

Στο πίσω μέρος του μυαλού μας οι άνθρωποι δεν εξαπατόμαστε. Ξέρουμε πολύ καλά τι περιμένουμε από ανθρώπους και καταστάσεις. Μπορεί…ναι…να μην το παραδεχόμαστε, αλλά το γνωρίζουμε. Έτσι και η Άννα μπορούσε να δει το έργο να εκτυλίσσεται μπροστά της. Το είχε σκηνοθετήσει άλλωστε τόσες πολλές φορές σε εκείνα τα βράχια. Η έλλειψη επαφής κάνει τους ανθρώπους αδύνατους.

Ώρες πέρασαν και εκείνη στα βράχια με ένα δάκρυ έτοιμο να στάξει. Σε εγρήγορση και τα δάκρυα των ανθρώπων. Τα πάντα τελικά τα βάζουμε σε ένα πρόγραμμα. Ακόμα και τη λύπη, τον πόνο, τη στεναχώρια, την έλλειψη, το μίσος και την απογοήτευση. Στα βράχια περιμένοντας ένα πτώμα…έτσι είναι πολλές φορές η ζωή μας. Μοιρολατρική και σχεδόν αδύνατο να την ορίσουμε με τον δικό μας τρόπο.

Δεν είχε δει ποτέ πτώμα η Άννα. Πόσο μάλλον δικού της ανθρώπου. Αν μπορούσε να ευχηθεί κάτι μετά από αυτό, ήταν κανένας άνθρωπος να μην το νιώσει. Κανένας. Το να έχεις έναν άνθρωπο στα χέρια σου να ξεψυχάει είναι το χειρότερο πράγμα που μπορεί να συμβεί σε άνθρωπο. Ο ήχος των επιθανάτιων ρόγχων μπορεί να σου προκαλέσει παράνοια και μίσος για κάθε άλλη μορφή ζωής. Εκεί είναι το πιο κρίσιμο σημείο για να μην χάσεις τα λογικά σου. Γιατί την πίστη σου στο θείο την χάνεις με τη μία.

Έτσι την έχασε και η Άννα όταν η θάλασσα ξέβρασε το σώμα του Μιχάλη. Και ήταν σαν να ξεχύθηκε μεμιάς όλη της η ψυχή…όλο το μέσα της. Τα μακριά σγουρά μαλλιά του ήταν βρεγμένα και ακόμα και αυτά άψυχα. Τα χείλη του μελανιασμένα και το απαλό του δέρμα είχε μια νεκρική ηρεμία. Ήταν η τελευταία φορά που τον κράταγε στην αγκαλιά της και ένιωθε ότι τον προστάτευε. Τα δάκρυά της έλουσαν για τελευταία φορά τα μαλλιά του. Το άγγιγμα της τον χάιδεψε στο στήθος για στερνή φορά. Κι αν βρισκόταν κάποιος κοντά της θα μπορούσε να ακούσει τα τελευταία λόγια της πριν πνιγεί και η ίδια στη θάλασσα…“Δεν ευχήθηκα ποτέ τίποτα μεγάλο. Ευχήθηκα μόνο να είσαι καλά και να με αγαπάς. Αν αυτή η ευχή πλέον δεν μπορεί να γίνει πράξη, τότε δεν έχω λόγο να ζω και να ελπίζω. Αν εσύ δεν είσαι πια η ελπίδα μου…τότε κι εγώ δεν μπορώ να είμαι η ευχή μου.”…

Λέγεται ότι πάντα σε κάθε βράχο περιμένει μια ψυχή έναν ψαρά να γυρίσει ή να έρθει για πρώτη φορά. Όταν σταθείτε, λοιπόν, σε ένα τέτοιο βράχο σκεφτείτε ότι δεν είστε μόνοι. Όπου και να βρίσκεται αυτό το κομμάτι πέτρας…πάντα…σε κάποιο άλλο θα υπάρχει κάποιος που κάνει την ίδια δουλειά. Και μην διστάσετε ποτέ να περιμένετε κάποιον να γυρίσει…ακόμα και αν αυτή θα είναι η τελευταία σας φορά μαζί του. 

Shake Hands...

Λένε ότι η πρώτη εντύπωση είναι σπάνια λανθασμένη. Μάλλον έχουν δίκιο. Λένε ότι οι άνθρωποι πάντοτε θα σε εκπλήσσουν. Μάλλον έχουν πάλι δίκιο. Λένε ότι η δυσπιστία είναι ένα μεγάλο εμπόδιο. Μάλλον ξανά-έχουν δίκιο. Λένε τόσα πράγματα, αλλά η πραγματικότητα πάντοτε θα σου προκαλεί ένα τόσο διαφορετικό συναίσθημα. Βλέπεις είναι άλλο πράγμα να βιώνεις κάτι θεωρητικά από κυριολεκτικά…κάπου μου το είπαν αυτό πρόσφατα…

Όταν δεν συμπαθώ κάποιον μάλλον φαίνεται. Έτσι μου λένε τουλάχιστον οι φίλοι και οι γνωστοί. Μεταξύ μας δεν το μετανιώνω και πολύ…ποτέ δεν μου άρεσε να υποκρίνομαι! Υποκρινόμαστε σε τόσα άλλα πράγματα, δεν χρειάζεται να το κάνουμε και στις ανθρωπινές μας σχέσεις.

Παλιότερα δεν έδινα καν ευκαιρία στον εαυτό μου να αλλάξει μάλιστα κι άποψη για κάποιον άνθρωπο. Κυνικός και κουτορνίθι! Μια φίλη μου έχει πει ότι τον τελευταίο χρόνο έχω γίνει λιγότερο κυνικός. Δεν ξέρω αν αυτό είναι καλό ή κακό…βλέπετε άλλες φορές βγαίνει σε θετικό αποτέλεσμα και άλλες όχι. Σήμερα, όμως, είμαι πολύ πιο ελαστικός. Το καταλαβαίνω μέχρι και εγώ. Δίνω ευκαιρίες στους άλλους να με πείσουν για το αντίθετο. Αν θες…ψάχνω να βρω και τι κρύβεται πίσω από την εικόνα που βγάζει ο καθένας μας.

Ενίοτε αυτό είναι και ένα αποτυχημένο παιχνίδι όμως. Περισσότερο γιατί ξύσε-ξύσε την επιφάνεια…βλέπεις συνεχώς την ίδια εικόνα. Το θέμα είναι ότι όσο ξύνεις αποκτάς μια οικειότητα και λίγο να είσαι επιρρεπής συμπαθείς και τον άλλον. Κακώς τελικά!

Βλέπετε δεν με πειράζει ότι πέφτω έξω. Ποσώς με ενδιαφέρει! Δεν διεκδίκησα και ποτέ το αλάθητο. Απλά σε πιάνει ένα παράπονο, μπορεί και ένας εκνευρισμός, γιατί να συμβαίνει αυτό; Γιατί κάνουν κάποιοι άνθρωποι τη ζωή τους τόσο δύσκολη; Γιατί είναι τόσο δύσπιστοι; Πέρασα από αυτό το στάδιο χρόνια πριν και ξέρω πολύ καλά ότι ελάχιστα κέρδισα με αυτά τα μυαλά.

Ξέρω πως είναι φασιστικό να προσφέρεις τη φιλία σου εκεί που δεν την θέλουν. Τι να πω; Σκέφτομαι λίγο φασιστικά μάλλον. Άσε που η φιλία δεν έρχεται και από τη μια μέρα στην άλλη…θέλει και το χρόνο της. Αρχίζει από μια επαφή, συνεχίζει με μια σχέση και εδραιώνεται με τον καιρό. Τεστάρεται διαρκώς…και μάλλον κάποιες δεν περνάν το διαγώνισμα πριν καν γίνουν φιλίες. Δεν χάθηκε κι ο κόσμος! Και σίγουρα δεν χάθηκα εγώ…

Επανάληψη...

Ξανά σε αυτό το στενό χάθηκα. Προς τα πού είχε πάει την άλλη φορά; Βλέπεις μια από εδώ, μια από εκεί…δεν θες και πολύ για να χαθείς. Κλωθογυρίσματα μέσα σε ένα ψάθινο καλάθι. Η γάτα όταν παίζει με τον κουβάρι το διασκεδάζει. Το κουβάρι το ρώτησε ποτέ κανείς; Σάμπως όμως κι αυτό μπορεί να σου απαντήσει; Μπερδεμένα πράγματα και ποτέ δεν αρεσκόμουν στα πολύπλοκα.

Η μνήμη είναι επιλεκτική. Θυμόμαστε αυτά που μας βολεύουν ή αν είμαστε πολύ άτυχοι τους μύχιους φόβους μας. Σε κάθε περίπτωση χαμένοι σε ένα στενό ψηλαφίζουμε την έξοδο…τη σανίδα εκείνη της σωτηρίας που θα μας βγάλει από το βάλτο. Πριν γίνουμε ένα με το βούρκο και χαθούμε μέσα του. Πηγμένοι στη λάσπη και ένα χέρι να προεξέχει ζητώντας ένα άλλο χέρι…ή κάτι τελοσπάντων. Και εκεί που η ανάσα κόβεται…κάτι έρχεται…έξαφνα…ανέλπιστα! Άλλες πάλι φορές…ας μην το σκέπτομαι αυτό όσο ψάχνω για την έξοδο μου…Ψάξε…!

…

Ένα άλλο βράδυ βρίσκομαι σε ένα δάσος. Πολύ ανατριχιαστικό θέαμα. Γέρικα δέντρα που γέρνουν άφυλλα πάνω από το κεφάλι μου. Ιστοί αράχνης και κισσοί καλύπτουν τους χοντρούς κορμούς τους. Πόδια γυμνά και στο βάθος λύκοι να αλυχτάνε. Η πανσέληνος από πάνω ολόγιομη να τονίζει το σκηνικό. Ένα βράδυ λουσμένο σε φεγγαρίσιο φως.

