Holiday Memo...

Τα πράγματα σπανίως τελειώνουν έτσι όπως αρχίζουν. Νόμος θεμελιακός και αμετάκλητος. Δεδικασμένο σου λέω…που λένε και οι φίλοι οι νομικάριοι. Θες να ξεκινάνε καλά…εεε…θα τελειώσουν κακά. Θες να αρχινάνε άσχημα…εεε…σε κάτι όμορφο παίζει και να καταλήξουν. Είναι η φύση των πραγμάτων αυτή αγαπητοί μου φίλοι.

Έτσι κι εγώ, αρχίνισα τις διακοπές μου για Κέρκυρα και τελικά βρέθηκα Θεσσαλονίκη. Να πεις κιόλας ότι συγκρίνονται…δεν γίνεται βρε αδερφέ. Στα πλαίσια λοιπόν της φετινής απροσδόκητης εξέλιξης των πραγμάτων…είπα να γράψω κάτι σαν holiday memo για να θυμάμαι από τούδε και στο εξής…:

1. Να μην ξεχάσω ότι ακόμα και το πιο φυσιολογικό πράγμα ή άτομο μπορεί να σου επιφέρει τεράστια ποσότητα έκπληξης…και να μην το περιμένεις κιόλας.
2. Διαλέγουμε πάντα ένα προορισμό διακοπών που μπορείς να πας με αυτοκίνητο. Με αυτό τον τρόπο διορθώνεις πολλά λάθη με ένα απλό γύρισμα του τιμονιού.
3. Οι καλύτερες διακοπές είναι με φίλους. Εντάξει…οι καλύτερες διακοπές είναι με γκομενικό, αλλά να είσαι σίγουρος ότι μέχρι το τέλος των διακοπών θα είστε όμως μαζί.
4. Ό,τι διακοπές και να κάνετε, να έχετε πάντα ένα plan B καλού-κακού! Πιστέψτε με είναι βολικό και θα σας σώσει από στιγμές απίστευτης κατάθλιψης σε μια καφετέρια σκεπτόμενοι τι να κάνετε.
5. Αν τα πράγματα φαίνονται στραβά, να είσαστε σίγουροι ότι θα πάνε και χειρότερα. Σίγουρο λέμε!
6. Κι όταν φαίνεται ότι έχετε πιάσει πάτο…για κοιτάξτε καλύτερα…έχει κι άλλο!!
7. Όταν θα βρεθείτε ξανά σε μια καθυστέρηση πλοίου μην γκρινιάζετε…σκεφτείτε ότι υπάρχουν και χειρότερα. Για παράδειγμα, να φεύγετε μόνος άρον-άρον με ένα πλοίο που φεύγει εκνευριστικά στην ώρα του.
8. Όταν έρθει η ώρα των χειρότερων…είναι όμορφο να έχετε ανθρώπους που σας νοιάζονται…και αναφέρομαι αποκλειστικά σε φίλους.
9. Ο χρόνος των διακοπών δεν είναι η ώρα για να λύσουμε όλα τα υπαρξιακά μας προβλήματα…είναι ώρα χαλάρωσης γαμώ το διάολο μου!
10. Να είσαστε φειδωλοί στην έκφραση «το μόνο που θέλω είναι να προσέχεις τον εαυτό σου»…ωωωωω ναι…μπορεί να σας επιφέρει κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις πρώτου βαθμού στο πι και φι.

Άντε και καλές σας διακοπές…

υ.γ. Και πάλι αυτό το post γράφτηκε στο κατάστρωμα ενός πλοίου…με πολύ διαφορετικές όμως συνθήκες!

Blogging Εν Πλω...

Ο σωστός blogger μπορεί να μην έχει να φάει (το αντίστοιχο στο blogging είναι φαντάζομαι να μην έχει λεφτά να αγοράσει ADSL σύνδεση), αλλά το post του θα το κάνει όσο δύσκολες κι αν είναι οι συνθήκες τις οποίες αντιμετωπίζει. Γιατί η υπερηφάνεια του γνήσιου, και καμένου προφανώς blogger, είναι πάνω από όλα. Το post για τον blogger δεν είναι απλά μια δουλειά, αλλά κατά βάση είναι μια βαρύνουσα υποχρέωση…σχεδόν ένα ναρκωτικό…

Ερχόμαστε τώρα σε μένα! Γιατί δικό μου είναι το Blog και πρέπει να μπω και εγώ στο παιχνίδι. Διότι ανιδιοτελής είπαμε, αλλά όχι και κορόιδο! Στα παλιότερα χρόνια η έμπνευση με είχε βρει σε διάφορα μεταφορικά μέσα, με αποθέωση σε ένα αεροπλάνο. Τώρα η έμπνευση, ή μάλλον η βαρεμάρα, με βρίσκει σε ένα πλοίο για Κέρκυρα. Μια ώρα ταξιδάκι σκέφτηκα…πώς να περάσει η αναμονή; Μια και δυο βγάζω το laptopάκι μου και δώστου να αρχίζει να κεντάει ο συγγραφικός μου οίστρος. Πω ρε τι ωραία που τα λέω παρόλες τις 6 ώρες οδήγησης.

Τώρα που σας γράφω οι άνθρωποι τριγύρω μου με κοιτάν λίγο σαν Αρειανό (στη καλύτερη περίπτωση), αλλά υποψιάζομαι ότι το κάνουν εξαιτίας της απαράμιλλης ομορφιάς μου, η οποία παρόλο τον κάματο διατηρείται ακμαίουσα. Αν υποψιαστώ πάντως ότι κοιτάνε όχι για αυτόν τον λόγο, αλλά απλά επειδή είμαι με ένα laptop στο κατάστρωμα…εεε…τότε δεν ξέρω τι να πω. Δώστε στο πόπολο τεχνολογία…δεν είναι δυνατόν να είναι τόσο πίσω!

Λίγες παρατηρήσεις για το ταξίδι so far γιατί βλέπω να είναι το πρώτο και τελευταίο post μέχρι να γυρίσω Αθήνα! Αρχικά, δεν πήγα Ηγουμενίτσα από το Ρίο, αλλά από Στερεά Ελλάδα. Χρονική διάρκεια περίπου έξι ώρες (πεντέμιση χωρίς καμιά στάση) και σχετικά όμορφος δρόμος. Μεγάλο συν: η παντελής έλλειψη διοδίων. Πληρώνεις μόνο στην Αθήνα και στο Σχηματάρι και μετά είσαι toll-free! Μεγάλο πλην: περνάς από Καρδίτσα. Πόσο χάλια μπορεί αλήθεια να είναι αυτή η πόλη; Πληροφορήθηκα βέβαια από ιμιτασιόν Καρδιτσιώτισσα ότι τα Γρεβενά είναι απείρως χειρότερα, αλλά δεν μπορώ να το διασταυρώσω.

Κάνοντας ένα τέτοιο ταξίδι αυτή την περίοδο καταλαβαίνεις ότι βρισκόμαστε σε προεκλογική περίοδο. Τόσα έργα έχω να δω από την εποχή των Ολυμπιακών Αγώνων. Ξαφνικά θυμηθήκαν σε όλη την Ελλάδα να φτιάξουν τους δρόμους μέσα στο κατακαλόκαιρο! Καλά ποιον κοροϊδεύουν; Ας μας πούνε ότι πάμε για εκλογές για να τους δικαιολογήσουμε και λίγο. Γιατί τώρα το μόνο που κατάφεραν είναι να τους διαολοστέλνω σε κάθε ευκαιρία.

Η Εγνατία Οδός είναι ένα πραγματικό κόσμημα. Θα έλεγα ότι σε ορισμένα σημεία είναι μάλιστα ιδιαίτερα εντυπωσιακή. Έπαθα πλάκα με κάτι τούνελ που μπαίνεις και ξεχνάς να βγεις. Άλλο πράγμα να σας λέω και ειλικρινά άλλο να το βλέπετε. Σαν μικρό παιδί σε λούνα παρκ έκανα!

Φτάνω λοιπόν στην Ηγουμενίτσα και έρχεται η ώρα να κλείσω εισιτήρια για Κέρκυρα! Εκεί μου έρχεται λίγο ο νταμπλάς. 35 ευρώ το αυτοκίνητο…ΜΟΝΟ ΤΟΥ! Ο οδηγός πληρώνει 8 ευρώ ΕΠΙΠΛΕΟΝ. Δηλαδή έχουμε χάσει λίγο το μέτρο ή μου φαίνεται; Μιλάμε για ένα ταξίδι περίπου μίας ώρας και δεκαπέντε λεπτών. Σχεδόν όσο η Αίγινα από τον Πειραιά! Φανταστείτε να είχα πάει λοιπόν και από κάτω και να πλήρωνα και το Ρίο. Παναγιά μου…πόσο καρμίρης μπορώ να γίνω ώρες-ώρες. Αλλά συγνώμη, δεν είναι θέμα χρημάτων. Το γαμώτο της υπόθεσης είναι! Και μιας και έχω τη φτωχή μου σελίδα για να διαμαρτυρηθώ…εεε…συγνώμη αλλά θα το κάνω. Σιγά μην το αφήσω έτσι!

Λοιπόν, κάπου εδώ πρέπει να κλείσω το κείμενο για δύο λόγους. Πρώτον, γιατί μπροστά μου είναι ένα ζευγαράκι που μάλλον έχει μπερδέψει το κατάστρωμα με την κρεβατοκάμαρα του και δεύτερον γιατί ένας κύριος με κοιτάει σαν τον Ε.Τ. που είμαι με το laptop και μου έχει σπάσει το νευρικό σύστημα (θα πάω να του τον φέρω κολάρο για να ησυχάσει μου φαίνεται!!).

Κοινό μου σε χαιρετώ και σου εύχομαι να περάσεις όμορφα και εποικοδομητικά τις φετινές διακοπές σου! Τα φιλιά μου από το νησί των Φαιάκων!

Απόηχοι ενός Μεσημεριού...

Προλάβαινε να ανέβει σε εκείνο το αεροπλάνο. Αν έτρεχε λίγο περισσότερο, αν επέμενε πάνω από ένα τηλέφωνο, αν δεν πείσμωνε και μόνο στην ιδέα ότι δεν ήταν αυτή που ήθελε τόσο πολύ να φύγει και κανένας άλλος. Σίγουρα το προλάβαινε. Δεν υπήρχε αμφιβολία για αυτό. Το είχε επεξεργαστεί όλο μέσα της. Ήξερε πολύ καλά πως θα έκλεινε τα εισιτήρια, ποιο τρένο θα έπαιρνε μετά από το αεροδρόμιο και σε ποια στάση τέλος θα κατέβαινε. Αυτό που δεν γνώριζε ήταν αν αυτός θα την περίμενε βέβαια. Λεπτομέρειες! Ποτέ δεν θα στοιχημάτιζε τα λεφτά της πάνω του. Μια φίλη της συνεχώς έλεγε ότι “οι άντρες χρυσή μου είναι πεταμένα λεφτά”. Κι αυτό ήταν κάτι που ακόμα δεν ήταν σίγουρη αν πίστευε ή όχι.

Το δάχτυλο έπαιζε μονότονα με ένα Ρε κάπου σε μια ψηλή οκτάβα.

Το βλέμμα αφηρημένο στο παράθυρο που είχε γίνει θολό από τις σταγόνες της βροχής. Ποιος άκουσε Ιούλη μήνα και να βρέχει τόσο καταρρακτωδώς; Ούτε στο Λονδίνο να ήτανε. Εκεί που η βροχή είναι πανταχού παρούσα, μάλλον για να ξεπλύνει ό,τι γκρίζο υπάρχει και προκαλεί μια αβάσταχτη μελαγχολία. Ήταν σίγουρη ότι το Λονδίνο πάντα της προκαλούσε μελαγχολία. Δεν ήξερε γιατί. Δεν το είχε δει σχεδόν ποτέ βροχερό. Πάντα μια λιακάδα το έλουζε όταν το επισκεπτόταν.

Το Ρε μονότονα να χτυπάει και πάλι…

Δεν της άρεσε η βροχή. Προτιμούσε το καλοκαίρι και τη λιακάδα. Όχι τη ζέστα, αλλά τον ήλιο τον ζωογόνο. Αχ πόσο ηλίθια ήταν να πιστεύει ότι ο ήλιος εμφανίζεται σε κάθε σημείο της γης…σε κάθε χώρα. Οι εκπληρωμένες προσδοκίες αντίβαιναν κάθε νόμο της φύσης. Ο Κοπέρνικος για εκείνη ήταν ένας ακόμα τσαρλατάνος. Ένα θύμα της ιστορίας που μάλλον δεν είχε αγαπήσει ποτέ.

Τη μονοτονία του Ρε διέκοψε κατά λάθος ένα Ρε δίεση…

Σάστισε λίγο και κοίταξε το μαύρο πλήκτρο. Αν τα άσπρα είναι τα ολόκληρα, τότε τα μαύρα είναι τα μεσοδιαστήματα. Κάπως έτσι δεν της το είχε μάθει ο δάσκαλος του πιάνου; Ενδιαφέρον σκέφτηκε. Πόσες παραφωνίες, πόσα μεσοδιαστήματα είχε κάνει στη ζωή της; Άπειρα; Κανένα; Τόσα λίγα, μάλλον, που σχεδόν τα θυμόταν ένα-ένα. Το μόνο που γνώριζε με βεβαιότητα ήταν ότι τα Ρε δίεση που είχε παίξει στη ζωή της, ήταν πάντοτε συνειδητά και μέσα από τη καρδιά της.

Τη θέση του Ρε πήρε το Μι…

Δεν ήταν στεναχωρημένη…σε καμιά περίπτωση. Ό,τι απόφαση είχε πάρει ήταν αποτέλεσμα ώριμης σκέψης. Αυτός δεν την ήθελε. Ίσως ούτε και εκείνη τον ήθελε τόσο. Πίστευε ότι οι άνθρωποι χρειάζονται αβάντες για να κάνουν το επόμενο βήμα, όπως ακριβώς το Μι χρειάζεται το Ρε δίεση. Δεν ήθελαν τελικά ο ένας τον άλλον. Η μόνη διαφορά ήταν…ότι εκείνη το σκέφτηκε πολύ αργότερα από εκείνον.

Το Μι συνέχιζε να παίζει επαναλαμβανόμενα…

Δεν ήθελε να έχει καμιά επαφή μαζί του. Ουσιαστικά δεν είχε και ποτέ, αλλά τώρα το χρειαζόταν ακόμα περισσότερο. Ήταν ερωτευμένη μετά από πολύ καιρό. Όχι με αυτόν βέβαια…αλίμονο…αυτό θα ήταν παραλογισμός. Ίσως δεν υπήρξε ποτέ ερωτευμένη με αυτόν. Όταν βιώνεις τον έρωτα, σκέφτηκε, όπως τώρα…όλα τα άλλα είναι απλά απομιμήσεις. Σαν εκείνα τα κακά αντίγραφα της Αφροδίτης της Μήλου που πουλάν στο Μοναστηράκι. Κακές ρεπλίκες ερώτων σε τιμή προσφοράς. Στα δύο…το ένα δώρο. Ναι…αυτό ήταν…απομίμηση έρωτα…και έσκασε ένα σαρδόνιο χαμόγελο.

Σιωπή απλώθηκε στο δωμάτιο…

Ήπιε μια γουλιά νερό από ένα ποτήρι στο διπλανό τραπέζι. Ξερόβηξε και έστριψε ένα τσιγάρο. Όταν ανάβεις ένα τσιγάρο σκοτώνεις έναν καημό. Η πρώτη ρουφηξιά είναι σχεδόν σαν μετάνοια και ο καπνός που ξεφυσάς είναι ο απόηχος της ομολογίας. Σηκώθηκε και πλησίασε το παράθυρο. Η βροχή είχε σταματήσει. Καλοκαιρινή μπόρα μάλλον. Ο ήλιος δειλά έσκασε από ένα σύννεφο στα δεξιά. Άνοιξε το παράθυρο και πήρε μια τελευταία βαθιά τζούρα. Οι τολύπες του καπνού βγήκαν παχιές και σχεδόν τύλιξαν το πρόσωπο της. Πέταξε με βία το τσιγάρο στον ακάλυπτο και σκούπισε ένα δάκρυ που κύλησε. Γαμημένος καπνός, σκέφτηκε.

Τη σιωπή του μεσημεριού έσπασε ένα παιδάκι που φώναζε τη μαμά του να του φέρει νερό…

Γύρισε μεμιάς στη βαλίτσα που λίγη ώρα πριν είχε αρχίσει να ετοιμάζει. Ήταν ευτυχισμένη που δεν είχε προλάβει εκείνο το αεροπλάνο. Τώρα ήξερε πολύ καλά ότι κάποιος γέλαγε από πάνω με τα καμώματά της. Γέλασε, διακριτικά στην αρχή, και μετά χύθηκε στη καρέκλα δίπλα με ένα κελαριστό γέλιο. Κράτησε για λίγο το στήθος της και σήκωσε το κεφάλι και έβγαλε έναν αναστεναγμό χαράς. Το βλέμμα έπεσε πάνω σε μια φωτογραφία από μια παραλία. Άπλωσε το χέρι της, την πήρε στα χέρια και την χάιδεψε χαμογελώντας για μια ακόμη φορά. Τι ώρα σκέφτηκε έφευγε το επόμενο πλοίο…;

Λίγα λεπτά μετά το μόνο που ακούστηκε ήταν τα κλειδιά στη πόρτα και το σύρσιμο μιας βαλίτσας…

Μπορεί η ζωή να είναι ένα ταξίδι ή πολλά τελοσπάντων…αλλά τώρα ήταν ώρα για διακοπές. Μπορεί να μην ήξερε, λοιπόν, τίποτα. Ήξερε μόνο πως μετά από καιρό ήταν ευτυχισμένη. Κι αυτό της έφτανε και της περίσσευε κιόλας…

Οι Γοητευτικοί Προλετάριοι του Blogging...

Όλα είναι θέμα παραδοχών. Ας δεχτούμε πρώτα ότι ο blogger είναι άνθρωπος. Δεν είναι θαρρώ και μια τόσο παράλογη παραδοχή. Αν θεωρήσουμε ότι αναπνέει, τρώει, πίνει και γενικώς ικανοποιεί όλες τις φυσικές του ανάγκες, τότε φθάνουμε αρχικά στο συμπέρασμα ότι είναι τουλάχιστον ζώο. Και παρότι πολλοί bloggers – όπως και άνθρωποι εν γένει – δεν διαφέρουν ουσιαστικά από τα υπόλοιπα μέλη του ζωικού βασιλείου, η πλειοψηφία σε αντίθεση με τα ζώα κάνει όλα αυτά και εκφράζεται ταυτόχρονα. Συνδιαλέγεται…σε απλά ελληνικά…

Ο διάλογος είναι μεγάλη αξία του ανθρώπου…άρα και ενός blogger. Πιάνετε τον ειρμό της σκέψης; Λοιπόν…υπάρχει συχνά μια ψευδαίσθηση ότι το να γράφεις ένα κείμενο και να το μοιράζεσαι με άγνωστο κόσμο είναι κάτι το παράλογο. Τουλάχιστον, για τον απλό και άσχετο κόσμο κάτι τέτοιο φαντάζει σχεδόν μεταφυσική. Τα όρια της παράνοιας για ένα τρίτο άνθρωπο βέβαια προσεγγίζονται όταν μαθαίνει ότι κάποιος blogger αποφασίζει να γνωρίσει έναν άλλο! Κάπως έτσι πρέπει να είναι η σχηματική απεικόνιση του χάους στη φυσική.

Λένε ότι δεν μπορείς να καταλάβεις μια κατάσταση αν πρώτα δεν τη βιώσεις. Δεν έχουν νομίζω και πολύ άδικο όσοι το ισχυρίζονται. Μιας και η κοινωνία των bloggers είναι όπως όλες οι μικρό-κοινωνίες. Άλλες φορές φιλική, άλλες παράξενη, άλλες αφιλόξενη, άλλες εχθρική και άλλες απλά οικεία. Όλα τα έχει ο μπαξές!

Οι bloggers είναι πνευματικοί εργάτες του μόχθου, στη φάμπρικα της ηλεκτρονικής κοινωνίας και επικοινωνίας. Τόσο αληθινοί, μα τόσο ψεύτικοι για άλλους. Τόσο ειλικρινείς και τόσο δήθεν ταυτόχρονα. Ένα προλεταριάτο…ένα λούμπεν πολλές φορές προλεταριάτο, αλλά συνάμα η πιο ψηλή πνευματική κάστα. Είναι ένα κορίτσι που κάνει το μεταπτυχιακό του σε ένα άπιαστο πανεπιστήμιο και ψωνίζει ψεύτικες πέρλες από μεγάλο super market. Είναι ένα αγόρι που ακούει ψαγμένη μουσική, αλλά στην επιστροφή από ένα μπάνιο σιγοτραγουδάει Πέγκυ Ζήνα. Είναι ένα αγόρι που προβάλλει έναν εαυτό εκθαμβωτικό, αλλά επί της ουσίας είναι τόσο κενό. Ενώ είναι κι μια τύπισσα που περιγράφει τη σεξουαλική της ζωή με κάθε λεπτομέρεια, ενώ επί της ουσίας είναι ακόμη παρθένα.

Όλα αυτά συνυπάρχουν σε ένα Firefox κι έναν Explorer, όπως σε μια κοινωνία συνυπάρχει ο κλέφτης με τον έντιμο τύπο στην ίδια γειτονιά. Και δεν υπάρχει ένας τύπος blogger, όπως ακριβώς δεν υπάρχει και ένας μοναδικός τύπος ανθρώπου. Καλοί και κακοί βράζουν στο ίδιο καζάνι, θέλοντας εξαιρετική ψυχολογική δεινότητα για να καταλάβεις πολλές φορές τι από αυτό που διαβάζεις είναι αλήθεια ή ψέμα.

Οι bloggers ξέρετε δεν είναι άγιοι. Ναι…μπορεί να γράφουν τα εσώψυχα τους, μπορεί να ασκούν κοινωνική κριτική, μπορεί να δείχνουν συναισθηματικοί, αλλά κατά βάση μπορεί να είναι τόσο γουρούνια ή άγγελοι όσο ο καθένας εκεί έξω. Το προσωπείο του blogging μπορεί να σε κάνει προλετάριο, που θα ενωθείς με όλους τους άλλους bloggers-προλετάριους του κόσμου, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν σε κάνει και οσιομάρτυρα. Εμπιστευθείτε με σε αυτό!

Οι κύριοι και οι κυρίες αυτές, λοιπόν, υπάρχουν και ζουν ανάμεσα μας. Και δεν χρειάζεται να είσαι ο Μώλντερ και η Σκάλι μαζί για να τους ανακαλύψεις. Τους διαβάζεις, τους αφουγκράζεσαι, μαθαίνεις να βλέπεις πίσω από τις λέξεις τους, τους γνωρίζεις αν θες και προχωράς. Δεν είναι και κανένα μεγάλο μυστήριο στη τελική βλέπεις. Μπορεί να έχουν μια παράξενη γοητεία που τους προσφέρει η γραφή πίσω από μια οθόνη, αλλά αν το καλοσκεφτείς δεν διαφέρουν και τόσο από ένα κειμενογράφο καθημερινής εφημερίδας. Μην μασάς λοιπόν!

Monthly Talk...

Ένας μήνας που πέρασε σαν νερό. Στιγμές σαν χτες. Τελικά μερικά πράγματα είναι τόσο παράξενα μέσα στην ομορφιά τους. Θυμάμαι ότι μερικοί σημαντικοί άνθρωποι μου είχαν πει να μην πολύ-αναλύω τα βιώματα. Βρίσκονται εξάλλου εκεί μονάχα για να τα ζω. Αυτό κάνω τον τελευταίο μήνα…αν και κρυφά αναλύω…λίγο…τόσο δα…και ονειρεύομαι! Δεν είναι κακό εε;

Βλέπεις, όταν τα αισθήματα αλλάζουν σαν τις σκυτάλες σε μια σκυταλοδρομία, τότε μάλλον αισθάνεσαι λίγο περίεργα. Ειδικά δε αν η αλλαγή γίνεται ομαλά και νιώθεις τόσο σίγουρος ότι θα φτάσεις τον τερματισμό και θα ανέβεις επάξια στη θέση που σου ανήκει στο βάθρο.

Μια μετάβαση όπως δυο αντίθετα τραγούδια. Άλλοι σκοποί, άλλες μελωδίες, αλλά πάντα μια φωνή. Η δικιά μου φωνή. Ανεβασμένος σε ένα κορμό ξύλου σε μια παραλία, με το κύμα περιοδικά να με περικυκλώνει. Λουσμένος από τον καυτό ήλιο του μεσημεριού…και εσύ κάπου μακριά σε μια άλλη παραλία…ίσως και σε ένα άλλο κορμό…να θυμηθώ να σε ρωτήσω. Ωστόσο, για ένα παρανοϊκό λόγο ενωμένοι με την ίδια θάλασσα. Το Αιγαίο! Τόσο μακριά και τόσο κοντά όσο το σήμα ενός κινητού τηλεφώνου και ο ψίθυρος ενός “σ’ αγαπώ”…

Πριν, να μην ξέρω που να πάω! Τώρα, να ξέρω ακριβώς που πηγαίνω…σαν να με καθοδηγεί ένας νοητός πύργος ελέγχου. Ξεπερνώντας και τα ψηλότερα βουνά για να σε φτάσω…κάπου…σε μια άλλη ελληνική θάλασσα. Όχι στα νερά ενός γκρίζου ποταμού…όχι στα ύδατα μιας στάσιμης λίμνης…αλλά στο απέραντο γαλάζιο της Ελλάδας…στο απέραντο γκριζοπράσινο δυο ματιών…

Μήνας ακριβώς…ούτε λεπτό πιο λίγο…κι εγώ εδώ…ίδιος και απαράλλαχτος όπως εκείνο το βράδυ σε μια άλλη θάλασσα της Αττικής…σε ένα αξέχαστο ξημέρωμα σε μια προβλήτα.

Ίδιος…καρτερώντας τις μέρες να περάσουν…

Podcasting Fairytale...