Όσο πετυχημένα είναι τα σκηνικά στα όνειρα μας, τόσο ατυχή είναι στη ζωή μας. Πότε ο ρομαντισμός είναι πολύς, πότε η κυνικότητα ξεχειλίζει. Νιώθω ότι το μέτρο τελικά είναι τόσο μα τόσο δύσκολο να βρει κανείς. Γιατί άραγε; Η έλξη από τους αντίθετους πόλους του μαγνήτη είναι μεγάλη…και μάλλον νόμος της φύσης. Δεν είμαι βλέπεις και σίγουρος. Πρέπει να ανοίξω τα σχολικά κιτάπια μου. Που τα έχω φυλάξει;

…

Είναι ηλιόλουστο πρωινό σε ένα λιβάδι χλωρό…καταπράσινο. Είμαστε στο κέντρο της άνοιξης και ένα δέντρο πιο πέρα είναι ολάνθιστο. Η μυρωδιά της πασχαλιάς σου τρυπάει τα ρουθούνια ευχάριστα. Εγώ στα λευκά. Ρούχα αεράτα που χαϊδεύουν το κορμί γλυκά…σχεδόν σαν χάδι. Ο ήλιος λούζει τα μαλλιά μου, τα οποία είναι λυτά και καλοχτενισμένα, και τα μάτια μου κλείνουν ανεπαίσθητα, τόσο όσο η όραση να έχει μια ελαφριά θολότητα. Ένα άλογο λευκό παραδίπλα με πλησιάζει και με σκουντάει στον ώμο. Σαν παραμύθι…με τον πύργο να φαίνεται αχνά στο βάθος. Πρίγκιπας ενός παραμυθιού.

Αναρωτήθηκε ποτέ κανείς γιατί τα παραμύθια είναι τόσο τέλεια; Τόσο ρατσιστικά προσεγγίζουν την αψεγάδιαστη όψη. Οι ήρωες τους απλοί και αψυχολόγητοι. Έρμαια της γραμμένης τους μοίρας. Είδωλα προς αποφυγή. Το πραγματικό παραμύθι θέλει προσπάθεια μάλλον. Παραμύθια προς πώληση μας έχουν τελειώσει εδώ και καιρό. Βιώνει κανείς τον παραμυθένιο ρεαλισμό καλύτερα. Κι αν το πριγκιπόπουλο έχει ψεγάδια, τότε αυτό το κάνει πιο πολύ πρίγκιπα από εκείνους τους άφθαρτους…σχεδόν αιθέριους.

…

Εφιάλτες ή όνειρα δεν έχει σημασία. Η όψη αλλάζει ανάλογα με το πώς το βλέπει κανείς. Μα πίσω σαν κοιτάξεις νομίζω ότι μπορείς να δεις εικόνες που αχνοφαίνονται. Ολογράμματα περασμένων ζωών, επαναλαμβανόμενα αποτυπώματα σε χαρτί με μελάνι, ζωδιακοί κύκλοι ανερμήνευτοι, ονειροκρίτες τσακισμένοι…αλλά πάντα κομμάτια μας…

 

  

Ζώα με Ζώα

 Πολλοί μπορεί να ξέρετε ότι ένα χρόνο πίσω είχα ένα σκύλο. Την αγάπη μου…τον Ορφέα μου! Αν σήμερα ζούσε ο μικρός θα ήταν οκτώ χρονών και εγώ θα ήμουν χαρούμενος γιατί θα ήξερα ότι υπάρχει κάποιος σε αυτό τον πλανήτη που το μόνο που ζητάει από μένα είναι να τον αγαπάω και να τον φροντίζω. Μια ουσιαστική και ανιδιοτελής αγάπη. Όταν πέθανε περίπου ένα χρόνο πίσω είπα κάτι που πραγματικά το εννοώ ακόμα και σήμερα: «Σε αντίθεση με τους ανθρώπους που γνωρίζει κανείς κάθε μέρα, αυτός ζήταγε μόνο να του δίνεις προσοχή και να παίζεις μαζί του».

Συναντώ αρκετούς ανθρώπους, δεν είμαι πια μονόχνοτος όπως ήμουν παλιά. Ανοίγομαι πιο εύκολα από ότι στο παρελθόν. Δίνω πράγματα με περισσότερη ευκολία και χαίρομαι να στέκομαι δίπλα ακόμα και σε ανθρώπους που δεν γνωρίζω τόσο καλά αν νιώσω ότι το έχουν ανάγκη. Και όλα αυτά τα λέω με πραγματική δόση αυτογνωσίας και μετριοφροσύνης. Ας τολμήσει να έρθει κάποιος να με διαψεύσει.

Βλέπεις, όμως, η φύση του ανθρώπου είναι ζωώδης. Στη ζούγκλα της καθημερινότητας βρίθουμε από θηρία ανήμερα, τα οποία για έναν ανεξήγητο λόγο είναι μασκαρεμένα ως γλυκά προβατάκια. Άλλοτε πολύ πετυχημένα, άλλοτε όχι και τόσο καλά. Έχω βαρεθεί πια, όμως, να βλέπω τόσους λύκους με προβιές. Και εγώ τι πρέπει να κάνω; Να μεταμορφωθώ σε ένα ακόμα θηρίο και να ξεσκίζω ό,τι βρεθεί στο διάβα μου. Αν με αναγκάσουν κι άλλο…μπορεί και να το κάνω…δεν μπορώ να πάρω και όρκο. Να ξέρετε κάτι τότε όμως! Μην γυρίσει κανείς και μου πει…εσύ δεν ήσουν έτσι! Γιατί όντως δεν ήμουν έτσι…αλλά αν ήθελα να επιβιώσω είχα μόνο δυο επιλογές. Ή να μείνω μόνος και έρημος ή να γίνω ένα άλλο αγρίμι που θα κυκλοφορεί ελεύθερο.

Υπάρχουν στιγμές που ειλικρινά νιώθω ότι μισώ τους ανθρώπους. Δεν το κρύβω! Μισώ το γεγονός ότι η πλειοψηφία δεν ξέρει τι θέλει και πως το θέλει. Μισώ το παιχνίδι που παίζεται εκεί έξω και όλοι έχουν συμφωνήσει σιωπηρά για τους κανόνες του, ακόμα και αν το αρνούνται. Μισώ όταν άνθρωποι κλαίγονται για το πόσο άσχημα τους συμπεριφέρονται οι άλλοι και οι ίδιοι συμπεριφέρονται με τον ίδιο ή και χειρότερο τρόπο. Τόσο γαμημένη υποκρισία πια; Τόσοι τσάμπα μάγκες και μάγκισσες; Άντε μου στο διάολο όλοι σας!

Μην ανησυχείτε, δεν έχω κάτι σοβαρό, απλά κάποια μικρά και αθώα πράγματα μου δείχνουν ότι οι άνθρωποι είναι τελικά ακόμα ζώα. Ελάχιστοι έχουν ξεπεράσει το στάδιο του πιθήκου. Τι κι αν κατέβηκαν από τα κλαδιά και κλείστηκαν σε στέρεα σπίτια και ζεστά ρούχα…τα ίδια σκατά έχουν μείνει. Άλλαξαν μάλλον συσκευασία μόνο! Καλό marketing…δεν λέω…αλλά τόσο χαμός για ένα πουκάμισο αδειανό που έλεγε και ο Σεφέρης; Τόσα «αδειανά πουκάμισα» πια; Τόσα μάλλον που ο νους μου ο ρημαγμένος δεν μπορεί πια να αντέξει.

Αχ ρε Ορφέα! Τελικά μόνο εσύ ήξερες τι ήθελες. Ζώο και εσύ…ζώα και οι άλλοι….τουλάχιστον εσύ όμως δεν πούλαγες ανθρωπιλίκι!    

Ο Χρόνος

Το θέμα με τις διακοπές είναι ότι όταν τελειώνουν και πρέπει να μπεις πάλι στη ρουτίνα νιώθεις λίγο κενός. Βαριέσαι να επιστρέψεις σε αυτό που έκανες επαναλαμβανόμενα με τόση επιτυχία και όσο σκέφτεσαι τον όγκο των εργασιών που έχεις να κάνεις τρελαίνεσαι. Τόσο που αποτείνεσαι στο blog σου και γράφεις post μπας και ξορκίσεις το χρόνο που μένει από εσένα και το διάβασμα. Παλιά μου τέχνη κόσκινο δηλαδή…

Ο χρόνος βλέπεις είναι άλλοτε βοηθός μας και άλλοτε εχθρός μας, είτε αναφερόμαστε στον πραγματικό ή στο σχετικό χρόνο. Πάω να γράψω βλακεία πάλι…το διαισθάνομαι… Να το θέσω αλλιώς τότε! Κοινώς να το θέσω με το δικό μου γνωστό και τρόπο…εεε…με έχετε συνηθίσει πια!

Η Ανάσταση βλέπεις για τον πιο πολύ κόσμο είναι κάτι το σημαντικό. Όχι για εμένα! Κάποτε βίωσα τη πραγματική μου Ανάσταση…εκ νεκρών…αλλά από τότε έχουν περάσει σχεδόν δυο χρόνια. Ίσως θα μπορούσα να πω ότι πριν ένα χρόνο αναστήθηκα εκ νέου, αλλά εκείνη ήταν σαν προγραμματισμένη. Πρόβα τζενεράλε χρόνια πίσω σε ένα ξένο σπίτι γύρω στα είκοσι δύο. Οπότε μέτρα μία.

Ούτε στα θαύματα πίστεψα ποτέ. Άπιστο βλέπεις παιδί από τα γεννοφάσκια του…τον Θωμά ήθελα να ήξερα τι τον είχα…κάποια συγγένεια πάντως θα είχαμε. Θαρρώ πως ότι ούτε εσύ πιστεύεις στα θαύματα. Και είναι δυστυχία δυο άτομα να μην πιστεύουν σε αυτά. Ειδικά αν η αποφασιστικότητα τους χτυπάει ναδίρ. Καταδικασμένοι μάλλον!

Περιμένοντας το Άγιο Φως αναρωτιόμουν τι περιμένει ο άνθρωπος από τη ζωή του. Έξω από μια εκκλησία ένα Άγιο Φως…ένα θαύμα…ανήμπορος να κάνει το οτιδήποτε. Μισή ζωή…η ζωή της αναμονής. Και μετά το Χριστός Ανέστη. Από το πένθος στη γιορτή…κάπως όπως βιώνουμε τα πράγματα και κάθε μέρα. Δίνουμε το φιλί της αγάπης ο ένας στον άλλον…τόσος κόσμος που φιλιέται μεταξύ του. Το φιλί της αγάπης και της ελπίδας…συνέχεια πράξεων…ρουτίνα κινήσεων…και πάλι καμιά απορία λυμένη. Μην ξεχνάς ότι δεν πιστεύω σε θαύματα. Κάπου όμως εκεί πέφτουν βεγγαλικά για να ξορκίσουν το θάνατο…και με μιας σταματώ να σκέπτομαι…μιας και κάτι άλλο έχει κερδίσει την προσοχή μου…πάντως όχι εσύ…

Την άλλη μέρα ένα τσιγάρο και μια παραλία αποτελούν μια μοναχική παρέα. Η θάλασσα πάντα με ηρεμούσε…άγνωστο γιατί…μάλλον το υγρό στοιχείο σου προκαλεί μια ασφάλεια. Θες ότι θυμίζει υποσυνείδητα τη διαμονή μας στο σάκο της κύησης;…δεν έχω ιδέα. Ξαπλωμένος στα βράχια αφήνω πάντα τις αχτίδες του ήλιου να με λούζουν. Παίζω με την άκρη των μαλλιών μου καθώς φθάνω στις τελευταίες ρουφηξιές. Κάπου εκεί περνά ένα καΐκι με εκκωφαντικό θόρυβο στα ανοιχτά για να ξορκίσει τη νεκρική ησυχία που επικρατεί… και με μιας σταματώ να σκέπτομαι…μιας και κάτι άλλο έχει κερδίσει την προσοχή μου…πάντως όχι εσύ…

Περιμένω τη στιγμή για να τριτώσει το κακό…τότε θα μπορώ να πω ότι ο χρόνος δεν ήταν με το μέρος μου…

Πόσο Σημαντικός...

Η μνήμη είναι παράξενο πράγμα. Σε ένα σεντούκι βρίσκεις πράγματα που ποτέ δεν έχεις φανταστεί. Κάτι σαν του κουτιού τα παραμύθια που βλέπαμε μικροί. Θαρρώ πως Παρασκευή το λέγανε εκείνο το σκατό με τα ματομπούκαλα. Ένα γράμμα βλέπεις μέσα σε μια κασέλα σου λύνει πολλές απορίες. Δεν έχει σημασία στην τελική ποιος το έγραψε και για ποιο λόγο. Σημασία έχει ότι μπορείς μέσα σε μια αράδα λέξεις να βρεις τις απαντήσεις που θέλεις. Κι αν πρέπει να δώσω ένα αναστάσιμο μήνυμα τότε μάλλον αυτό είναι το καλύτερο…

...

«Αναρωτιέσαι συχνά πόσο σημαντικός είσαι. Ξέρεις πολύ καλά ότι αυτό είναι μια τόσο άκυρη απορία. Σημαντικός είναι ο κάθε άνθρωπος νομίζω με τον τρόπο του. Όχι για τον εαυτό του τελικά, αλλά μάλλον για τους άλλους ανθρώπους. Αν, λοιπόν, θέλεις να μάθεις αν είσαι κάτι το σημαντικό, μάλλον πρέπει να ρωτήσεις γύρω σου γι’ αυτό. Βλέπεις οι άλλοι μπορούν πάντα να πιστοποιήσουν αν είμαστε χρηστικοί. Και δεν πρέπει ποτέ να το ρωτάς αυτό ή να το επισημαίνεις. Οι πράξεις και τα λόγια των τρίτων μιλάνε από μόνα τους.

Θες να μάθεις γιατί είσαι για μένα τελικά σημαντικός; Τόσο πολύ το χρειάζεσαι; Αν ναι, τότε μάλλον πρέπει να στο πω πρώτη και τελευταία φορά. Σε ένα γράμμα χωρίς παραλήπτη. Σε ένα γράμμα που θα μείνει μέσα σε ένα κουτί και θα βγει όταν εγώ το θελήσω ή όταν κάποιος το βρει.

Είσαι σημαντικός γιατί με κάνεις να χαμογελώ, αλλά και συνάμα να θλίβομαι. Βλέπεις, οι περισσότεροι άνθρωποι είναι ικανοί να μας προκαλούν μεμονωμένα συναισθήματα. Νόμος σου λέω. Είτε μας προκαλούν χαρά, είτε μας προκαλούν θλίψη, αγάπη ή μίσος. Εσύ μπορείς μέσα σε μια μέρα να με κάνεις να χαζογελάω και σε ένα λεπτό να με κάνεις να προβληματίζομαι και να μελαγχολώ. Αυτή η εναλλαγή σε κάνει σημαντικό, γιατί μου θυμίζεις την ανθρωπινή μου υπόσταση…το μάταιο αν το θες.

Είσαι σημαντικός γιατί με κάνεις να αποδομώ τον εαυτό μου. Στην αρχή σκεφτόμουν τι κάνω, που πάω και τι είναι αυτό στο οποίο μπλέκω. Αυτή ξέρεις είναι μια ανασφάλεια που με τυλίγει κάθε φορά προς το άγνωστο. Η βεβαιότητα είναι πάντα ο καλύτερος, αλλά συνάμα και ο χειρότερος, φίλος του ανθρώπου. Το να φθάσω να ξεπεράσω τις φοβίες μου και τις αναστολές είναι το καλύτερο δώρο που μου έχεις κάνει. Η αποδόμηση του εαυτού μας είναι η δυσκολότερη δουλειά, αλλά αν κάποιος σε ωθήσει προς αυτό το δρόμο, τότε είναι αναμφίβολα σημαντικός άνθρωπος.

Είσαι σημαντικός γιατί κάθε φορά που ακούω τη φωνή σου στο τηλέφωνο μου κόβονται τα πόδια και χάνω τη λαλιά μου. Σπάνια άνθρωποι το καταφέρνουν αυτό. Το να χάσω εγώ τα λόγια μου και να περιμένω να σε ακούω μόνο να μιλάς είναι σαν να πετάς άνθρωπο που δεν ξέρει να κολυμπάει στα βαθιά νερά. Σίγουρος πνιγμός! Η έκπληξη που μου προκαλείς, λοιπόν, από τον ίδιο μου τον εαυτό σε κάνει σημαντικό.

Είσαι σημαντικός γιατί άφησες να βγει μια πλευρά του χαρακτήρα σου σε μένα που πολύς κόσμος δεν έχει δει. Δεν έχει σημασία αν μπορούσα να το δω ή όχι. Σημασία έχει ότι εσύ την άφησες να βγει προς τα έξω. Το να παραδέχεται ένας άνθρωπος τις αδυναμίες του, τον κάνει πάρα πολύ σημαντικό.

Για όλα αυτά και πολλά ακόμα είσαι σημαντικός. Την επόμενη φορά, λοιπόν, μην με ρωτήσεις γιατί σε θεωρώ σημαντικό. Μην με ρωτήσεις αν θα απογοητευτώ. Απλούστατα γιατί ό,τι και να γίνει εγώ δεν πρόκειται να απογοητευτώ. Έχεις δικαιωθεί στα μάτια μου πριν γίνει το οτιδήποτε. Αν θέλεις να ακούσεις κάτι που σε ευχαριστεί πλέον, μπορώ να σου πω ότι είσαι από τους λίγους ανθρώπους που το έχουν καταφέρει. Να και ένα ακόμα στοιχείο που σε κάνει σημαντικό.

Δεν πρόκειται ποτέ να σε ρωτήσω αν με θεωρείς εμένα κάτι το σημαντικό. Παλιά μπορεί να είχα τέτοιες απορίες, αλλά πλέον έχουν εκλείψει από το μυαλό μου. Με έχεις αποδομήσει τόσο πολύ μάλλον που πλέον έχω πάψει να σκέφτομαι, αλλά ελπίζω στο να ζήσω. Έχεις κερδίσει τη μάχη, ενώ μπορεί να μην το είχες καν σκοπό. Το αν θα κερδίσεις και τον πόλεμο είναι μάλλον στο χέρι σου. Αν δεν τον έχεις κερδίσει ήδη και αυτόν.

Αν καταφέρνω να σε τρομάζω έστω και λίγο, τότε μάλλον με κάνει και εμένα λίγο σημαντικό.»

...

Να είναι καλά αυτός που έγραψε το γράμμα. Ας σκεφτούμε όλοι μας πόσο μάταιο είναι να αναρωτιόμαστε αν είμαστε σημαντικοί. Ας κοιτάζουμε να αποδεικνύουμε στους γύρω μας ότι έχουν απλά δίκιο να μας θεωρούν σημαντικούς. Μόνο αυτή πρέπει να είναι η δουλειά μας…

Farewell..