Ήταν μια φορά κι ένα καιρό ένα όμορφος πρίγκιπας. Το παλικάρι ήταν πολύ μορφωμένο και έξυπνο και όλη την ώρα έγραφε τα πονήματα του σε ηλεκτρονικές κόλλες χαρτιών. Βρε αδερφέ, όμως, καλή η γραφή, αλλά καμιά φορά θες να τα πεις και με έναν άνθρωπο εκ του σύνεγγυς. Να σου, λοιπόν, στο δρόμο του μια μέρα μια πριγκίπισσα. Χωρίς να το πολυσκεφτεί την πιάνει και της λέει: “Θέλεις να κάνουμε ένα podcast;”. Η πριγκίπισσα σάστισε λίγο, μιας και περισσότερο οι πριγκίπισσες έχουν συνηθίσει σε προτάσεις γάμου με μονόπετρα, αλλά επειδή ο πρίγκιπας ήταν και πολύ κούκλος δεν μπορούσε βλέπετε να του χαλάσει χατίρι. Και χωρίς να το πολυκαταλάβουν και οι δυο βρέθηκαν ένα βράδυ να…ηχογραφούν εννοείται! Μα καλά που πήγε το βρώμικο μυαλό σας; Που χάθηκε ο ρομαντισμός και η υψηλή διανόηση στις μέρες μας;

Το αποτέλεσμα ήταν τελικά το παρακάτω ηχητικό ντοκουμέντο που με χίλια βάσανα απέσπασα από το καλλιτεχνικό ζευγάρι. Και στο πριγκιπάτο των Blogs γιατί άλλο θα μίλαγαν οι δυο τους; Μα φυσικά για τα Blogs…

Για να μην τα πολυλογώ…καθίστε αναπαυτικά, πατήστε το link και απολαύστε:

Στο ρόλο του πρίγκιπα ο VK in Athens

Στο ρόλο της πριγκίπισσας η Cinderella

Σε guest star εμφανίσεις: Katerina, Apos, Theia Donna, Mahler, Spy, Basnia, Tovene, κλπ.

Enjoy the movie ρε παίδες!!

Virtual Birthday...

Υπάρχει ένας τρισμέγιστος blogger, ονόματι Spy, ο οποίος λίγο καιρό πριν έγραψε ένα εξαιρετικό Δεκάλογο. Σαν εκείνο που πήρε ο Μωϋσής και πρόκοψε η ανθρωπότητα από τότε. Μέσα στους περιορισμούς και τους κανόνες. Τι να κάνεις! Τι να μην κάνεις! Πωπω πίκρα! Θυμάμαι από μικρός ήμουν μάλλον υπάκουο παιδί. Τι κατάλαβα; Προφανώς να μην παιδεύω τους γονείς μου. Αυτοί μια χαρά τη βγάλανε τελικά.

Έτσι αρχίζεις, όμως, πάντα. Όχι υπάκουος αναγκαστικά…αλλά…να…υιοθετείς ένα πρότυπο συμπεριφοράς και συνεχώς το αναπροσαρμόζεις. Μέχρι να έρθει και η στιγμή που θα τα κάνεις ρημαδιό γιατί έτσι στη βάρεσε. Εδώ, όμως, πως έφθασα μιλώντας για τον Spy; Τελοσπάντων, ο φανταστικός λοιπόν αυτός τύπος έγραψε ότι ένας από τους πιο ενδεδειγμένους τρόπους για να αυξήσεις την αναγνωσιμότητα του Blog σου είναι να κάνεις ένα post ότι έχεις γενέθλια. Αν δεν έχεις βέβαια αυτό είναι πρόβλημα, αλλά αν έχεις βλέπετε βολεύει κιόλας. Οπότε μέσα στη ξηρασία του καλοκαιριού, στη ζέστη κάτω από τη λαλάκα, τη θερινή ραστώνη και ανήμερα του Προφήτη Ηλία είπα κι εγώ να έχω γενέθλια!

Άλλος ένα χρόνος πάνω στη καμπούρα μου. Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν θυμάμαι να είχα ιδιαίτερο ψυχολογικό πρόβλημα με την ηλικία μου. Μάλλον όχι…θυμάμαι μόνο ότι όταν άρχισα να μετράω με το δύο μπροστά πέρασα μια ψυχρολουσία, αλλά δεν ήταν τόσο κατάθλιψη όσο απλά κάτι παράξενο. Να μου πείτε τώρα δεν ξέρω τι θα γίνει όταν το δύο αντικατασταθεί με το τρία, αλλά έχουμε καιρό μέχρι τότε. Δεν θα κάτσω να πεθάνω κιόλας. Άσε που αν έχω απορίες θα έχω πάντα τον Γατούλη για να μου εξηγήσει πως ακριβώς ένιωσε…κι εγώ το Γατούλη τον ακούω πάντα!

Μεγάλωσα, λοιπόν, και κάθομαι και κάνω μια ανασκόπηση αυτού του χρόνου που πέρασε. Αναμφισβήτητα ίσως ένας από τους πιο σημαντικούς χρόνους όλης μου της ζωής. Για πολλούς λόγους δεν έχω μετανιώσει τίποτα και νιώθω και αρκετά ευτυχισμένος για αυτό. Ισορροπία το λένε; Δεν ξέρω…πέστε το και έτσι!

Όσο αφορά το Blog νομίζω ότι είναι επίσης ένας ξεχωριστός χρόνος, αφού από τη μέρα που το άνοιξα, φέτος μόνο κινδύνεψα να το αφήσω μια και για πάντα. Και πιστέψτε με ότι δεν υπήρχε περίπτωση να γυρίσω αν δεν συνέτρεχαν ειδικές συνθήκες που τελικά με βόηθησαν να πάρω την απόφαση. Τελοσπάντων, λεπτομέρειες θα έχουμε σε λίγες μέρες στον εορτασμό και των δύο χρόνων αυτού του έρμου φτωχικού.

Μεγαλώνουμε, λοιπόν, και μέσα σε αυτή τη ψηφιακή εποχή χαρίζω ένα απολαυστικό εικονικό γλύκισμα. Παράνοια; Συνήθεια; Ό,τι και να είναι…είναι μάλλον γεγονός. Σε όλα τα πράγματα – έτσι και σε αυτό – νομίζω ότι πρέπει να δίνεις τη σημασία που οφείλει και αξίζει να αφιερώνεις.

Χρόνια μου πολλά λοιπόν…ας με δω όπως θέλω…καθώς τα χρόνια θα περνάνε…

υ.γ.1. Θέλω και από εδώ να ευχηθώ Χρόνια Πολλά στην ομοζώδια και εξαιρετικά αγαπημένη Wilma που σήμερα έχει και αυτή γενέθλια. Με την ευχή να ζει ευτυχισμένη και να χαίρεται τον μικρό της άγγελο!

υ.γ.2. Άσχετο…αλλά σήμερα συνειδητοποίησα ότι φέτος έχω όρεξη πάλι να γιορτάσω κάπως ξεχωριστά τα δύο χρόνια αυτού του Blog. Θα δούμε…πρέπει να το σκεφτώ πως θα γίνει φέτος.

υ.γ.3. Το τραγουδάκι ήθελα να το βρω εδώ και καιρό και όλο το ξέχναγα. Σήμερα το πήρα απόφαση και το βρήκα. Συγνώμη, αλλά είναι τέλειο και με κάνει εξαιρετικά χαρούμενο όταν το ακούω. Όχι ότι γενικά έχω πρόβλημα να χαμογελάσω ή να κάνω σαν το χαζοχαρούμενο, αλλά λέμε τώρα…χαχα!!

Cooking Life...

Είναι πολλές από όσο θυμάμαι οι φορές που κάθισα και σκέφτηκα τι είναι αυτό που θέλει τελικά ένας άνθρωπος από τη ζωή του. Ξέρετε…αυτά συνήθως τα αναλογίζεσαι ή σε στιγμές μαύρης κατάθλιψης ή σε άλλες απόλυτης βαρεμάρας. Σπανίως τα αναλύεις όταν είσαι απόλυτα ευτυχισμένος. Αν και νομίζω ότι τότε είναι μάλλον που πρέπει, γιατί το μυαλό σου είναι καθαρό και μπορείς να εκτιμήσεις πραγματικά τι είναι αυτό που θέλεις και τι είναι αυτό που αξίζει να πετάξεις στην άκρη.

Θα μου πείτε προς τι τόση αμπελοφιλοσοφία της ανθρώπινης ύπαρξης μέσα στο κατακαλόκαιρο; Η απάντηση προφανής…είμαι σκεπτόμενος άνθρωπος. Άκουσα κάτι από το βάθος; Που εγώ πέρα από πανέξυπνος…είμαι και εξαιρετικά φιλοσοφικός και αναλυτικός τύπος! Εντάξει…μη βαράτε…λέμε και καμιά μαλακία να περάσει η ώρα. Ρίχτε τα στη ζέστη παρακαλώ! Έχουμε και λέμε, λοιπόν, τι είναι απαραίτητο για να είναι κανείς χαρούμενος; Με λίγα λόγια…αν η ζωή είναι μια συνταγή μαγειρικής, ποια είναι τα απαραίτητα συστατικά που δεν πρέπει να λείπουν;

Συστατικό πρωταρχικό και απαραίτητο: Να μην ψωμολυσάς! Είπαμε…τα πολλά λεφτά μπορεί να μην φέρνουν ευτυχία, αλλά και να το παίζεις Κλοσάρ δεν είναι και αυτοσκοπός στη ζωή ενός ανθρώπου. Τελικά είναι καλό να έχεις τόσα όσα να μπορείς να κάνεις τη ζωή που θέλεις και να μην μιζεριάζεις. Γιατί συγνώμη, αλλά δεν υπάρχει χειρότερο από κάποιον που είναι μέσα στην απόλυτη μιζέρια και του φταίνε όλα. Σαφώς, αυτό δεν έχει να κάνει πάντοτε με τα χρήματα, γιατί συναντάς συχνά άτομα που τους φταίνε όλοι και όλα, ενώ από πλευράς βιοτικού επιπέδου είναι μια χαρά. Δεν έχω όμως χειρότερο! Ένα χαμόγελο βρε αδερφέ και να χαίρεσαι με απλά πράγματα δεν είναι δα και τόσο μεγάλη δουλειά!

Απαραίτητο συστατικό νούμερο δύο: Να έχεις ανθρώπους γύρω σου που σε αγαπάνε και σε νοιάζονται! Μονήρης άνθρωπος είναι σπάνια ευτυχισμένος άνθρωπος. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη τύχη από το να διαθέτεις πραγματικούς φίλους που θα σου σταθούν στη λύπη σου, αλλά κυρίως (και το τονίζω αυτό) θα μοιραστούν εγκάρδια τη χαρά σου. Βλέπετε στη λύπη πάντοτε ενυπάρχει το στοιχείο του οίκτου…οπότε τότε είναι εύκολο να συμμεριστείς κάποιον. Στη χαρά όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά, μιας και εκεί η ζήλια μπορεί να καταστρέψει κάθε ευγενές συναίσθημα και καλή πρόθεση.

Συστατικό που συνήθως λησμονούμε, αλλά κακά τα ψέματα όσο κοινότυπο και να ακούγεται, είναι η αλήθεια…και αυτό δεν είναι άλλο από την υγεία μας! Τώρα ακούγομαι σαν τη μάνα μου, αλλά αν το καλοσκεφτείς τι να τα κάνεις όλα αν δεν έχεις την υγειά σου; Το θέμα, λοιπόν, είναι να είμαστε μια χαρά και να περνάμε ακόμα καλύτερα με όλα τα υπόλοιπα.

Συστατικό θεμελιακό και κανόνας βασικός…να μπορείς να είσαι στα πάντα ο εαυτός σου! Κοινώς, να κάνεις αυτό που θέλεις χωρίς να ενοχλείς κανένα. Στη ζωή βλέπετε δεν μπορείς να γλιτώσεις να παίξεις ρόλους…να υποδυθείς χαρακτήρες που ενδεχομένως δεν είσαι, προκειμένου να κερδίσεις κάτι. Το θέμα κάθε φορά είναι να ξέρεις γιατί το κάνεις και να είσαι συνεπής κυρίως προς τον εαυτό σου. Εκεί, όμως, που δεν υπάρχει λόγος να μεταμορφωθείς σε κάτι που δεν είσαι, δεν νομίζω ότι έχει νόημα να το πράξεις.

Συστατικό τελευταίο και τελική πινελιά: Να ερωτεύεσαι και να βιώνεις αμφίδρομα την αγάπη! Όποιος δηλώνει ελεύθερος από κάθε επίδραση του έρωτα…αυτού του βασανιστικού ώρες-ώρες αισθήματος…είναι μάλλον ένας απίστευτα παγιδευμένος άνθρωπος…και δυστυχώς δεν το ξέρει κιόλας. Ανέκαθεν εκτιμούσα αφάνταστα τους ανθρώπους που δεν φοβόντουσαν να αγαπήσουν και να αγαπηθούν. Ως συνέπεια, πλέον λυπάμαι τους ανθρώπους που φοβούνται να ερωτευθούν και κυρίως διστάζουν να ζήσουν τον ερωτά τους. Προσωπικότητες μάλλον ημιτελείς, φοβισμένες και τελικά τόσο μόνες. Περνάνε τα χρόνια και δυστυχώς παρατηρώ ότι αυτοί οι άνθρωποι πληθαίνουν…σε μια εποχή που οι φοβίες χτυπάνε κόκκινο, τα άτομα απομονώνονται στον προσωπικό τους μικρόκοσμο, αναλύουν με σχέσεις κόστους και οφέλους ακόμα και τον έρωτα, αρνούνται να ομολογήσουν ακόμα και στον εαυτό τους τα συναισθήματα τους και τελικά ζουν επιφανειακά, άνευρα και κυρίως ανέραστα.

Συστατικά μιας συνταγής μαγικής που όλοι μας θέλουμε να μαγειρέψουμε με τον πιο όμορφο τρόπο. Σε βιβλία μαγειρικής που δεν κυκλοφορούν στο εμπόριο, αλλά υπάρχουν μέσα μας ή συσσωρεύονται με τα χρόνια. Γαστρονομικές συνταγές που όπως και στην κοινή μαγειρική θέλουν πειθαρχία, γνώση, συναίσθημα και φαντασία σε χορταστικές δόσεις. Στη «κουζίνα», λοιπόν, ολοταχώς…

Σκέψου...πριν πάρεις το Oscar...

Το γράψιμο ενός κειμένου είναι εποικοδομητικό. Τέλος. Σχεδόν, αξίωμα. Στην Ελλάδα που ο καθένας λέει το μακρύ και το κοντό του, το να γράφεις ένα κείμενο και να στοιχειοθετείς αυτό που λες με το γραπτό λόγο είναι κάτι παραπάνω από μαγκιά. Σε ένα χώρο που ο καθένας αφήνει το διαδικτυακό του αποτύπωμα, οι λέξεις μένουν και προφανώς δεν πετούν στον αέρα σαν ελαφρόμυαλα πουλάκια.

Η Ελλάδα είναι πάντα πίσω από τις αναρτήσεις αυτού του Blog με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο. Βλέπετε οι σχέσεις μου με αυτή τη χώρα φθάνουν σε επίπεδο σχεδόν θρησκευτικής λατρείας. Δεν θα έλεγα ότι βέβαια το ίδιο ισχύει και για τους κατοίκους της. Χθες διάβασα μια δήλωση του Umberto Eco, ο οποίος με περισσή ειλικρίνεια αναγνώρισε ότι «το πρόβλημα της Ιταλίας δεν είναι ο Μπερλουσκόνι, αλλά οι Ιταλοί που τον ψηφίζουν». Προφανώς ο Ιταλός διανοούμενος δεν είπε και καμιά βαρυσήμαντη φιλοσοφική αλήθεια, αλλά μια πάγια πολιτική αρχή που ισχύει από αρχαιοτάτων χρόνων. Μια αρχή, όμως, που ειδικά στην Ελλάδα τείνουμε να ξεχνάμε εντονότατα. Κάτι το οποίο φανερώνεται περίτρανα από την αγαπημένη μας εθνική φράση…«που είναι το κράτος;». Τράβα στον καθρέπτη να δεις που είναι το κράτος…αν το έχεις τόση απορία!

Το έχω πει πολλές φορές και πολύ πριν τον αξιοσέβαστο κατά τ’ άλλα σενιόρε Έκο…το πρόβλημα δυστυχώς της Ελλάδας είναι οι Έλληνες. Επί της ουσίας, η δυστυχία μας δεν είναι ούτε οι πολιτικοί μας, ούτε οι θεσμοί μας, ούτε η μοίρα μας η μαύρη και η σακατεμένη…ξέρετε…αυτό το μόνιμο σύνδρομο του Βασιλάκη Καϊλα! Όσο ο μέσος Έλληνας δεν μπορεί να καταλάβει τη δύναμη που έχει στα χέρια του αλλά και το μέτρο της ευθύνης του, τότε η χώρα, το πολιτικό της σύστημα, αλλά και όλοι οι κοινωνικοί θεσμοί θα βαλτώνουν σε ένα ωραιότατο βούρκο, περιμένοντας ένα κλαρί να τους τραβήξει από έναν από μηχανής Θεό. Πιστός στις παραδόσεις και την ιστορία του βλέπετε ο Έλληνας, περιμένει πάντα το Σωτήρα. Στοιχηματίζω ότι και η έντονη παρουσία της Εκκλησίας και της θρησκείας στη ζωή του θα έχει επιτελέσει και αυτή το έργο της. Μα πόσο δύσκολο είναι τελικά να καταλάβουμε ότι οι μόνοι Μεσσίες του εαυτού μας είμαστε εμείς οι ίδιοι;

Θεατές, λοιπόν, αμέτοχοι σε ένα έργο που είναι φανερό ότι δεν μας αρέσει, αλλά παραταύτα προτιμούμε να καθόμαστε θρονιασμένοι στη πολυθρόνα μας και να καταβροχθίζουμε βερεσέ στη πιστωτική τα pop corn μας. Στα μάτια μας, πρωταγωνιστές στο έργο οι πολιτικές παρατάξεις. Μια σάπια κυβέρνηση, μια αφηρημένη αντιπολίτευση, μια γυφτό-μπαρόκ ακροδεξιά, μια εκτός τόπου και χρόνου αριστερά και ένα ΚΚΕ (μην θέλετε και περιγραφή για το τελευταίο…από μόνο του μιλάει το πράγμα). Εμείς, βέβαια, κομπάρσοι σε αυτό το εργάκι. Μόνο που όταν θα μας δώσουν το Όσκαρ πρώτου ανδρικού ή γυναικείου…να δω πως θα το πάρουμε. Να δω ποιους θα ευχαριστήσουμε τότε στο λογύδριο που θα βγάλουμε πάνω στο καμένο Kodak Theater της ζωής μας…

Διάβασα σήμερα τους βασικούς πυλώνες της οικονομικής πολιτικής του ΠΑΣΟΚ. Προς στιγμή, περίμενα ότι θα έκανα καινούργιο συκώτι…μιας και είχα και έναν πονοκέφαλο…αλλά προς μεγάλη μου έκπληξη δεν το έκανα. Η κατευθυντήρια γραμμή φάνηκε σωστή…αν το θέλετε…μου φάνηκε λογική. Σκέψεις που θα μπορούσε να κάνει ο μέσος απόφοιτος ενός Οικονομικού τμήματος. Ισόρροπη ανάπτυξη (τον όρο πράσινη τον μισώ…γιατί ξέρω ότι είναι τόσο μα τόσο μοδάτος), στήριξη της απασχόλησης, δίκαιη φορολογία, δημοσιονομική εξυγίανση και θεσμική εποπτεία του ευρύτερου οικονομικού συστήματος. Όλα καλά μέχρι εδώ! Από εδώ και πέρα αποζητώ το επόμενο βήμα. Γιατί μέχρι εδώ κύριε Παπανδρέου έχετε συντάξει ένα γενικό πλάνο…μια κατευθυντήρια γραμμή…η οποία ακόμα κι εγώ ο παράξενος τη βρίσκω συμπαθητική. Από εδώ και πέρα όμως…θέλω λεπτομέρειες. Γιατί στη τελική κανείς ποτέ δεν εφάρμοσε φιλοσοφίες…αλλά λεπτομέρειες!

Την επόμενη, λοιπόν, φορά που θα βρεθούμε σε μια κατάσταση απόγνωσης και θα θέλουμε να φωνάξουμε με στόμφο και ύφος μεγατόνων «που είναι το κράτος;», ας αναλογιστούμε το μερίδιο της δικής μας ευθύνης για αυτό το μπάχαλο. Να το κάνουμε καλύτερα όσο πιο νωρίς γίνεται, γιατί όταν θα ανεβούμε στη σκηνή να πάρουμε το Όσκαρ…και η μπογιά θα έχει στεγνώσει…τότε θα είναι πάρα πολύ αργά. Δεν είναι δα και τόσο δραματικό να δώσουμε στην Ελλάδα τον Έλληνα που της ανήκει…για το γαμημένο Όσκαρ ρε γαμώτο!

How to accept an Oscar
Ανέβηκε από VideoJug. - Ρίξτε μια ματιά σε περισσότερα lifestyle βίντεο.

Μουσική Βουλγαρία...

Η Βουλγαρία είναι γνωστή χώρα των Βαλκανίων. Πρωτεύουσα της η Σόφια. Η χώρα έγινε μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης την 1^η Γενάρη του 2007. Υπολογίζεται ότι ο πληθυσμός της ανέρχεται στα επτάμιση εκατομμύρια κατοίκους, οι οποίοι οδηγούν στα δεξιά (συνεπώς μην ψαρώνετε…το τιμόνι είναι στα αριστερά!!!...προς στιγμήν ψάρωσα κι εγώ). Η χώρα συνορεύει με την Ελλάδα κατά ένα μεγάλο ποσοστό και οι σχέσεις Ελλήνων και Βουλγάρων είναι συμπαθητικές…αν εξαιρέσει κανείς το άσβεστο μίσος με τους Θεσσαλονικείς…για γνωστούς ιστορικούς λόγους.

Και κάπου εδώ το μάθημα γεωγραφίας τελειώνει…μιας και αρχίζει εκείνων των καλλιτεχνικών. Γιατί εμείς σαν Blog φροντίζουμε πρωτίστως για την επιμόρφωση των αναγνωστών μας. Ή ασκείς κοινωνικό έργο αγαπητέ ή όχι!

Αυτό, λοιπόν, που μπορεί να μην είναι γνωστό για την γείτονα χώρα είναι η μεγάλη αγάπη της για την ελληνική μουσική. Γιατί πολλοί κακεντρεχείς…ονόματα μην λέμε και προσωπικότητες μην θίγουμε…υποστηρίζουν ότι οι Έλληνες τραγουδιστές δεν κάνουν διεθνή καριέρα στο εξωτερικό. Γιατί μπορεί οι περισσότεροι Ευρωπαίοι να ξέρουν τα Νανά Μουσχουρή (προσοχή στο τόνο στη λήγουσα…δεν είναι βέβαια τυχαίος), τη Μελίνα Μερκούρη και τον Ξενάκη, αλλά τα αδέρφια από τα Βαλκάνια υποστηρίζουν με σθένος τη σύγχρονη ελληνική μουσική παραγωγή. Με ένα γρήγορο ψάξιμο στο γιου-τιούμπι (κατά κόσμον youtube) μπορείς και εσύ πτωχέ μου αναγνώστη να ανακαλύψεις ότι οι Βούλγαροι αγαπούν σφόδρα τους Έλληνες καλλιτέχνες…από τη Βανδή…μέχρι τη Κέλλυ Κελεκίδου!! Ωωωω ναι! Παραδόξως…δεν έχουν ιδιαίτερη κάψα να μεταγλωττίσουν την Απόλυτη Ελληνίδα σταρ…μιας και τα σιτεμένα κρέατα…τρώγονται πάντα στην αυθεντική τους μορφή!

Κι επειδή ως Blog δεχτήκαμε έντονη επίθεση και κριτική για τις μουσικές μας επιλογές, και επειδή εμείς δεν καταλαβαίνουμε από λογοκρισία, γιατί ήμεθα και στρατευμένο blog τρομάρα μας, σήμερα θα υπερβούμε τα εσκαμμένα και θα σας παραθέσουμε μεγάλα βουλγαρικά σουξέ που έγραψαν ιστορία. Αφανείς ήρωες πίσω από αυτούς τους ογκόλιθους της Βουλγαρικής μούζικα…είναι έλληνες συνθέτες που από το μετερίζι τους έχουν δώσει λαμπρή δόξα σε αυτό τον ρημαγμένο από τα σκάνδαλα ελληνικό τόπο.

Τέλος, αυτό το post κόλαφος είναι αφιερωμένο στην εξαιρετική μου Θεία…που σε λίγες βδομάδες θα ανέβει στη Βουλγαρία να χαιρετήσει τη συμμαθήτρια της στο νηπιαγωγείο Καμπαλόγρια. Επάνω (ψηλά ντε στο Post) βλέπετε και σχετική φωτογραφία από εκείνες τις χαρωπές παιδικές στιγμές των δύο κοριτσιών.

Και πάμε στο προκείμενο…

1. Νεαρός κύριος κινείται στους electro ρυθμούς του Υποφέρω της Βανδή. Δεν τα λέει και πολύ το Βούλγαρο…αλλά η προσπάθεια μετράει. Το γυαλί μάσκα είναι όλα τα λεφτά στην εικαστική παρέμβαση…το οποίο μεταμορφώνει το παλικάρι περισσότερο σε εικαστικό δρώμενο…παρά τραγουδιστή. Ομοιότητες στη φωνή του κυρίου με τη φωνή της Δέσποινας είναι απλά κακεντρεχείς!

2. Μαυρομάλλα όμορφη κοπελίτσα τραγουδάει – λέμε τώρα - στους ρυθμούς της Κέλλυς Κελεκίδου, αφού έχει έρθει σε απόγνωση από το γκομενό της. Η κοπέλα είναι φανερό ότι είναι σε πλήρη απόγνωση…και φανερά αγνοεί το μεγαλείο της ελληνικής μουσικής…που ακόμα και μέσα στο μαύρο πόνο…πρέπει η μέση λίγο να κουνιέται! Έλεος!!

3. Που είσαι Πέγκυ Ζήνα να το δεις…και να μην ξανακάνεις τη Lady Gaga! Που εδώ εγώ ματώνω με το «βαρνίιιιμι». Μεταξύ μας…νομίζω ότι θέλω να δω τη Μακρυπούλια εν πλήρη μιιιι και νιιιι και λιιιι να το τραγουδάει!! Η ερμηνεία της κυρίας είναι το λιγότερο σκυλάδικο Εθνικής Οδού Αθηνών-Λαμίας…αλλά χαλάλι…η κοπελιά το νιώθει!!!

4. Αυτό είναι εξαιρετικά αφιερωμένο στο Γατούλη…για την ώρα που θα κάνει διεθνή καριέρα στη Βουλγαρία. Μυστικές πληροφορίες με ενημερώνουν ότι το έχει ερμηνεύσει ήδη σε prive βραδιές…σε άπταιστα Βουλγάρικα…αλλά μένει να τις επιβεβαιώσω. Κωλέτσα….τρέμε…ήρθε το τέλος σου!!! Δείτε το video clip…της Κωλέτσας μπροστά σε αυτό…μοιάζει με ερμηνεία στη Λυρική!!!