Σήμερα φεύγω για Πόρο και ως καλός οικοδεσπότης πέρασα να σας πω ένα γεια βρε αδερφέ, ένα χρόνια πολλά, ένα καλά να περάσετε όπου και να πάτε. Είτε πιστεύετε, είτε όχι να μπείτε στο κλίμα αυτών των ημερών. Πολλές φορές κερδίζουμε πράγματα όχι από ένα πράγμα ή μια ιδέα καθαυτή, αλλά από την ατμόσφαιρα που την περιτριγυρίζει.

Σας αφήνω με το πιο γλυκανάλατο, αλλά συνάμα τόσο υπέροχο τραγούδι που άκουσα τον τελευταίο καιρό και μου έχει κολλήσει.

And he won’t care of you stare
but believe me, it’s best to let go
Don’t just go with the flow

 

And the firefly comes to you
sits on your finger
It shatters and shakes
but she wants you to go with her now
Follow her, out there…

 

The firefly is spreading her wings open wide
thinks the sky will come crashing down, fall to her side
She’s afraid, but her fears slowly fade

 

So fly with the firefly
Fly side by side
Escaping the chains that held you from life
Don’t look down
You’re over the edge

 

Jump, take the leap of faith
Jump, take the leap of faith

Push Away...

Σήμερα ο καιρός είναι παράξενος, σαν την διάθεση μου θαρρώ. Βγάζει ήλιο και μετά από λίγο μαζεύονται κάτι γκρίζα σύννεφα και ρίχνουν δυο ροχάλες. Ξέρεις ίσα-ίσα για να σου σπάσουν τα νεύρα και να μην έχεις καμιά από τις δύο όψεις του ουρανού σε πληρότητα. Η πληρότητα βλέπεις είναι δύσκολο πράγμα για να πετύχει κανείς, ακόμα και στη φύση.

Έχετε ποτέ αισθανθεί ότι κάτι θες να κάνεις, κάποιον να δεις, κάτι βρε αδερφέ, αλλά δεν ξέρεις τι ή έστω το τηλέφωνο δεν χτυπάει; Πολλές φορές σηκώνομαι και νιώθω μια ανεξήγητη λαχτάρα και άγχος για κάτι. Βέβαια ξέρω καλά ότι δεν έχω να κάνω ή να περιμένω τίποτα, αλλά εντούτοις νιώθω τσιτωμένος. Λίγα βήματα από την απόλυτη παράνοια θα μου πείτε. Μπορεί!

Λένε ότι η αναγνώριση της κατάστασης σου είναι ο μισός δρόμος προς την αποδοχή και τη θεραπεία. Τι γίνετε, όμως, όταν δεν υφίσταται επί της ουσίας μια κατάσταση ή εσύ αδυνατείς να την προσδιορίσεις; Εντάξει μην κοροϊδεύω και τον κόσμο, αλλά και τον εαυτό μου. Ως ένα βαθμό όλοι ξέρουμε τι είναι αυτό που μας φταίει, αυτό που περιμένουμε, αυτό που σκεφτόμαστε στο πίσω μέρος του κεφαλιού μας και το αφήνουμε εκεί γιατί δεν έχουμε περιθώρια κινήσεων.

Σε λίγες μέρες φεύγω για Πόρο και έχω μονίμως μια αίσθηση ότι έχω αφήσει ανοιχτές πόρτες…κάτι σαν εκκρεμότητες. Θεωρώ πως δεν είναι μόνο δικιά μου ευθύνη, αν και εγώ δεν έπαιξα το παιχνίδι ορθά. Ζαβό βλέπεις κι εγώ που φοβάται να παραδεχτεί ότι τα πράγματα στη ζωή είναι απλά και όχι πάντα πολυσύνθετα. Κάποιος μου είχε πει, βλέπεις, κάποτε ότι έχω μια τάση να υπέρ-αναλύω. Το έχω αυτό! Έχω διορθωθεί με τα χρόνια, αλλά οι συνήθειες του παρελθόντος δεν είναι και εύκολο να τις απεμπολήσουμε από την πλάτη μας. Βαρίδια που μας καμπουριάζουν και δεν αφήνουν το χαμόγελο της χαζομάρας να λάμψει εκεί που πρέπει. Και κάπως έτσι διώχνεις κόσμο μακριά.

Push away…phrasal που δηλώνει ενέργεια απομάκρυνσης…ενέργεια που συχνά κάνουμε άθελα μας. Μετά κάθεσαι και σκέπτεσαι τι θα γινόταν εάν. Όταν οι άνθρωποι πάψουν να σκέφτονται με το εάν σε κάποια πράγματα, τότε μπορεί να γίνουν πραγματικά ευχαριστημένοι. Ίσως τα πράγματα να είναι πιο απλά από ό,τι τα φανταζόμαστε.

Μην ανησυχείτε, δεν με χτύπησε η κλοπή στο κεφάλι ή έχω κάποιου είδους κατάθλιψη. Απλά κάθομαι φωναχτά και αποτυπώνω τις σκέψεις μου και εν μέρει την ψυχολογία μου. Κι αυτό σίγουρα δεν είναι “στρατευμένο blogging”!! Ίσως μόνο υπό την έννοια ότι έχω τη δυνατότητα να μεταβιβάσω τις ενδόμυχες σκέψεις μου εκεί που θα ήθελα. Αναμένοντας πάντα…

H Βδομάδα των Παθών μου...άρχισε τελικά!!

Μάλλον με εκδικείται ο Θεός που δεν πιστεύω σε αυτόν! Δεν εξηγείται αλλιώς. Τι να πω δηλαδή; Μεγάλη βδομάδα και κάποιος αποφάσισε ότι πρέπει να βιώσω τα πάθη με το δικό μου τρόπο. Σου λέει νηστεία αυτός δεν παίζει να κάνει. Εδώ Μεγάλη Παρασκευή στο παρελθόν και έχει φάει μπριζόλα. Αθεόφοβος παιδί μου! Απαπα…!

Βγαίνει, λοιπόν, ο VK για καφέ μετά από μια κοπιαστική μέρα δουλειάς. Παίρνει το αυτοκινητάκι του, το παρκάρει κοντά σε γνωστή καφετέρια του κέντρου (μην κάνουμε και διαφήμιση…αν και στο παρελθόν ολόκληρο post κάναμε για χάρη της), παίρνει την τσάντα του και κάθεται και πίνει το freddo του αμέριμνος. Δεν ακούγεται από πουθενά η Μάρω, αλλά τι να κάνουμε…καφές με καλό παρεάκι σε κάνει να ξεχνιέσαι! Κάποια στιγμή, λοιπόν, λέει να πληρώσει ο έρημος VK αλλά μάταια. Δίχως πορτοφόλι βλέπετε είναι κομματάκι αδύνατο να πληρώσεις. Χωρίς ολόκληρη την τσάντα δε ακόμα πιο δύσκολο…για ευνόητους λόγους.

Μην σας τα πολυλογώ, χτες ξόδεψα αμέτρητες ώρες σε διάφορες χαρούμενες εργασίες όπως να επισκέπτομαι ένα αστυνομικό τμήμα (από το οποίο είχα μάλιστα και άσχημες αναμνήσεις…déjà vu μάλλον), να ακυρώνω κάρτες, να εκδίδω νέα ταυτότητα (ναι…αυτή χωρίς το θρήσκευμα…να και ένα καλό που βγήκε…στην πυρρά!!!) και να πηγαινοέρχομαι σπίτι-κέντρο για να πάρω το αυτοκίνητο που στοιχημάτιζα αν στον επόμενο τόνο θα το έβρισκα εκεί που το άφησα! Τρελό κέφι σας λέω…!!

Τώρα θα μου πεις τι κλαις πιο πολύ από αυτά που έχασες; Την αμαρτία μου θα σας την πω. Δεν κλαίω τόσο πιστωτικές και χαρτιά. Θα φάω βέβαια ένα γαμήσι μέχρι να τα βγάλω ξανά, αλλά αυτό θα το αντέξω. Δυο πράγματα κλαίω…το Rayban γυαλάκια μου (που σημειωτέων ήταν και ολοκαίνουργια) και το ipod μου (που μπορεί να ήταν αρχαιολογία, αλλά οι τσούλες είχαν λιώσει τόσο καιρό να ακούγονται).

Μια ευχή για τον κλέφτη; Ρε πούστη…που να μην προλάβεις να πουλήσεις ούτε το λουρί της τσάντας! Έλεος! Δεν μπορώ να καταλάβω την κλεψιά στην όποια μορφή της. Είτε αυτή είναι κοινή κλοπή, είτε αυτή είναι κατασπατάληση του δημοσίου χρήματος. Το ίδιο και το αυτό είναι. Ο ένας κλέβει για να πάρει τη δόση του, ενώ ο άλλος κλέβει για να φτιάξει βίλες. Σιγά τη διαφορά!

Και να σας αφήσω με το νέο hit που μας έχει πάρει τα μυαλά! Η ζωή συνεχίζετε λέμε…και σήμερα θα βγω και για ποτό και για φαΐ. Ντιπ αναίσθητος δηλαδή! Απλά χωρίς τσάντα…!!!

Είναι αυτό Στρατευμένο Blogging...;

Οι πιο πολλοί το ξέρετε βέβαια, αλλά τυχαίνει να κάνω μάθημα σε κάποια παιδιά για πανελλήνιες. Ξέρετε πιτσιρίκια γύρω στα 17 που το μυαλό τους είναι στα γκομενάκια, στις βόλτες, στα ρούχα και ενίοτε – στο τσακίρ κέφι – και λίγο στο διάβασμα. Να μου πεις και εσύ ρε μαλάκα όταν ήσουν 17 ξέχασες τι έκανες; Τα ίδια και χειρότερα. Εντάξει βρε αδερφέ…το θυμάμαι, αλλά όσο να το κάνουμε εγώ ήμουν πάντα και λίγο μαλακομπούκωμα! Ήρεμο παιδάκι που ναι μεν βαριόταν να στρώσει τον κώλο του στο διάβασμα, αλλά δεν ήταν ότι αποτελούσε και κανένα αλητάμπουρα που γύρναγε όλη την ώρα.

Σήμερα, λοιπόν, συγχωριανοί μου βρήκα τον τρόπο με τον οποίο μπορούμε να αλλάξουμε όλο το εκπαιδευτικό μας σύστημα. Είναι φανερό προ πολλού ότι καμιά παιδαγωγική μέθοδος δεν μπορεί να βελτιώσει τα καμάρια αυτού του τόπου. Βρε είτε καθέδρας, είτε συμμετοχική, είτε διαδραστική διδασκαλία στον ίδιο παρανομαστή καταλήγουμε. Το θέμα είναι τι να κάνουμε; Εγώ σήμερα σας έχω την λύση…τουλάχιστον για το μάθημα της γεωγραφίας.

Αρχικά, να υπενθυμίσω ότι είμαι μεγαλοφυΐα και να προσθέσω ότι είμαι και τετραπέρατος (παρακαλώ να το πιστοποιήσετε και στα σχόλια σας!). Σήμερα, λοιπόν, και ενώ είχα τελειώσει το μάθημα που υποτίθεται ότι έπρεπε να κάνω…άρχισα να παίζω με τους μαθητές μου ένα απλό και ενδιαφέρον παιχνίδι. Τους έλεγα χώρες και ήθελα να μου βρουν την πρωτεύουσα τους. Καλά δεν στέκομαι ότι ένας-δυο δεν ήξερα καν την πρωτεύουσα της Ισπανίας! Τελοσπάντων, παρατήρησα ότι με τις ευρωπαϊκές χώρες τα πήγαιναν πολύ πιο καλά από εκείνες του υπόλοιπου κόσμου. Εν τω μεταξύ τους έκανα και το quiz λίγο βαθμωτά, αρχίζοντας από πιο «εύκολες» και πήγαινα σε πιο «δύσκολες» χώρες. Κάποια στιγμή, λοιπόν, ήρθε η ώρα της Μάλτας και της Ισλανδίας. Κι εδώ συγχωριανοί έπαθα την πλάκα μου (και αυτό το τσέκαρα σε δυο τμήματα)! Βρήκαν αμέσως τις πρωτεύουσες…ενώ κολλούσαν για παράδειγμα στην Αίγυπτο, την Αυστραλία, την Ιαπωνία και τον Καναδά! Όταν ήρθα να τους ρωτήσω πως και έτυχε να τις ξέρουν, η απάντηση τους με αποστόμωσε: “Καλά κύριε, δεν βλέπετε Eurovision;”…!!!! Άλαλα τα χείλη των ασεβών…!!!

Η Eurovision αγαπητοί μου συγχωριανοί δεν είναι ένα απλό «πανηγυράκι». Η Eurovision μαθαίνει γεωγραφία!! Όσο παράξενο και αν σας ακούγεται, αυτά τα παιδιά έμαθαν το Ταλίν, τη Ρίγα, τη Βαλέτα και το Ρέικιαβικ από τη Eurovision και όχι από την οικογένεια τους ή την καθηγήτρια που τους έκανε γεωγραφία!!!! Και αυτό συνέβη σε δυο τμήματα…η ίδια απάντηση!!

Και στα πλαίσια του «στρατευμένου blogging» απαιτώ τα εξής:

Να διοργανώσουμε μια global Eurovision…που προφανώς δεν θα είναι Euro πλέον…αλλά θα συνεχίσει να είναι Vision!! Κάτι σαν Μουσικούς Ολυμπιακούς που θα γίνονται κάθε χρόνο. Αυτή μπορεί να είναι και η σύγχρονη συμβολή των Ελλήνων στον παγκόσμιο πολιτισμό και την ιστορία. Στα αρχαία χρόνια τους δώσαμε τους Olympics…εεεε…τώρα θα τους δώσουμε του Musicolympics!!! Τέλειο εεεεε;;;;;

Έπειτα, εισηγούμαι και επίσημα στον Άρη (έλα που δεν καταλαβαίνετε ποιον Άρη λέω!!!) να εισάγει στο σχολείο μάθημα «Ιστορίας της Eurovision». Με αυτό τον τρόπο τα Ελληνόπουλα θα μάθουν γεωγραφία και θα ξέρουν και όλα τα τραγούδια και τις βαθμολογίες που πέρασαν από τη Eurovision καλύτερα και από το Έπος του ’40 (στο οποίο έτσι κι αλλιώς έχουν παντελώς μαύρα μεσάνυχτα)!!

Αχ…τι ωραία είναι να νιώθεις χρήσιμος για την κοινωνία…και να κάνεις συν τοις άλλοις…στρατευμένο blogging!! 

Μια απλή συμβουλή...

Μαλάκα...μάζεψε το μυαλό σου για μια τουλάχιστον φορά!! Τόσο δύσκολο είναι;

O Κρουπιέρης...

Ξέρεις ρε φίλε τι γίνεται; Περνάνε οι μέρες σαν φύλλα από τράπουλα που χειρίζεται ένα επιδέξιος κρουπιέρης. Γρήγορα και δεν προλαβαίνεις να δεις τίποτα. Όσο και να προσπαθείς να ξεκλέψεις ένα νούμερο ή μια φιγούρα, άδικος κόπος. Ο πούστης τα έχει τόσο καλά κρυμμένα πίσω από τα δάκτυλα του.

Δεν υπάρχει λέει χειρότερο πράγμα από τη ρουτίνα. Υπάρχει βρε, εγώ θα σας πω τι είναι. Να συνηθίζεις και να λατρεύεις τη ρουτίνα! Σε σημείο μάλιστα που αν κάτι έρθει να στην αλλάξει, να πεις όχι…ευχαριστώ δεν θα πάρω. Όχι, βέβαια, πως δεν είναι δικαίωμα σου να βαλτώσεις μέσα στο βούρκο της καθημερινότητάς σου, αλλά να μωρέ…υπάρχει και ένα πράγμα που λέγεται αξιοπρέπεια.

Αυτό το 21 ποτέ δεν το χώνεψα σαν παιχνίδι βλέπεις. Τελικά μάλλον αυτό φταίει για όλα τα δεινά της ζωής μου. Και ενώ γενικά δεν ρισκάρω, εκεί του δίνω και καταλαβαίνει! Άβυσσος η ψυχή του τσουλουφιού και του κατόχου του. Το αποτέλεσμα ήταν πάντοτε να πατάω το 21 για τα καλά και να χάνω στο μέτρημα. Γιατί τράβα-τράβα φύλλα βρε άνθωπε, δεν περίμενες ότι κάποια στιγμή θα καείς; Το καζίνο ποτέ δεν θα μπει μέσα. Τον τρόπο του θα τον βρει.

Τελικά η μαγκιά της ζωής είναι να βρεις ένα κρουπιέρη με τον οποίο θα κάνεις μπίζνα! Να παίρνει αυτός ποσοστά από τα κέρδη σου για να έχεις και εσύ το κεφαλάκι σου ήσυχο. Ξέρεις, βέβαια, πολύ καλά ότι για να δεχθεί μια τέτοια προσφορά ο άλλος πρέπει τα κέρδη του να υπερβαίνουν κατά πολύ το μισθό του, αλλά και το κίνδυνο να πιαστεί στα πράσα για τη συνομωσία. Χέσε μέσα δηλαδή! Το να βρεις κατάλληλο κρουπιέρη, προσομοιάζει το ενδεχόμενο να πάρει η Έφη Σαρρή Grammy!

Κάποτε κάποιος είχε τσαντιστεί που του είχα πει ότι οι ανθρώπινες σχέσεις είναι ένα παιχνίδι. Είναι φανερό ότι δεν ήξερε να το παίζει καθόλου καλά, γι’ αυτό μάλλον τσαντίστηκε τόσο! Το θέμα είναι ότι σε ένα παιχνίδι δεν έχει σημασία πως παίζεις μόνο εσύ. Πρόκειται επί της ουσίας για μια διαδραστική σχέση. Δεν έχει σημασία αν είναι παίγνιο μηδενικού αθροίσματος ή όχι. Το αποτέλεσμα μπορεί ναι μεν να αλλάζει, αλλά το γεγονός της αλληλεπίδρασης υπάρχει.

Να μου πεις στο 21 ποιος είναι ο βαθμός διάδρασης με τον κρουπιέρη; Δεν ξέρω! Ίσως γι’ αυτό δεν χώνεψα ποτέ αυτό το κωλό-παίχνιδο! Έλα μου ντε που με έχουν βάλει να το παίζω από το πρωί μέχρι το βράδυ! Χάθηκε ένα Trivial ή μια Monopoly;

Τι μας μένει λοιπόν; Να ελπίζουμε, μάλλον, να πέσουμε σε ένα καλό κρουπιέρη! Τύχη μέχρι και εκεί…      

Επαναπατρισμός...

Πέρασε η Πρωταπριλιά. Τέλειωσαν μάλλον τα ψέματα! Τέλειωσαν; Απορία ζωής τελικά αυτό το ερώτημα που μας ταλανίζει όλους.