5. Ιεροσυλίααααααααααααααααααα….απλά!!!! Εεεεεε όχι να κατακρεουργούμε και το Εθνικό μωρό….που είναι το κράτος; Που είναι ο Υπουργός Πολιτισμού;;;;;;;;;

6. Πάρε το μαγαζί και κλείστο είναι το τραγούδι…άιντε!! Που είσαι Μάρω…να πάρετε τον Καραφώτη και να τις κάψετε το μαλλί τρίχα-τρίχα…που πήρε τη Μηχανή του Χρόνου…βρήκε και κάτι παραλίες να πηγαίνει πέρα δώθε και έδωσε το τελειωτικό χτύπημα στο άσμα του Φοίβου!! Έλεος…δεν υπάρχει σεβασμός κανένας στο ποιοτικό ελληνικό τραγούδι;

7. Εεεεεεε όχι να κατακρεουργούμε και τη Φανή Δρακοπούλου. Κανένας σεβασμός πια στα ιερά και τα όσια αυτού του τόπου; Κανένας; Σε ένα τραγούδι που με σημάδεψε φέτος….ΕΛΕΟΣ!!!

8. Και κλείνουμε με ένα Κοργιαλά…για να μην μας πείτε και σκυλάδες! Το εν λόγω άσμα έχει και ελληνικά μέσα…από κάποιον Έλληνα μάλλον φοιτητή στη Βουλγαρία. Κάπως έπρεπε και το παιδί να βγάλει το ψωμί του….μη φωνάζετε! Τι να έκανε δηλαδή…να γινόταν ζιγκολό;;;;;;

Αυτά τα λίγα σε αυτό το μαραθώνιο μουσικό αφιέρωμα. Θεία…καλά να περάσεις στη Madonna! Και του χρόνου Σερβία!!!!

Το φιδάκι...

Το καλοκαίρι έχει φθάσει και τα κουνούπια έχουν έρθει για τα καλά. Κάθε χρόνο, λοιπόν, μαζί με τα κουνούπια έρχονται και οι αναμνήσεις…εκείνες οι παιδικές. Μυρωδιές που μένουν ανεξίτηλα χαραγμένες στο μυαλό μου. Ανέκαθεν λειτουργούσα με την όσφρηση. Ίσως για αυτό να με εκνευρίζει αφάνταστα ότι την άνοιξη με τις αλλεργίες την χάνω κατά περιόδους. Με τη μυρωδιά ανακαλώ εποχές, ανθρώπους καταστάσεις και περασμένα χρόνια.

Περνάω χτες από το μπαλκόνι των γονιών μου και αίφνης πάλι να μου έρχεται η μυρωδιά από το φιδάκι που καιγόταν για τα κουνούπια. Εκεί σαν κάμερα με απότομη εστίαση ζωντάνεψαν όλα εκείνα τα παιδικά καλοκαίρια στον Πόρο. Σε ένα μπαλκόνι σχετικά μικρό να είμαστε μαζεμένοι να δούμε τους Thundercats. Σε ένα σπίτι που είχε συνέχεια τα παραθύρια ανοιχτά και οι μυρωδιές από τα γεμιστά ευωδίαζαν τον τόπο. Τα μεσημέρια με την οδηγία επιτακτική να κοιμηθούμε, αλλά εμείς κλασσικά να παρακούμε και να σιγοψιθυρίζουμε.

Τα κουνούπια του Πόρου ποτέ δεν κατάλαβαν τίποτα από το πράσινο εκείνο χημικό που καιγόταν. Πάντα είχα την εντύπωση ότι αυτά αντέχουν πιο πολύ από εμάς. Ωστόσο, το αποτέλεσμα ίδιο. Άνθρωπος των μυρωδιών γαρ. Ίσως για αυτό να μου αρέσει και τόσο η μαγειρική. Μου δίνει την ευκαιρία να εξερευνήσω νέους δρόμους της όσφρησης. Ελεύθερος από κάθε καταναγκασμό και από αναμνήσεις.

Με τα χρόνια να περνάν και τα φιδάκια να καίγονται αβέρτα, οι αναμνήσεις πληθαίνουν. Νεανικά χρόνια συνοδευμένα από τους πρώτους έρωτες. Αξέχαστα μεθύσια με φίλους. Μπάνια σε κάθε παραλία. Και ένα νησί που συνεχώς άλλαζε, αλλά έμενε πάντα όμορφο. Ένας άνθρωπος που όλο και πλαθόταν για να φθάσει στο σήμερα…και πάλι να αλλάζει. Η μυρωδιά, όμως, από τα φιδάκια ίδια και απαράλλακτη. Πάντα νομίζω ότι χρειάζεσαι κάτι να μένει σταθερό…ίσα ίσα για να μπορείς να κάνεις τις συγκρίσεις…ceteris paribus…

Τώρα…οι πρώτες ήδη αναμνήσεις να είναι από τον Πόρο. Πάνω σε αυτές να μπορώ να κτίζω τις αναμνήσεις που θα έχω στο μέλλον. Μια πολύ καλή αρχή. Και ξέρω πολύ καλά ότι θα φτιάξουμε στιγμές και σε άλλα μέρη και σε άλλους προορισμούς. Ωστόσο, αυτές οι στιγμές θα είναι πάντα χαραγμένες μέσα μου…γιατί απλά είναι οι πρώτες…και ίσως γιατί είναι στο Πόρο…σε ένα φιλί κάτω από το ρολόι.

Η ευχή, λοιπόν, απλή…να φτιάξουμε τις δικές μας μυρωδιές…και με αυτό τον τρόπο…όπου κι αν είμαι…να σε ανακαλώ…μέχρι να σε δω…

υ.γ. Γιατί όταν σου αφιερώνουν ένα τραγούδι και σου ζητάνε να το ανεβάσεις…τότε απλά πρέπει να υπακούς με ένα χαζό χαμόγελο στα χείλη…ωωωωωωωωωω!!!!!

Μέτρα για το Κάπνισμα...

Ξέρετε κάτι; Δεν μου έλειψαν τόσο τα προσωπικά κείμενα από αυτό το σπίτι. Θα έλεγα ότι τόσο καιρό μου έλειψαν μάλλον εκείνα που έλεγα ό,τι βαρεμάρα μου κατέβαινε στη γκλάβα και έσπαγα πλάκα. Θυμάμαι ακόμα εκείνη την πρώτη εποχή αυτού του Blog που σχολίαζα κυρίως σατιρικά την επικαιρότητα και τα κακώς κείμενα αυτού του τόπου. Και το να μην ασχολείσαι με τα δεινά στην Ελλάδα είναι σαν να λες σε βοθρατζή να μην λερωθεί! Εεεε πως να το κάνουμε…δεν γίνεται απλά…σύσκατος θα γίνεις!

Ζορίστηκα πολύ για το τι θα είναι το πρώτο κείμενο, λοιπόν, για την επιστροφή του ασώτου. Στην αρχή σκέφτηκα ένα δακρύβρεχτο του τύπου…«σε άφησα στη πόρτα του πλούσιου γιατί δεν μπορούσα να σε μεγαλώσω» ή «σε παράτησα, αλλά μετά το μετάνιωσα πικρά και έκλαψα με μαύρο δάκρυ». Αλλά βρε παιδί μου…πολύ κλάμα και οδυρμός και δε λέει με τέτοια ζέστη και υγρασία. Οπότε είπα να το πάω πιο αναίμακτα και να μιλήσω για κάτι που έχει πολύ-συζητηθεί. Καλά…μη νομίζεις αγαπητέ μου συγχωριανέ (αχ πόσο επιθύμησα αυτή τη λέξη!!!) ότι ξόδεψα και πολύ χρόνο για να το σκεφτώ. Γιατί ποιος έχασε το μυαλό του για να το βρω εγώ εξάλλου; Θα σας μιλήσω, λοιπόν, για το κάπνισμα.

Αρχικά να ξεκαθαρίσω ότι είμαι καπνιστής (ας στρίψω ένα τσιγαράκι επί τη ευκαιρία). Καλά δεν με λες και θεριακλή, αλλά τα κάνω τα τσιγαράκια μου. Τόσα, ώστε οι γονείς μου και οι φίλοι (οι μη καπνιστές βεβαίως) να με κυνηγάνε αρκούντως. Ευτυχώς έχω πολλούς φίλους καπνιστές οπότε δεν με πολύ-πρήζουν!

Απαγορεύτηκε, λοιπόν, το κάπνισμα! Δεν ξέρω αν το μάθατε! Ναι, ναι…το άλλο με τον Τοτό είναι πράγματι καλύτερα. Πάω που λέτε σήμερα με το Θείο μου (επί τη ευκαιρία…να τονίσω ότι αυτό το σπίτι στη Κινέτα είναι δικαιωματικά δικό μου…το Χαλκούτσι ας το πάρει η Cindy…ποσώς με ενδιαφέρει…εγώ θέλω απλά να κάνω πάρτυ δίπλα στη Ζωζώ) για καφέ στο Σκουφάκι. Να κάτσω μέσα άκαπνος δεν έπαιζε…για όλα τα λεφτά του κόσμου. Έλα όμως που βλέπω τασάκια στα μέσα τραπέζια. Για διακόσμηση δεν έπαιζε να ήταν σκέφτηκα. Μπαίνω μέσα, στέλνω τον Θείο τουαλέτα (έχει και ακράτεια…τι να τον κάνω;) και ρωτάω ευθύς αμέσως την ευγενική σερβιτόρα…«Επιτρέπεται να καπνίσουμε;»…για να λάβω την εξής απάντηση…«Για σήμερα ναι!». Ούαου σκέφτηκα…τι είναι αυτό; Κάποιο πρωτοποριακό μέτρο για δακτύλιο στο καπνίζειν;

Εεεεε κάπου εκεί μου ήρθε η καταπληκτική ιδέα που θα λύσει όλα τα προβλήματα και δεν θα τσακωνόμαστε κιόλας. Λοιπόν…θα κάνουμε για το κάπνισμα ό,τι ακριβώς κάνουμε και για τα αυτοκίνητα στο κέντρο. Τις μονές μέρες δεν θα επιτρέπεται το κάπνισμα και τις ζυγές θα επιτρέπεται! Πιάνετε το μεγαλείο της σκέψης μου; Πφφφφ…τόσο δύσκολο είναι; Εγώ για παράδειγμα θα βγαίνω μόνο τις ζυγές μέρες και όλες τις υπόλοιπες θα κλείνομαι και θα ντουμανιάζω στο σπίτι μου. Με αυτό τον τρόπο θα κάνω και οικονομία, γιατί θα πίνω και λιγότερους καφέδες! Καλά ώρες-ώρες τρομάζω με το μεγαλοφυές μυαλό μου! Πωπωπω!!!

Καλά…μια άλλη καλή σκέψη είναι να κόψω το κάπνισμα. Ωστόσο, αυτή δεν με συμφέρει οπότε δεν την προτείνω. Θα πάω στον κύριο Καγκελόπουλο και θα του το προτείνω. Τέλειωσε! Μα καλά…δεν μπορούσε να το σκεφτεί μόνος του; Εδώ έχει ολοκληρώσει το έργο του στο Υπουργείο Υγείας και έχει τόσο άπλετο χρόνο…πως δεν το σκέφτηκε; Νέο-δημοκράτης παιδί μου…τι περιμένεις; Απαπαπα!!

Καλά μιλάμε, νιώθω τόσο περήφανος που έβαλα και εγώ το λιθαράκι μου σε αυτό τον τόπο! Πάω να στρίψω άλλο ένα τσιγάρο για να το γιορτάσω…χαχα!!!

υ.γ. Ααααα τσακώστε και μια αφιέρωση!! Ωωωωωωωωω!!!!!

Just Thinking...

Μια σκέψη είναι μόνο...

...

Ξέρω ότι θα φάω πολύ κράξιμο...αν το κάνω...

Μου έχει λέιψει...όχι το να γράφω...αλλά το να γράφω ΕΔΩ...

Είναι ναρκωτικό;

Έχω λόγο να γράφω πια...

Damn it...νιώθω ότι σπάω κανόνες!

Ωραία...ας αρχίσουμε με ένα τραγούδι μου με έχει λίγο τρελάνει...και βλέποντας κάνοντας...

411

Ας το πάμε σαν ένα παραμύθι. Ξέρετε…από εκείνα τα όμορφα και χαρούμενα που καταλήγουν εκεί που πρέπει να καταλήξουν.

Ήταν κάποτε ένα παιδί που του άρεσε να γράφει λέξεις. Κάθε συναίσθημα, πόνος, λύπη ή χαρά, το μετουσίωνε σε προτάσεις. Βλέπετε και στη ζωή του δεν ήταν και πολύ διαφορετικό. Υπερανέλυε! Τόσο που συχνά το έλεγαν βαρετό και ξενέρωτο. Έτσι όμως ήταν αυτό. Τι να κάνουμε; Τουλάχιστον ήταν και γελαστό και ήθελε πάνω από όλα να κάνει τους άλλους να γελάνε. Φαίνεται ότι αντλούσε κάποια παράξενη δύναμη από το γέλιο των ανθρώπων.

Ένα βράδυ, όμως, εξοργίστηκε. Ένιωσε μανιασμένο σαν φλόγα που κατακαίει τα ξερόχορτα και σκέφτηκε ότι κάτι έπρεπε να κάνει για να φωνάξει. Σημείωνε τις λέξεις του εκεί που μπορούσαν άλλοι να τις κοιτάξουν. Άνθρωποι που ποτέ δεν ήξερε…ποτέ δεν θα μάθαινε…αλλά και άλλους που ίσως κάποτε είχε την τύχη να γνωρίσει. Τότε βέβαια δεν ήξερε τίποτα από όλα αυτά. Τίποτα δεν το προϊδέαζε για το μέλλον.