Το κείμενο που έδωσα στη Cindy μπορεί να γράφθηκε για την Πρωταπριλιά, αλλά το ίδιο δεν είναι ψέμα. Γράφθηκε από μένα και όπως λέει και μια σοφή γυναίκα…κάθε κείμενο γράφεται με το μυαλό μας κάπου. Ξέρετε…με το βλέμμα μια στην οθόνη, μια στο εσωτερικό του μυαλού. Αυτό το κείμενο δεν θα μπορούσε να διαφέρει. Και ενώ το έβαλα στη Cindy, θέλω πολύ να μείνει και εδώ. Εξάλλου είναι σαν τα μάρμαρα εκεί στο…Λονδίνο…η θέση τους είναι τελικά αλλού! Αν δεν μπορώ να γυρίσω τα «μάρμαρα» ας μπορέσω να επαναπατρίσω αυτό το κείμενο…

Γύρισα τους δείκτες του ρολογιού μια ώρα πίσω. Τόσο χρόνος μου χρειαζόταν για να αλλάξω όλη μου τη ζωή.

-          Αγάπη μου είναι ώρα να φύγεις. Θα αργήσεις στη δουλειά.

Ποτέ δεν καταλάβαινε πως πέρναγε η ώρα. Οι άλλοι το λένε έλλειψη αίσθησης του χρόνου…εγώ το ονομάζω ακατάσχετη βλακεία. Τον βλάκα…Θεέ μου δεν τον αντέχω άλλο. Τι κάνω εδώ; Κάθε βδομάδα να αλλάζω δείκτες ρολογιών, όταν μπορώ να αλλάξω μια και για πάντα τους δείκτες της ζωής μου.

Τον χαιρέτησα με ένα πεταχτό φιλί, σαν αυτό που ξέρω πολύ καλά να δίνω. Ώρες-ώρες νιώθω σαν να παίζω τον Ιούδα σε καθημερινή βάση. Τα τριάντα αργύρια για μένα είναι μία ώρα και κάτι με εκείνον.

Η απάτη είναι σχετικό πράγμα. Εξαρτάται πως την βιώνει ο καθένας μας. Ξέρω ότι την πράττω, αλλά είναι υπεράνω των δυνάμεων μου. Ο πόθος είναι οδηγός μου, τις στιγμές που αλλάζω τους δείκτες του ρολογιού. Ξέρω ότι θα έρθει εκείνος και ο χρόνος για μένα θα σταματήσει. Θα χαθώ στα φιλιά του, στο άγγιγμα του, στην ανάσα του και στο βαθύ σκοτεινό του βλέμμα. Θα μπορούσα να κάνω τα πάντα για ένα βράδυ μαζί τους…και μετά άλλο ένα βράδυ…κι άλλο ένα…

Νομίζετε ότι δεν ξέρω τι κάνω; Νομίζετε ότι έχω χάσει τα μυαλά μου; Ναι…μπορεί να τα έχω χάσει, αλλά κάθε φορά που γυρίζει ο δείκτης στη σωστή του θέση, τότε αποκτώ πλήρη συνείδηση των πράξεων μου. Μια απάτη είμαι και μια αυταπάτη είναι αυτό που ζούμε. Οπότε μην μου μιλάς εμένα για απάτη. Την ξέρω καλά αδερφέ…την βιώνω μέρες και νύχτες στο πετσί μου. Με κατατρώει σαν σαράκι…οπότε μην τολμήσεις να μου ξαναπείς ότι δεν ξέρω τι θα πει απάτη!

Πρέπει να ηρεμήσω. Θα έρθει σε λίγο μετανιωμένος. Χτες ήταν μια δύσκολη μέρα για εκείνον, γι’ αυτό ήταν τόσο άδικος μαζί μου. Σήμερα θα είναι όπως παλιά.

….

Δεν ήταν τελικά! Μα να μου πει να τελειώσει αυτή η απάτη που βιώνουμε; Σου είπε κανείς καρδιά μου ότι δεν λατρεύω αυτή την απάτη; Αν μου την κόψεις, εγώ θα πεθάνω, δεν θα μπορώ να ανασάνω και θα χαθώ. Σαν ένα ελληνικό τραγούδι που μιλάει για τον έρωτα. Σαν όλα τα ελληνικά τραγούδια είμαι και εγώ – έτσι έλεγε η Μελίνα – μιλάμε για τον έρωτα και το θάνατο. Δεν με κατάλαβες ποτέ τελικά.

Τώρα όμως σε κρατώ στα χέρια μου για πάντα. Τόσο μέχρι να χορτάσω την άψυχη ανάσα σου. Για πες μου τώρα; Όλα όσα ζήσαμε ήταν μια απάτη; Δεν μπορείς να μιλήσεις εεε; Πολλές φορές τελικά η απάτη είναι κάτι πολύ σχετικό. Κάτι που μπορεί να σε αφήσει απλά άφωνο…  

Disclaimer...

Λοιπόν, άντε...πήγε 2; Για να τσεκάρω γιατί έχω χάσει και τις μέρες ο δόλιος; Ναι...2 πήγε...μια χαρά! 

Αγαπητοί μου συγχωριανοί, δεν ξέρω αν σας την έφερα, αλλά χτες είπαμε εγώ και κάτι φίλοι να σας κάνουμε μια πλάκα. Ένεκα η μέρα βλέπετε! Μαζεύτηκε που λέτε το γνωστό τρελό παρεάκι (Κατερίνα, Cinderella και Apos) και είπαμε να κάνουμε το εξής απλό. Να ανταλλάξουμε κείμενα πάνω σε ένα κοινό θέμα, το οποίο όμως ο καθένας μας θα το προσέγγιζε όπως γούσταρε. Όπερ και εγένετο. Η Κατερίνα δημοσίευσε ένα διήγημα στον Apos, ο Apos έστειλε για μια μέρα τις γιαγιάδες του στην Κατερίνα, η Cindy έγραψε ένα κείμενο για κάποιον από το Lost (ποιος είναι αυτός ο Sawyer ρε παιδια;;;;;) σε μένα, και εγώ ψυχοπλάκωσα την Cindy με το δικό μου! 

Αποτέλεσμα ελάχιστοι έως κανένας να ψιλιαστεί τη φάρσα, οπότε και πετυχημένη θεωρώ! Εγώ πάντως πολύ το χάρηκα που φιλοξένησα κείμενο της Cindy στο blog μου!!! Δεν το συζητάω!!! Βρε Όργιο...να μου στέλνεις πιο συχνά!!

Καλό μήνα να έχουμε...με υπέροχες απάτες...και μεθυστικές αυταπάτες...τάδε έφη Κατερίνα....!!!

Απάτη

Είχε πάνω του αυτό το αρρενωπό…το σχεδόν αλήτικο. Αυτό που δεν άφηνε καμιά γυναίκα ασυγκίνητη και ο μάγκας το ήξερε. Φορούσε ένα κοστούμι, είχε το μαλλί φτιαγμένο, ήταν κούκλος και το μεγαλύτερο προσόν του εκτός από την ομορφιά που πουλούσε σε ένα πακέτο καταπράσινων ματιών, ήταν πως ήταν τσογλάνι. Εκείνη τίποτα το ιδιαίτερο. Ακόμα στο κρεβάτι… τον κοιτούσε να ετοιμάζεται και το μόνο τυχερό της ήταν πως είχε κοιμηθεί μαζί του. Το μόνο της λάθος πως τον είχε ερωτευτεί κατάφορα. Και δυστυχώς για εκείνη…αυτός το ήξερε και θα το εκμεταλλευόταν κατάλληλα. Σε στιγμή…άτυχη για κείνον…και την ώρα που έσκυβε για να την φιλήσει, ο χαρτοφύλακας που κρατούσε άνοιξε και τα 200.000 δολλάρια που είχε μέσα έπεσαν στο κρεβάτι.

Η απάτη είχε στηθεί πολύ προσεκτικά. Εκείνος ζήτησε συγγνώμη σαν πολύ καλός θεατρίνος Εκείνη ζήτησε εξηγήσεις και αυτός αναγκάστηκε να της αποκαλύψει πως είχε στήσει ένα κόλπο όπου θα διπλασίαζε τα λεφτά του. Όσο περισσότερα τόσο καλύτερα…και ο νοών…το έπιασε. Η Κυρία σκέφτηκε μέσα στην τρομερή της καψούρα να διπλασιάσει το οικογενειακό της κεφάλαιο και να βοηθήσει τον φουκαριάρη τον σύζυγο που μπορεί να ήταν κερατάς αλλά τουλάχιστον θα γινότανε και λεφτάς.

Το τσογλάνι – κούκλος – απατεώνας συμφώνησε με μισή καρδιά. Θα έπαιρνε από την ερωτευμένη σύζυγο και τον κερατά που ήθελε να πιάσει την καλή, τις καταθέσεις τους σε ρευστό. Το σχέδιο τους ήταν να πλουτίσουν. Το σχέδιο του ήταν να την κάνει για καραϊβική με μια άλλη που ήταν κομμάτι πιο όμορφη και πολύ πιο άτυχη γιατί το τσογλάνι την λάτρευε κι ας κοιμόταν με άλλες.

Το κόλπο είχε στηθεί στην εντέλεια αν εκείνη την ημέρα  το τσογλάνι – γκομενάκι δεν έπεφτε πάνω στον πεντάχρονο γιό του ζευγαριού. Ο θεογκόμενος λύγισε. Άφησε τα λεφτά και έφυγε. Η απάτη είχε αποτύχει. Το κόλπο δεν δούλεψε όπως ήθελε.

Εγώ είχα συγχυστεί και το αίμα μου είχε ανέβει στο κεφάλι. Που τις πουλάνε αυτές τις Αμερικανιές στο Lost ήθελα και να ξερα. Και κούκλος, και αλήτης και με καρδιά μάλαμα; Έλεος δηλαδή. Αυτοί οι άντρες δεν υπάρχουν. Αυτά τα μοντέλα όχι μόνο έχουν πάψει να κυκλοφορούν αλλά ο κατασκευαστής έχει αποσύρει και όσα υπήρχαν. Έκλεισα το λάπτοπ και γύρισα πίσω στο διάβασμα. Ο Sawyer μπορούσε να περιμένει. Εγώ την επομένη έδινα μάθημα. Πολλά νεύρα…τεράστια απάτη…θεός ο τύπος. Τίποτα λιγότερο.