Οι μήνες περνούσαν και οι λέξεις πλήθαιναν. Πάντοτε σατιρικά, πάντοτε καυστικά…άλλοτε πετυχημένα και άλλοτε με παταγώδη αστοχία. Το παιδί μας βλέπετε ήξερε πολύ καλά ότι δεν είχε ταλέντο. Εντάξει…πέρα από το να προσπαθεί να κάνει του άλλους να γελάνε. Ως πολίτης του κόσμου…έφερε κάποια στιγμή και τον κόσμο στις λέξεις του. Ξάφνου τότε οι λέξεις πήραν άλλη αξία…γιατί πλέον βλέπετε είχαν αντίλογο. Μιας κι ο λόγος φέρνει πάντα τον αντίλογο…το έργο του μικρού παιδιού άλλαξε…

Οι μήνες πέρασαν και ο πολίτης του κόσμου…βγήκε στον πραγματικό κόσμο. Αυτό κι αν ήταν αλλαγή. Κλεισμένος σε μια μικρή γυάλα σαν το χρυσόψαρο…τα βλέπεις όλα θολά εκεί έξω. Όταν πηδήξεις όμως έξω από το γυαλί…τίποτα δεν είναι θολό…και εκείνο που σου φαινόταν όμορφο μπορεί να είναι πολύ άσχημο, αλλά και εκείνο που σου έμοιαζε συμπαθητικό να είναι το πιο όμορφο και άξιο πράγμα του κόσμου.

Εδώ, όμως, συνέβη το πιο παράξενο πράγμα που μπορεί κανείς να φανταστεί. Η απόδραση από τις δικές του λέξεις και το δικό του κόσμο, αντί να το κάνουν να μιλήσει για εκεί έξω…τον έστρεψαν προς τον ίδιο του τον εαυτό. Σαν να καρφώθηκε το γυαλί στην ψυχή του όταν παραπάτησε στη γυάλα…και τότε όλα έγιναν τόσο μα τόσο καθαρά εντός του. Σαν κοίταξε μέσα του…κατάλαβε πως δεν ήταν πια παιδί. Αυτό έπρεπε να το πει…

Το παιδί μεγάλωσε απότομα…και μαζί μεγάλωσαν και οι λέξεις του. Άλλες φορές χαρούμενο, άλλες λυπημένο, άλλες ερωτευμένο…πάντοτε όμως ήταν το ίδιο. Βλέπετε…ένα πράγμα που έμαθε από τις λέξεις του…είναι ότι αν αυτό είναι αληθινό…τότε κι ο κόσμος γύρω του θα είναι αληθινός. Σαν ένωνε, λοιπόν, τις λέξεις του με τις λέξεις άλλων…ένιωθε σαν ένα puzzle που κούμπωνε τέλεια…

Πολίτες του κόσμου ενώθηκαν, λοιπόν, και τα πρώτα ονόματα που ψέλλισε ήταν Κατερίνα, Όργιο, Αντώνης, Γατούλης, Σούλα, Αργεντινή, Θεία, Θείος, Δάσκαλος, Μουτσιλάκος, James, Indie rock, Nutela, Κατάσκοπος, Μελίκη, Καπότα, Θάνος, Wilma, Ναυτίλος…και μία ακόμα!

411 ομάδες λέξεων μετά…το παιδί…ο μικρός εκείνος με το τσουλούφι…κατάλαβε ότι ο κύκλος κάποια στιγμή πρέπει να κλείσει. Αν πάρεις την κιμωλία και την κάνεις μια τέλεια κούρμπα τότε κάποια στιγμή θα συναντήσει την αρχή της.

Σηκώθηκε, λοιπόν, από μια ξαπλώστρα ένα βράδυ…και ήξερε ότι το έργο έχει τελειώσει. Ότι η κιμωλία συνάντησε την αρχή επιτέλους. Ένας όμορφος κύκλος του έδωσε όμορφες στιγμές. Μέσα σε αυτό τον κύκλο γνώρισε τη φιλία και ήταν τυχερός…γνώρισε τον έρωτα αλλά υπήρξε άτυχος…και κάτι ακόμα για το οποίο θα δείξει πόσο τυχερός θα φανεί.

Κοίταξε, λοιπόν, πίσω του και είδε ολόκληρο τον κύκλο. Τον παρατήρησε καλά και αν τον πρόσεχε κανείς από κάπου θα διέκρινε ένα δάκρυ να τρέχει. Και λίγο πριν φύγει πρόσεξε κάτι….μια κουκίδα στο κενό της ένωσης της αρχής και του τέλους ήταν κενή. Τι να κάνω σκέφτηκε; Η κουκίδα αυτή είναι κομμάτι του κύκλου!

Κάθισε κάτω και σκέφτηκε…μεμιάς όμως σηκώθηκε και φώναξε. Αν για κάποιο λόγο η κουκίδα αυτή ανήκει εδώ…τότε αξίζει που έκανα όλο αυτόν τον κύκλο. Κι αν η ζωή θέλει να είναι τόσο σημαντική…τότε θα αρχίσω έναν νέο κύκλο από αυτή. Γέλασε χαρούμενος…σκούπισε το δάκρυ του…και αποχώρησε…

υ.γ. 411 αναρτήσεις ήμασταν μαζί…αυτό το παραμύθι το αγάπησα όσο τίποτε άλλο. Σας μιλάω ειλικρινά αυτό το σπίτι με έκανε άλλο άνθρωπο…και μου πρόσφερε το μεγαλύτερο δώρο που μπορούσα να σκεφτώ…τον ίδιο μου τον εαυτό πίσω. Αν κάτι πιστεύω, όμως, είναι ότι αυτό το παραμύθι έκανε τον κύκλο του. Οι λόγοι είναι πολλοί…αλλά η απόφαση είναι μια. Κάπου εδώ, λοιπόν, ήρθε η στιγμή να πέσουν οι τίτλοι του τέλους. Σας ευχαριστώ που μείνατε μαζί μου τόσο καιρό. Το blog δεν θα το κλείσω…γιατί δεν έχω το δικαίωμα…είναι και δικό σας πια. Σαφέστατα θα μπαίνω στα blog σας…είμαι κι εγώ κομμάτι των δικών σας σπιτιών. Εδώ λοιπόν…πρέπει να κλείσω την πόρτα…Χάρηκα που 411 αναρτήσεις με συντροφεύσατε…Σας χαιρετώ!   

Ένα Βράδυ και ένα Πρωί...

Μόνος σε μια ξαπλώστρα…με παρέα ένα τσιγάρο….πάνω τα αστέρια…βράδυ…η μουσική από πίσω να χτυπάει…ο καπνός να βγαίνει αργά από το στόμα. Σχεδόν τελετουργία η διαδικασία!

Λίγο πριν σε ένα τραπέζι με κόσμο. Γέλια…φλερτ…αστεία…καημοί…και άπλετη χαρά. Εδώ όχι μόνος! Με δυο γυναίκες. Την παντοτινή μου αγάπη και ιδέα…και το μικρό μου ναζιάρικο Burberro-παιδο! Βλέπετε…ένα όνειρο…τόσο εντυπωσιακό μέλλει να μείνει εντυπωμένο στο μυαλό σου…στη ζωή σου. Εμείς οι τρεις έχουμε μοιραστεί στιγμές…που άλλοι κάνουν να μοιραστούν χρόνια…και ίσως και δεν τα καταφέρνουν ποτέ. Δεν ξέρω γιατί δέσαμε. Μάλλον γιατί δείξαμε το αληθινό μας πρόσωπο…χωρίς φόβο…χωρίς πάθος…από το πρώτο λεπτό. Από την πρώτη ματιά! Και μιλάμε για τα τρία ζευγάρια των πιο όμορφων ματιών που έχουν φτιαχτεί από καταβολής κόσμου!

Λίγο μετά σε ένα υπολογιστή…ένα mail!

Το επόμενο πρωί…μια απάντηση που σε γειώνει…αλλά όπως πάντα επιμένεις. Και λες ακόμα μια φορά…λόγια άλλων…“Μην παρατηρείς την ζωή σου, μην την εξηγείς, μην τη διηγείσαι”…και μετά λόγια δικά σου...“Αν κάτι ξέρω από τη ζωή είναι ότι δεν θέλω να την βασανίζω άδικα”.

Νιώθω τελευταία ότι ένα κύκλος κλείνει. Όμορφος κύκλος δεν λέω…αλλά κλείνει. Και αυτό βέβαια σημαίνει ότι κάτι άλλο καλό ξεκινά. Το 411 μάλλον είναι ο αριθμός που θα κλείσει τον πρώτο όμορφο κύκλο.

Μέχρι τότε…και αυτό θα είναι πολύ σύντομα…σας χαιρετώ…

Παρέμβαση στο Κατεστημένο της Ποιότητας...

Εντάξει μπορεί να μην είναι εύκολο να ξεχνάς πράγματα. Ειδικά αν δεν θέλεις να τα ξεχάσεις γιατί είναι τόσο όμορφα, αλλά νομίζω ότι μέχρι να έρθει η κατάλληλη στιγμή πρέπει να συνεχίζει κανείς τη ζωή του. Η τύχη παίζει το ρόλο της κι εγώ είμαι τυχερός γιατί άκουσα λέξεις που δεν είχα ακούσει σε όλη μου τη ζωή. Λέξεις που δεν μπορούν παρά να σε κάνουν να υποκλίνεσαι στη μεγαλειότητα ενός ανθρώπου. Και να ξέρεις ότι μόνο γι’ αυτό έχει ταλέντο…και δεν το συζητάω…μην μιλήσεις…μην τολμήσεις να αναλύσεις παραπάνω.

Όμως επειδή δεν μου φταίνε οι αναγνώστες μου να τους νταουνιάζω…είπα να κάνω σήμερα ένα post κόλαφο στη ποιότητα. Γιατί μην ξεχνιόμαστε ότι είμαστε και ποιοτικό blog. Γιατί καλός ο Παπαϊωάννου, αλλά βρε αδερφέ στο τραπέζι δεν ανεβαίνεις με δαύτον. Είναι καλός για το Μέγαρο, το Παλλάς, άντε και σε κάνα show στην ΕΡΤ…μέχρι εκεί!

Διότι να σας εξηγήσω το σκεπτικό μου. Ο Έλληνας είναι σχιζοειδής προσωπικότητα. Αρέσκεται και στο τσιφτετέλι του, την υποκουλτούρα του…και ίσως αυτό να είναι το μεγαλείο του. Εδώ σεβάσμιοι κατά τ’ άλλα bloggers έχουν κατά περιόδους εκδηλώσει αυτή τη σκοτεινή πολιτισμική πλευρά τους. Τι να πρωτοαναφέρω! Τους χορούς του Γατούλη; Τους κρυφούς πόθους του Spy; Και πόσοι άλλοι…που απλά δεν μπορώ να μιλήσω…

Σήμερα, λοιπόν, η επιμόρφωση θα αρχίσει με το τραγούδι που άκουσα μετά από χρόνια και μου έχει κολλήσει και ακούω ολημερίς. Φαντάσου ότι οι στίχοι δεν με εκφράζουν, αλλά ένα κόλλημα το έχω πάθει! Πρόκειται για το Ναι της Μερκούρη (της Ειρήνης βρε αστοιχείωτοι!!). Το τραγουδάκι τα σπάει μιλάμε! All the money my dears!!

Το επιμορφωτικό μουσικό σεμινάριο συνεχίζει με την Ελληνίδα Lady Gaga (λέμε τώρα…μην το πάρετε κι εσείς τόσο στα σοβαρά!). Το νέο τραγούδι της Πέγκυ-ς είναι άσμα ασμάτων. Δηλαδή από πού να το πιάσεις; Από τους στίχους…τόση έμπνευση πια; Από τη μουσική…eat my dust Gaga! Το τραγούδι είναι μπροστά και η Πέγκυ με νυφικό να σούρνεται στα εργοστάσια είναι super προχώ!!! Σας το παραθέτω για να μην λέτε πως δεν φροντίζω για σας καμάρια μου! Εναλλακτικά μπορείτε να δείτε το αφιέρωμα στον έτερο πχοιοτικό Ψεύτικο Πέτρο!

Τέλος…γιατί πολύ στο χωρισμό και το παράπονο πήξαμε…να σας παραθέσω και ένα super σέξυ κομμάτι. Έτσι για να περιλαμβάνουμε και τη μαγεία της πρώτης κάβλας (απομακρύνεται τα παιδιά από τις οθόνες)!! Γιατί πολλές φορές υπάρχει κι αυτό. Να θέλεις κάτι εδώ και ΤΩΡΑ!!! Κι όποιος ή όποια πει ότι δεν το έχει νιώσει…να πάει να κουρευτεί. Σας πιστέψαμε τώρα!! Ναι…όλοι λειτουργείτε με το μυαλό και με άψογο προγραμματισμό! Τι μας λέτε μωρέ;;!!

<object width="445" height="364"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/ysNbHUjsDi8&hl=en&fs=1&color1=0x2b405b&color2=0x6b8ab6&border=1">

Ουφ…κουράστηκα με τόση ποιότητα! Άντε να κλείσω με μια αφιέρωση…

Ανθρώπινη Δίψα

Ένα βράδυ λυγμών.

Χρόνια είχα να το νιώσω.