Η Λεωφόρος...

…

Πήδηξα απότομα στο οδόστρωμα. Σκληρό πάλι γαμώτο. Πως τα φτιάχνουν πλέον; Τι σκατά αερόσολα πρέπει να έχεις για να γλιτώσεις τις κακώσεις; Με ρώτησαν αν θέλω να πατάω σε σκληρές ασφάλτους; Γκόσαμε σε έναν κόσμο με τόσο βαριά ασφαλτόστρωση. Πέσε και σήκω πάλι βαρέθηκα να μετράω τις μελανιές μου. Μια αλοιφή ξέρει κανείς να μου δώσει;

Έιπ…εσύ στη γωνία! Ναι εσένα με το καπέλο με το γείσο λέω. Γιατί δεν με κοιτάς ρε μαλάκα; Τόσο αποκρουστικός πια επειδή έχω φάει τα μούτρα μου; Να ορίστε. Σηκώθηκα πάλι και σκουπίζω και τα χέρια μου στο παντελόνι. Έλα δώσε και ένα χέρι για το Θεό. Δεν κοιτάς ρε; Μην σώσεις!

Αν κάποια στιγμή αποφασίσω να ξαναφουντάρω θα κοιτάω να κρατάω χαρτομάντιλο ο μαλάκας. Εκείνα με το χαμομήλι είναι ωραία. Μυρίζουν όμορφα. Όχι άοσμα σαν αυτά που καταστρέφονται με το πρώτο τρίψιμο. Θα πάρω υδρόφιλα επίσης. Να το θυμηθώ όμως, γιατί μια ζωή πάω στο super market και παίρνω όλες τις μαλακίες εκτός από αυτά που έχω ανάγκη.

Άντε πάλι καλά. Να λέμε και ευχαριστώ. Πωπω…κώλος έγινα πάλι. Πως τα καταφέρνω το ζώον κάθε φορά…μπορείτε να μου πείτε;

Μέχρι τη γωνία πρέπει να πάω μάλλον. Τύφλα είμαι, αλλά στην τελική δεν πήρα και αμάξι.  Μην σκοτώσω και κανέναν χριστιανό!

Τι είναι κι αυτό πάλι κάτω από το φανό; Κι άλλο καπέλο με γείσο; Τον πούστη μου για δρόμος. Τι κωλοχανείο; Κάθε σταυροδρόμι και ένα κωλό-γείσο; Καπελάδικο την κάναμε τη λεωφόρο. Στάσου ρε…με κοιτάει! Λες να είναι κανένας πίσω μου;…Μπα…κανείς…λες ρε μαλάκα; Για να πλησιάσω λίγο και βλέπουμε…

…

υ.γ. Το video είναι από τη σελίδα του HellenicMagic στο youtube. Πηγαίνετε να την δείτε. Ο άνθρωπος (δεν ξέρω αν είναι γυναίκα ή άνδρας) έχει κάνει πολύ ωραίες δουλειές.    

Θα σε κάνω post!!

Ο κόσμος μας είναι γεμάτος στραβά και ανάποδα και δεν μπορεί κανείς να το αρνηθεί αυτό. Δεν λέω βρε παιδί μου, έχει και καλά, αλλά όπως και να το κάνεις πάντα τα κακώς κείμενα μας τραβάνε περισσότερο. Δες για παράδειγμα τη πλειοψηφία των αναρτήσεων που γράφονται στα blogs. Στο μεγαλύτερο μέρος τους είναι είτε για την γκάφα ενός πολιτικού προσώπου, είτε για τη διαμαρτυρία έναντι στο κατεστημένο, είτε για ένα αστείο γεγονός που συνέβη, ή εν πάση περιπτώσει για κάτι που μας εκνεύρισε (ακόμα και πιο προσωπικό)… Εξαιρετικά σπάνια θα βρει κάποιος αναρτήσεις που γράφουν ότι ο κόσμος είναι ωραίος και όλα είναι όμορφα και ότι αξίζει να ζούμε. Ακόμα και αυτά τα κείμενα, θα αρχίζουν με μια υφέρπουσα χαρμολύπη για να κορυφωθούν σε αυτό που ο καθένας μας θεωρεί το νόημα της ζωής! Άσχετο, αλλά τι ωραία που τα λέω ώρες-ώρες!!

Ένας γνήσιος Blogger πρέπει να έχει το μυαλό του σε επαγρύπνηση. Γίνεται κάτι στραβό δίπλα του; Εεεε…πρέπει να το αναφέρει, σαν ένας σωστός χαφιές. Βέβαια, επειδή στην ουσία δεν είναι χαφιές, δεν το πασάρει φθηνά, πρόστυχα και ξερά, αλλά το διανθίζει με ωραία λόγια και γενικά φληναφήματα και πομφόλυγες! Σε κάθε περίπτωση , όμως, είναι ο μοναδικός παράγοντας που αναμεταδίδει την όποια είδηση.

Πάρτε για παράδειγμα τις γιαγιάδες του Apos ή τα προσωπικά βιώματα του Πρόβατου. Και οι δυο τους αναφέρονται συχνά σε ανθρώπους και καταστάσεις που τους είναι τελείως άγνωστες. Έχουν μια οπτική και δια ζώσης επαφή με το συμβάν, αλλά επί της ουσίας μπορεί και να αγνοούν τελείως τον παθών. Οι περιγραφές τους σε εμάς όμως προσφέρουν άπλετο γέλιο. Που το πάω θα θέλετε να καταλάβετε…μια στιγμή!

Παλιότερα και όταν ήμουν πιο νεανίας Blogger έβρισκα έμπνευση μόνο από τη πολιτική και κοινωνική ζωή αυτού του τόπου. Δόξα τω Θεώ ποτέ δεν με άφησε “άνυδρο” έμπνευσης. Εξαιρετικά σπάνια εμπνεόμουν από προσωπικά ερεθίσματα. Εν μέρει γιατί είχα αποφασίσει ότι η προσωπική μου ζωή είναι κάτι έξω από αυτό το ηλεκτρονικό μέσο. Μπούρδες! Όταν μπαίνεις στο blogging δεν υπάρχει κάτι έξω από αυτό. Αργά ή γρήγορα γίνεσαι κομμάτι του και γίνεται και αυτό δικό σου. Εφόσον βέβαια το αγαπάς σαν μέσο έκφρασης! Περιττό να πω ότι το blogging δεν μπορεί και δεν πρέπει να αντικαταστήσει την επαφή με τους ανθρώπους γύρω σου. Κάθε μέσo έτσι κι αλλιώς οφείλουμε να το αντιμετωπίζουμε με τη σημασία που του αξίζει.

Η σύλληψη και η γραφή λοιπόν ενός κειμένου είναι συχνά θέμα βιωμάτων. Έχω βρει πολλές φορές τον εαυτό μου να συζητάει με κάποιον και εκείνη τη στιγμή από μια κουβέντα του αλλουνού να μου έχει έρθει ολόκληρη ανάρτηση. Αρρώστια θα πείτε! Μπορεί, αλλά στην τελική ή είμαστε bloggers ή δεν είμαστε. Υπάρχει μια έκφραση που έβγαλαν ο Apos και η Κατερίνα σε έναν καφέ και νομίζω ότι ταιριάζει να την πει ακριβώς εκείνη τη στιγμή κάθε Blogger που σέβεται τον εαυτό του. “Θα σε κάνω post!” ή τελοσπάντων αν έχετε και ίχνος ευγένειας, ”Μπορώ να σε κάνω Post;”. Δεν είναι τέλειο; Φαντάζεστε ο Apos στη γιαγιά που είχα σαβουριαστεί στις σκάλες του Κεραμικού θεαματικά, να γύρναγε να τη ρώταγε “Μπορώ να σας κάνω post;”. Μεταξύ μας θα ζούσα για να ακούσω την απάντηση της γιαγιούλας!!

Από εδώ και πέρα συγχωριανοί…όταν θα βλέπετε κάτι στραβό στο δρόμο θα γυρνάτε και θα ρωτάτε…ή μάλλον…θα απειλείτε…“Πρόσεξε γιατί θα σε κάνω Post!”…

υ.γ. Τα δύο παρακάτω τραγουδάκια τα έχω κάψει τον τελευταίο καιρό. Σας τα παραθέτω και τα δύο με αγάπη και στοργή!!

      

Επεράσαμε Όμορφα...!!!

Σαν παιδικό τραγουδάκι ήταν το σαββατοκύριακο αυτό και λίγο πολύ ο καιρός πέρασε ωσάν να ήμουν σε παιδική χαρά. Κοιμήθηκα κατά βάση τέσσερις ώρες μόνο και όλο τον άλλο καιρό ήμουν όρθιος με φίλους πολύ καλούς (παλιούς και νέους). Το καλύτερο δηλαδή!!

Φόρεσα που λέτε ο μικρός VK τα καλά μου το Σάββατο και σαν κορδωμένο σκερπάνι πήγα στη Nutello-νονά για να της ευχηθώ Χρόνια Πολλά και Ευτυχισμένα, να ζήσει και να ευτυχίσει με τον άνθρωπό της, να μάθει να του μαγειρεύει για να μην πάθει σκορβούτο ο κύριος Dot, να μου αρχίσει πια εκείνο το κασκόλ που μου έχει τάξει (μιας και το ότι δεν το τελειώνει, δεν σημαίνει ότι θα γλιτώσει τα σεμινάρια μαγειρικής…δεν είμαι εγώ μνηστήρας της Πηνελόπης για να την πατήσω…!!), να βγει επιτέλους Nutella Light και τα τοιαύτα τελοσπάντων… Σκάω μύτη που λέτε στο Nutellό-σπιτο, το όποιο αντιθέτως με το θρύλο, δεν έχει σιντριβάνι Nutellaς στην είσοδο, και η τρελή η Dot με περίμενε με στέκα Happy Birthday (ναι εντάξει…δεν έχω κάνει λάθος σπίτι…αυτά τα τρελά μόνο η Dot τα κάνει)!!