Νιώθω άδειος.

Θέλω να φύγω.

Ανθρώπινη δίψα,

που ξεδιψάει από τα δάκρυα.

Νιώθω κομμάτια.

Νιώθω πλήρως αποδομημένος.

Είσαι ευχαριστημένος;

Το πέτυχες!

 

All that Jazz

Άλλα κείμενα θέλω να γράψω και άλλα μου βγαίνουν στο δρόμο. Αυτό είναι και το καλό με το Blogging…δεν μπορείς να μπεις σε ένα προγραμματισμό. Εδώ αυτό τον έρμο τον Τόμας τον έχω φτάσει σχεδόν μέχρι το τέλος και δεν λέω να τον κλείσω και να τον ανεβάσω. Μια ζωή δεν ήμουν του προγράμματος. Αυθόρμητος είναι η αλήθεια και off the schedule. Βέβαια αυτό βγαίνει άλλες φορές σε καλό και άλλες σε κακό. Τέλοσπαντων, μέχρι τώρα επιβιώνω οπότε μάλλον καλό θα είναι!

Σήμερα ένα φίλος έβαλε το εξής status στο Facebook: “Μόνοι ερχόμαστε και φεύγουμε πιο μόνοι”. Πέρα από το ότι δεν είμαι και τόσο απαισιόδοξος (γιατί απλά απαισιόδοξος είμαι σε γενικές γραμμές), δεν μπορώ να το δεχτώ κιόλας αυτό το μότο. Και σε αυτό το σημείο να αναπτύξω το συλλογισμό μου.

Βασικά είναι μέγα λάθος ότι ερχόμαστε μόνοι. Ας αφήσουμε το γεγονός να γεννηθούμε δίδυμα (όπου και τεχνικά να το δεις μόνος δεν είσαι), γιατί η πλειοψηφία δεν το πολυπαθαίνει. Όπως και να το κάνεις όμως καθώς έρχεσαι σε αυτό τον ντουνιά πας σετάκι με δυο γονείς. Τους θες δεν τους θες…δεν σε ρωτάει και κανείς…αυτοί είναι. Επιστροφές δεν είναι δεκτές. Οπότε μαθαίνεις και τους αγαπάς, τους δέχεσαι και στο τέλος τους έχεις και μια αδυναμία ακόμα και αν σου σπάνε το νευρικό σύστημα ώρες-ώρες. Και δεν σας είπε κανείς και το καλύτερο! Παίζει να έχεις και πακέτο κάποιον αδερφό ή αδερφή – μεγαλύτερους πάντα – ή αν δεν έχεις να σου έρθουν στο δρόμο του βίου. Η ιστορία όμως δεν τελειώνει εκεί. Όχι…τι νόμισες! Έχεις παρέα και τη Θεία Φυστικούλα (ναι καλέ…εκείνη από τα Τρίκαλα Κορινθίας) και το Θείο Μπάμπη (ναι βρε…εκείνον από το Κακοσάλεσι).

Να μου πεις τώρα, μπορεί να του έχεις όλους αυτούς αλλά να νιώθεις εξαιρετικά μόνος. Εεεεεε τι να σου κάνουμε παλικάρι μου; Αυτοί σου λάχανε…κοίτα να βολευτείς και εσύ λίγο μέχρι να πας σχολείο! Δεν μπορεί…όλο και με κάποιον ξάδερφο…έστω κοντοχωριανό…θα ταιριάξεις!

Στο δρόμο έρχεται το σχολείο. Εκεί κι αν δεν είσαι μόνος. Πρώτον έχεις διπλανό τον Γιωργάκη που σκαλίζει τη μύτη του όλη την ώρα και κολλάει τις μύξες κάτω από το θρανίο….αααα….και τις τσίχλες. Αυτό δεν είναι θρανίο…χωματερή είναι! Εντάξει…δεν σου είπα να κάνεις παρέα με το Γιωργάκη, αλλά ένα σχολείο…τόσες τάξεις….πρέπει να είσαι και εσύ λίγο παράξενος για να μην βρεις κάποιον να πεις μια κουβέντα και να μοιραστείς τις νεανικές σου ανησυχίες. Έστω εκείνο το geek στο τελευταίο θρανίο. Λίγο βλαμμένο φαίνεται, αλλά μπορεί να γίνει ο αγαπημένος σου κολλητός. Ναι μπορεί…στο ορκίζομαι!

Μετά το σχολείο, έρχεται η ζωή. Κι εσύ αν είσαι ήδη πιο ώριμος τότε έχεις μάθει καλά τη σημασία του να έχεις ανθρώπους γύρω σου. Αξία…ανεκτίμητη που λέει και μια διαφήμιση πιστωτικής κάρτας (μην κάνουμε και διαφήμιση…δεν λέει…δεν παίρνω και ποσοστά κιόλας…όχι τίποτε άλλο)!

Εν τω μεταξύ, στη ζωή σου πρέπει να έχει μπει και η άλλου τύπου ανθρώπινη επαφή. Έλα που δεν καταλαβαίνετε! Ναι όλοι μου γίνατε αθώοι! Το γκομενικό εννοώ βρε! Εδώ τώρα οι συμβουλές είναι λίγες, γιατί αν περιμένατε να βγάλετε άκρη από εμένα…παιδιά την κάτσατε την βάρκα. Αλλά όσο να ‘ναι αν είσαι σωστός ή σωστή αργά ή γρήγορα θα βρεις τον άνθρωπο σου. Καλά δεν σου υπογράφω και χαρτί ότι θα είσαστε μαζί μέχρι να σας χωρίσει ο θάνατος, αλλά ακόμα κι αν δεν κάτσει με την πρώτη περίπτωση θα έρθει δεύτερη, τρίτη, τέταρτη…και πάει λέγοντας! Μια φορά…αν το θες…μόνος με τη συμβατική έννοια δεν μένεις.

Και πριν κλείσω…τι γίνεται αν κάνεις όλα αυτά και νιώθεις μόνος. Γιατί το έχουμε ξαναπεί. Το ότι έχεις ανθρώπους γύρω σου…δεν λέει κάτι. Μπορεί να νιώθεις αφόρητα μόνος. Φίλε…τότε…κάνεις κάτι λάθος…για να το θέσω κομψά!! Καλά και άκομψα να το έθετα, θα έλεγα ότι κάνεις…μαλακίες!

Κοιτάξτε….η ζωή είναι ένα κομμάτι Jazz! Αρχίζει χαμηλά…υποτονικά…σε βάζει στο ρυθμό με αργές κινήσεις που κάνουν το σώμα σου να πάλλεται ρυθμικά. Δεν το καταλαβαίνεις…αλλά πας με το ρυθμό. Όσο περνάει η ώρα ανεβαίνει…και μαζί δίνεις και εσύ ρυθμό…κουνώντας τώρα και το κεφάλι. Κι έρχεται η στιγμή της κορύφωσης…του σόλο…του αυτοσχεδιασμού! Εκεί είναι στο χέρι σου…γιατί ο ρυθμός έχει γίνει δυνατός…σχεδόν υστερικός. Το σαξόφωνο…τσιρίζει και βρίσκεται σε έκσταση. Μπορεί εσύ να νιώθεις ότι σολάρεις μόνος…αλλά γύρω σου είναι κόσμος που κοιτάει. Άλλοι με θαυμασμό, άλλοι με συμπάθεια, άλλοι με λαγνεία και άλλοι με μίσος. Σε κάθε περίπτωση δεν είσαι μόνος! Κι όταν έρθει το τέλος…το μόνο που μένει είναι μια ανάσα βαριά…όπως μετά από έντονο σεξ…αλλά ξέρεις ότι έχεις ζήσει All that Jazz…so fucking fantastic! Και σίγουρα όχι μόνος…

Σημείωση...2-Vpats...

Το σημερινό post για κάποιους είχε μια σημειολογία. 

Δύο χρόνια μετά και ακόμα μου λείπει ένα άτομο από τη ζωή μου. Ένας φίλος με όλη τη σημασία της λέξης! Ένας φίλος που δεν πρόλαβα να τον ζήσω έτσι όπως ήλπιζα.

Τον κουβαλάω, όμως, στη μνήμη μου και δύο χρόνια μετά...είναι σαν να έφυγε χτες! 

Naturaleza Muerta

Δεν ήταν καθόλου σίγουρη αν αυτή ήταν μια καλή απόφαση. Δεν ήταν ποτέ καλή στις μεγάλες αποφάσεις. Μπορούσε να κάνει πολύ καλά ένα μεγάλο αριθμό πραγμάτων απλών, μικρών…σχεδόν ασήμαντων. Μαγείρευε εξαιρετικά και ήταν η πρώτη στις δουλειές του σπιτιού. Όλοι είχαν να το λένε στο χωριό πως τέτοια άξια γυναίκα δεν θα μπορούσα να βρει καλύτερη ο Μιχάλης.

Μικρή, σαν θυμάται τον εαυτό της η Άννα, ήταν ένα πολύ γλυκό κορίτσι που πετάριζε σαν το σπουργίτι μέσα στα σοκάκια του χωριού. Έφτανε συχνά μέχρι την παραλία και αλώνιζε σαν αδέσποτο σκυλί μόνη της. Δεν είχε πολλούς φίλους. Τσιγγανάκι στην όψη απ’ τα λίγα με αυτά τα ξέπλεκα μαύρα μαλλιά, αλλά και στην ψυχή είχε κάτι το τσιγγάνικο. «Ελεύθερη Ψυχή» την φώναζε η μάνα της και της έριχνε και μια τσιμπιά στα ροδαλά της μάγουλα κάθε φορά που ήθελε να την πειράξει. Την ενοχλούσε την Άννα να την πειράζουν, ειδικά η μάνα της.

Οι βόλτες στη παραλία πλήθαιναν καθώς έφτανε τα δεκαοκτώ. Οι τσάρκες συνδυάζονταν πλέον και με δουλειές στην αγορά, αλλά την Άννα δεν την πείραζε καθόλου αυτό. Ήταν η μοναδική της ευκαιρία να βγει και να ξεσκάσει λίγο από το σπίτι. Σε αυτές τις μικρές καθημερινές στιγμές συμβαίνουν όλα τα μεγάλα τελικά.

Ένα πρωινό η θάλασσα που τόσο αγαπούσε της έφερε το φως, την αποκάλυψη…τον Μιχάλη. Η ζωή της δεν θα ήταν ποτέ ίδια. Ο ήλιος καταμεσής του ουρανού και ο Μιχάλης ξεφόρτωνε την τράτα που ήταν γεμάτη ψάρια. Απλές στιγμές της καθημερινότητας είναι αυτές που φέρνουν κοντά τους ανθρώπους. Αντίθετα με ό,τι μας λένε οι μύθοι, το απρόσμενο έρχεται ταπεινά…σχεδόν ανεπαίσθητα!

Σήμερα η Άννα είχε αφήσει πίσω εκείνες τις στιγμές και είχε ξεχάσει πως της τα έφερε η ζωή. Ήξερε μόνο ότι αυτή δεν ήταν μια καλή απόφαση. Πέστε το διαίσθηση, προαίσθημα…κάτι τελοσπάντων.

Μια στο τόσο κατέβαινε στα βράχια δίπλα από το λιμάνι και περίμενε τον Μιχάλη να γυρίσει. Κι ο Μιχάλης πάντα γύριζε και την χαιρέταγε καθώς πλησίαζε τον όρμο. Εκείνη πάντα με το καθημερινό της φόρεμα και σαν έβλεπε τη βάρκα να αχνοφαίνεται τεντωνόταν και κούναγε το μαντίλι της. Το σώμα της παλλόταν από τους σπασμούς της χαράς που ο Μιχάλης γύρναγε σώος και αβλαβής. Της αρκούσε πως θα τον είχε δίπλα της για ένα ολόκληρο βράδυ. Μόνο στην αγκαλιά της ένιωθε ότι τον κρατούσε ασφαλή. Τον κοίταζε δίπλα της και ήξερε καλά πως κοιμόταν ήσυχος μακριά από τη λυσσασμένη θάλασσα.

Ήταν ώρες που ειλικρινά μισούσε τη θάλασσα…την απόσταση…περισσότερο από κάθε άλλη γυναίκα. Δεν την πείραζε ότι μπορεί να κοίταγε άλλες γυναίκες, αυτό εξάλλου δεν μπορούσε να το αποφύγει. Την έκαιγε, όμως, ότι δεν μπορούσε να καλύψει την απόσταση και το χρόνο μακριά του. Η απόσταση οδηγεί λένε στην αποξένωση…μπορεί και να έχουν δίκιο αυτοί που το λένε, αλλά ό,τι και να λένε αυτή ήξερε…

Σήμερα είχε ξυπνήσει στραβά. Γύρναγε ο Μιχάλης το απόγευμα, αλλά για κάποιο λόγο δεν ήθελε να πάει στα βράχια για μια ακόμη φορά. Η συνήθεια είναι το χειρότερο και το καλύτερο που μπορεί να συμβεί στη ζωή ενός ανθρώπου. Λατρεύουμε να μαθαίνουμε τη ζωή μας δίπλα από κάποιον και μισούμε να επαναλαμβάνουμε ίδιες κινήσεις, λόγια και πρακτικές! Ζωή το λένε…όπως και να το δεις τελικά!