Περιττό να σας πω ότι περάσαμε πολύ όμορφα και φάγαμε μια εκπληκτική τούρτα που έκανε κρατς-κρατς ευχάριστα στον ουρανίσκο…αααααα….και ήπιαμε και μια φοβερή sangria…ααααα….και φάγαμε και κάτι ωραία spring rolls (που η Soula τα έτρωγε με Nutella, αλλά αυτό το αφήνω απλά ασχολίαστο…μέχρι και η Dot αηδίασε με την κατασπατάληση των πόρων, αλλά τι να κάνει η γυναίκα;;;…..οικοδέσποινα ήταν!!!).

Δεν θέλω να σταθώ σε όλους όσους γνώρισα το βράδυ εκείνο με κίνδυνο μην μου διαφύγει κανένας και τον αδικήσω. Ωστόσο, θέλω να σταθώ στο ότι γνώρισα επιτέλους τη χαμένη Θεία μου και μου έφυγε ένα βάρος! Ήμουν λίγα βήματα πριν τη Νικολούλη και τελικά το γλίτωσα!! Αααααα και να πω ότι το Xipaki είναι η επιτομή του στυλ. Μισά από τα ρούχα του, άνετα τον έγδυνα για να του τα πάρω. Το παντελονάκι ειδικά τα έσπαγε με τις «χίλιες» τσέπες!! Αυτά νομίζω είχα να πω….αααααααα…..τι πήγα να ξεχάσω!!! Τι χορέψαμε βρε ομαδικώς όλοι στο party και ο Spy είχε μείνει με ανοικτό το στόμα; Έλα καταπληκτικέ μου αναγνώστη…μπορείς να το βρεις…βάλε τα δυνατά σου…έλα δεν είναι και τόσο δύσκολο….όποιος το βρει κερνάω καφέ….άντε θα το βάλω και quiz!! Μην πάει κανείς από τους παριστάμενους και το καρφώσει. Θέλω να δω αν οι αναγνώστες μου με ξέρουν καλά!!

Λοιπόν….πάω να διαβάσω (λέμε τώρα!!!)…Χρόνια Πολλά Κουκκίδα μου! Σε αγαπώ, σε φιλώ και σου εύχομαι ότι ποθείς με τον άνθρωπο σου!

υ.γ.1. Θέλω επίσης να πω περαστικά πολλά στο Κατερινιώ μου που τελικά δεν κατάφερα να δω το Σάββατο!!

υ.γ.2. Καλό ταξιδάκι στον Apos!!

Όταν η Ηλιθιότητα δεν έχει Όρια

Έχω πει ξανά ότι η Ελληνική κοινωνία δεν μπορεί να αποδέχεται κάτι, αλλά απλά να το ανέχεται. Φαίνεται ότι σε πολλές περιπτώσεις η μαλακία που δέρνει τον εγκέφαλο της δεν μπορεί να κάνει ούτε αυτό.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η δικαστική απόφαση του Άρειου Πάγου για τη δικαίωση επιχείρησης που απέλυσε εργαζόμενο, ο οποίος ήταν φορέας του HIV. Παρότι δεν πρέπει να ξεπεράσουμε το γεγονός ότι τα βούρλα οι συνάδελφοι του στράφηκαν εναντίον του, αξίζει να σταθούμε στο γεγονός ότι η διοίκηση της επιχείρησης δεν είχε τα αρχίδια να σταθεί σε έναν άνθρωπο που στη τελική είχε ανάγκη περισσότερο από κάθε τσογλάνι τη δουλειά του. Στο μάθημα της ΑΟΔΕ που κάνω, διδάσκω για τη Κοινωνική Ευθύνη της Επιχείρησης και χίλιες άλλες δυο βλακείες. Να, όμως, που στην πράξη τίποτα από όλα αυτά τα «και καλά» αυτονόητα δεν τηρείται στην πράξη. Ο επιχειρηματίας αυτός τι θα έλεγε αν στη θέση του εργαζόμενου ήταν το παιδί του; Κι αν πιστεύει ότι ο γιόκας ή η κορούλα του μπορούν να μείνουν αλώβητοι από το ιό του HIV έχοντας μάθει τη συμπεριφορά αυτού του πατέρα, τότε μένει βαθιά νυχτωμένος!

Ας υποθέσουμε, ωστόσο, ότι ο εργοδότης είναι ένας βλάχος από κάποιο Κωλοχώρι και δεν ξέρει τι είναι το AIDS. Ας δεχτούμε επιπρόσθετα ότι και οι συνάδελφοι του φορέα ήταν ένα μάτσο μπουρτζόβλαχοι που το μόνο που ξέρουν είναι να παίζουν το πουλάκι τους. Ο Άρειος Πάγος και συγκεκριμένα η Αεροπαγίτισσα κυρία Αθανασίου που στο διάολο πήρε το πτυχίο της; Μόνο Espresso ξέρει να διαβάζει στον ελεύθερο χρόνο της; Γιατί η στοιχειώδης γνώση μου στο θέμα λέει ότι η νόσος του HIV είναι μεταδοτική, αλλά με πολύ συγκεκριμένους τρόπους (εκτός αν σε αυτό το γραφείο πηδιούνται όλοι μεταξύ τους…μόνο εκεί μπορώ να το δικαιολογήσω). Και ενώ το Εφετείο και το Πρωτοδικείο δεν έδειξαν να αγνοούν αυτή την απλή γνώση, ο Άρειος Πάγος μας έπεισε ότι έχει μαύρα μεσάνυχτα. Και αν αυτοί εκεί βρήκαν ζωή στα μαύρα τους τα μεσάνυχτα, δεν τους φταίμε εμείς και κυρίως ο δυστυχής εργαζόμενος σε κάτι.

Σε μια εποχή που χρέος μας είναι να ενημερώνουμε τον πολίτη για την ορθότητα κάποιων πραγμάτων και για το γεγονός ότι οι θεσμοί λειτουργούν εύρυθμα, ο Άρειος Πάγος επέδειξε μια αδικαιολόγητη και αψυχολόγητη στάση που βασίζεται στην επιστημονική αναλήθεια.

Και αυτό έρχεται σε μια παράξενη συγκυρία με τον προκαθήμενο της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας να κηρύττει στην Αφρική (στη χώρα που μαστίζεται όσο καμιά άλλη από το AIDS) ότι η χρήση του προφυλακτικού όχι απλά δεν μειώνει τον κίνδυνο εξάπλωσης του AIDS, αλλά χειροτερεύει και τη διάδοσή του…! Πάσχουμε όλοι να πείσουμε τους νέους να χρησιμοποιούν προφυλακτικά και ο ανεγκέφαλος καρεκλοκένταυρος των Καθολικών βγαίνει και λέει ότι πρέπει το σεξ να γίνεται χωρίς προφύλαξη. Βασικά δεν λέει αυτό! Λέει ότι πρέπει όλοι να μείνουμε άσπιλοι και αμόλυντοι μέχρι τα γεράματα μας. Έχω βαρεθεί πια αυτή την υποκρισία που υπάρχει γύρω μου. Εκεί στο Βατικανό όταν ξεσκίζονται…δεν χρησιμοποιούν προφυλακτικά; Στα αντίστοιχα όργια στην Ορθόδοξη Εκκλησία, πάλι χωρίς προφυλακτικό γίνονται οι φάσεις; Έλεος πια! Δεν αναγνωρίζουν τελικά όλοι αυτοί οι τραγόπαπες ότι μπορεί εμένα να μην με επηρεάζουν, αλλά δυστυχώς αποτελούν πόλο επιρροής για πολλά εκατομμύρια ανεγκέφαλων ανθρώπων…;

Το θέμα της αποδοχής των κοινωνικών θεμάτων που διαφεύγουν από αυτό που έχουμε όλοι συνηθίσει δεν είναι εύκολο θέμα. Δεν περιμένω από τη μία μέρα στην άλλη ο κόσμος να γίνει τέλειος. Δεν πιστεύω ποτέ σε τέτοιες ουτοπίες. Η Πολιτεία – όπως την όριζε ο Αριστοτέλης – είναι τόσο μα τόσο μακριά (μεταξύ μας…ούτε ο ίδιος δεν θεωρούσε ότι είναι δυνατή). Όμως περιμένω…ή μάλλον…απαιτώ από τους θεσμούς αυτής της κωλό-κοινωνίας να κάνουν τη δουλειά τους έτσι όπως πρέπει.

Δεν ξέρω αν ο εν λόγω εργαζόμενος θα πάει σε Ευρωπαϊκά Δικαστήρια για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, αλλά για το καλό της χώρας και όχι μόνο του ίδιου πρέπει να το κάνει. Να μας κάνει ρεντίκολο σε όλο τον κόσμο. Δεν καταλαβαίνει αλλιώς ο Έλληνας. Και δεν ξέρω φίλε αν με διαβάζεις. Που δεν με διαβάζεις! Να ξέρεις ότι είμαι μαζί σου. Σου δίνω το δικαίωμα να με κάνεις και εμένα σαν Έλληνα ρεζίλι όπου σταθείς και όπου βρεθείς. Να πηδήξεις τη σκατό-κοινωνία μέσα στην οποία ζω. Κατάλαβες; Καθόλου έλεος! Δεν σου έδειξε έτσι κι αλλιώς και αυτή κανένα.