Παρά τις αμφιβολίες της σηκώθηκε και έβαλε το φόρεμα της γοργά. Τύλιξε τα μαλλιά της με μια κορδέλα και έριξε πάνω της ένα σάλι. Το βήμα της βαριεστημένο και αργό, σχεδόν νωχελικό. Από την κορυφή του δρόμου διέκρινε στο βάθος τα βράχια που συνήθιζε να επισκέπτεται. Ο ήλιος από πάνω την τύφλωνε, αλλά όταν έχεις δει μια εικόνα τόσες εκατοντάδες φορές δεν δυσκολεύεσαι να διακρίνεις τις λεπτομέρειες. Σαν το πρόσωπο του Μιχάλη. Μπορούσε να το αποτυπώσει σε χίλιες διαφορετικές ζωγραφιές, από κάθε γωνία. Ήταν ικανή να ορκιστεί για κάθε λεπτομέρεια του σώματος του. Μα τον Θεό, δεν πίστευε ότι θα μπορούσε να είναι τόσο δεμένη με έναν άνθρωπο στη ζωή της.

Στα βράχια άλλη μια φορά να στέκεται. Έρμη, με τον αέρα να την χτυπάει μεθοδικά, επαναλαμβανόμενα, σχεδόν τελετουργικά. Στο βάθος του ορίζονται τα σύννεφα είχαν αρχίσει να μαζεύονται. Ήταν φανερό πως μια καταιγίδα θα χτύπαγε μανιασμένα και η βάρκα δεν είχε ακόμη φανεί.

Στο πίσω μέρος του μυαλού μας οι άνθρωποι δεν εξαπατόμαστε. Ξέρουμε πολύ καλά τι περιμένουμε από ανθρώπους και καταστάσεις. Μπορεί…ναι…να μην το παραδεχόμαστε, αλλά το γνωρίζουμε. Έτσι και η Άννα μπορούσε να δει το έργο να εκτυλίσσεται μπροστά της. Το είχε σκηνοθετήσει άλλωστε τόσες πολλές φορές σε εκείνα τα βράχια. Η έλλειψη επαφής κάνει τους ανθρώπους αδύνατους.

Ώρες πέρασαν και εκείνη στα βράχια με ένα δάκρυ έτοιμο να στάξει. Σε εγρήγορση και τα δάκρυα των ανθρώπων. Τα πάντα τελικά τα βάζουμε σε ένα πρόγραμμα. Ακόμα και τη λύπη, τον πόνο, τη στεναχώρια, την έλλειψη, το μίσος και την απογοήτευση. Στα βράχια περιμένοντας ένα πτώμα…έτσι είναι πολλές φορές η ζωή μας. Μοιρολατρική και σχεδόν αδύνατο να την ορίσουμε με τον δικό μας τρόπο.

Δεν είχε δει ποτέ πτώμα η Άννα. Πόσο μάλλον δικού της ανθρώπου. Αν μπορούσε να ευχηθεί κάτι μετά από αυτό, ήταν κανένας άνθρωπος να μην το νιώσει. Κανένας. Το να έχεις έναν άνθρωπο στα χέρια σου να ξεψυχάει είναι το χειρότερο πράγμα που μπορεί να συμβεί σε άνθρωπο. Ο ήχος των επιθανάτιων ρόγχων μπορεί να σου προκαλέσει παράνοια και μίσος για κάθε άλλη μορφή ζωής. Εκεί είναι το πιο κρίσιμο σημείο για να μην χάσεις τα λογικά σου. Γιατί την πίστη σου στο θείο την χάνεις με τη μία.

Έτσι την έχασε και η Άννα όταν η θάλασσα ξέβρασε το σώμα του Μιχάλη. Και ήταν σαν να ξεχύθηκε μεμιάς όλη της η ψυχή…όλο το μέσα της. Τα μακριά σγουρά μαλλιά του ήταν βρεγμένα και ακόμα και αυτά άψυχα. Τα χείλη του μελανιασμένα και το απαλό του δέρμα είχε μια νεκρική ηρεμία. Ήταν η τελευταία φορά που τον κράταγε στην αγκαλιά της και ένιωθε ότι τον προστάτευε. Τα δάκρυά της έλουσαν για τελευταία φορά τα μαλλιά του. Το άγγιγμα της τον χάιδεψε στο στήθος για στερνή φορά. Κι αν βρισκόταν κάποιος κοντά της θα μπορούσε να ακούσει τα τελευταία λόγια της πριν πνιγεί και η ίδια στη θάλασσα…“Δεν ευχήθηκα ποτέ τίποτα μεγάλο. Ευχήθηκα μόνο να είσαι καλά και να με αγαπάς. Αν αυτή η ευχή πλέον δεν μπορεί να γίνει πράξη, τότε δεν έχω λόγο να ζω και να ελπίζω. Αν εσύ δεν είσαι πια η ελπίδα μου…τότε κι εγώ δεν μπορώ να είμαι η ευχή μου.”…

Λέγεται ότι πάντα σε κάθε βράχο περιμένει μια ψυχή έναν ψαρά να γυρίσει ή να έρθει για πρώτη φορά. Όταν σταθείτε, λοιπόν, σε ένα τέτοιο βράχο σκεφτείτε ότι δεν είστε μόνοι. Όπου και να βρίσκεται αυτό το κομμάτι πέτρας…πάντα…σε κάποιο άλλο θα υπάρχει κάποιος που κάνει την ίδια δουλειά. Και μην διστάσετε ποτέ να περιμένετε κάποιον να γυρίσει…ακόμα και αν αυτή θα είναι η τελευταία σας φορά μαζί του. 

Shake Hands...

Λένε ότι η πρώτη εντύπωση είναι σπάνια λανθασμένη. Μάλλον έχουν δίκιο. Λένε ότι οι άνθρωποι πάντοτε θα σε εκπλήσσουν. Μάλλον έχουν πάλι δίκιο. Λένε ότι η δυσπιστία είναι ένα μεγάλο εμπόδιο. Μάλλον ξανά-έχουν δίκιο. Λένε τόσα πράγματα, αλλά η πραγματικότητα πάντοτε θα σου προκαλεί ένα τόσο διαφορετικό συναίσθημα. Βλέπεις είναι άλλο πράγμα να βιώνεις κάτι θεωρητικά από κυριολεκτικά…κάπου μου το είπαν αυτό πρόσφατα…

Όταν δεν συμπαθώ κάποιον μάλλον φαίνεται. Έτσι μου λένε τουλάχιστον οι φίλοι και οι γνωστοί. Μεταξύ μας δεν το μετανιώνω και πολύ…ποτέ δεν μου άρεσε να υποκρίνομαι! Υποκρινόμαστε σε τόσα άλλα πράγματα, δεν χρειάζεται να το κάνουμε και στις ανθρωπινές μας σχέσεις.

Παλιότερα δεν έδινα καν ευκαιρία στον εαυτό μου να αλλάξει μάλιστα κι άποψη για κάποιον άνθρωπο. Κυνικός και κουτορνίθι! Μια φίλη μου έχει πει ότι τον τελευταίο χρόνο έχω γίνει λιγότερο κυνικός. Δεν ξέρω αν αυτό είναι καλό ή κακό…βλέπετε άλλες φορές βγαίνει σε θετικό αποτέλεσμα και άλλες όχι. Σήμερα, όμως, είμαι πολύ πιο ελαστικός. Το καταλαβαίνω μέχρι και εγώ. Δίνω ευκαιρίες στους άλλους να με πείσουν για το αντίθετο. Αν θες…ψάχνω να βρω και τι κρύβεται πίσω από την εικόνα που βγάζει ο καθένας μας.

Ενίοτε αυτό είναι και ένα αποτυχημένο παιχνίδι όμως. Περισσότερο γιατί ξύσε-ξύσε την επιφάνεια…βλέπεις συνεχώς την ίδια εικόνα. Το θέμα είναι ότι όσο ξύνεις αποκτάς μια οικειότητα και λίγο να είσαι επιρρεπής συμπαθείς και τον άλλον. Κακώς τελικά!

Βλέπετε δεν με πειράζει ότι πέφτω έξω. Ποσώς με ενδιαφέρει! Δεν διεκδίκησα και ποτέ το αλάθητο. Απλά σε πιάνει ένα παράπονο, μπορεί και ένας εκνευρισμός, γιατί να συμβαίνει αυτό; Γιατί κάνουν κάποιοι άνθρωποι τη ζωή τους τόσο δύσκολη; Γιατί είναι τόσο δύσπιστοι; Πέρασα από αυτό το στάδιο χρόνια πριν και ξέρω πολύ καλά ότι ελάχιστα κέρδισα με αυτά τα μυαλά.

Ξέρω πως είναι φασιστικό να προσφέρεις τη φιλία σου εκεί που δεν την θέλουν. Τι να πω; Σκέφτομαι λίγο φασιστικά μάλλον. Άσε που η φιλία δεν έρχεται και από τη μια μέρα στην άλλη…θέλει και το χρόνο της. Αρχίζει από μια επαφή, συνεχίζει με μια σχέση και εδραιώνεται με τον καιρό. Τεστάρεται διαρκώς…και μάλλον κάποιες δεν περνάν το διαγώνισμα πριν καν γίνουν φιλίες. Δεν χάθηκε κι ο κόσμος! Και σίγουρα δεν χάθηκα εγώ…

Επανάληψη...

Ξανά σε αυτό το στενό χάθηκα. Προς τα πού είχε πάει την άλλη φορά; Βλέπεις μια από εδώ, μια από εκεί…δεν θες και πολύ για να χαθείς. Κλωθογυρίσματα μέσα σε ένα ψάθινο καλάθι. Η γάτα όταν παίζει με τον κουβάρι το διασκεδάζει. Το κουβάρι το ρώτησε ποτέ κανείς; Σάμπως όμως κι αυτό μπορεί να σου απαντήσει; Μπερδεμένα πράγματα και ποτέ δεν αρεσκόμουν στα πολύπλοκα.

Η μνήμη είναι επιλεκτική. Θυμόμαστε αυτά που μας βολεύουν ή αν είμαστε πολύ άτυχοι τους μύχιους φόβους μας. Σε κάθε περίπτωση χαμένοι σε ένα στενό ψηλαφίζουμε την έξοδο…τη σανίδα εκείνη της σωτηρίας που θα μας βγάλει από το βάλτο. Πριν γίνουμε ένα με το βούρκο και χαθούμε μέσα του. Πηγμένοι στη λάσπη και ένα χέρι να προεξέχει ζητώντας ένα άλλο χέρι…ή κάτι τελοσπάντων. Και εκεί που η ανάσα κόβεται…κάτι έρχεται…έξαφνα…ανέλπιστα! Άλλες πάλι φορές…ας μην το σκέπτομαι αυτό όσο ψάχνω για την έξοδο μου…Ψάξε…!

…

Ένα άλλο βράδυ βρίσκομαι σε ένα δάσος. Πολύ ανατριχιαστικό θέαμα. Γέρικα δέντρα που γέρνουν άφυλλα πάνω από το κεφάλι μου. Ιστοί αράχνης και κισσοί καλύπτουν τους χοντρούς κορμούς τους. Πόδια γυμνά και στο βάθος λύκοι να αλυχτάνε. Η πανσέληνος από πάνω ολόγιομη να τονίζει το σκηνικό. Ένα βράδυ λουσμένο σε φεγγαρίσιο φως.

Όσο πετυχημένα είναι τα σκηνικά στα όνειρα μας, τόσο ατυχή είναι στη ζωή μας. Πότε ο ρομαντισμός είναι πολύς, πότε η κυνικότητα ξεχειλίζει. Νιώθω ότι το μέτρο τελικά είναι τόσο μα τόσο δύσκολο να βρει κανείς. Γιατί άραγε; Η έλξη από τους αντίθετους πόλους του μαγνήτη είναι μεγάλη…και μάλλον νόμος της φύσης. Δεν είμαι βλέπεις και σίγουρος. Πρέπει να ανοίξω τα σχολικά κιτάπια μου. Που τα έχω φυλάξει;

…

Είναι ηλιόλουστο πρωινό σε ένα λιβάδι χλωρό…καταπράσινο. Είμαστε στο κέντρο της άνοιξης και ένα δέντρο πιο πέρα είναι ολάνθιστο. Η μυρωδιά της πασχαλιάς σου τρυπάει τα ρουθούνια ευχάριστα. Εγώ στα λευκά. Ρούχα αεράτα που χαϊδεύουν το κορμί γλυκά…σχεδόν σαν χάδι. Ο ήλιος λούζει τα μαλλιά μου, τα οποία είναι λυτά και καλοχτενισμένα, και τα μάτια μου κλείνουν ανεπαίσθητα, τόσο όσο η όραση να έχει μια ελαφριά θολότητα. Ένα άλογο λευκό παραδίπλα με πλησιάζει και με σκουντάει στον ώμο. Σαν παραμύθι…με τον πύργο να φαίνεται αχνά στο βάθος. Πρίγκιπας ενός παραμυθιού.

Αναρωτήθηκε ποτέ κανείς γιατί τα παραμύθια είναι τόσο τέλεια; Τόσο ρατσιστικά προσεγγίζουν την αψεγάδιαστη όψη. Οι ήρωες τους απλοί και αψυχολόγητοι. Έρμαια της γραμμένης τους μοίρας. Είδωλα προς αποφυγή. Το πραγματικό παραμύθι θέλει προσπάθεια μάλλον. Παραμύθια προς πώληση μας έχουν τελειώσει εδώ και καιρό. Βιώνει κανείς τον παραμυθένιο ρεαλισμό καλύτερα. Κι αν το πριγκιπόπουλο έχει ψεγάδια, τότε αυτό το κάνει πιο πολύ πρίγκιπα από εκείνους τους άφθαρτους…σχεδόν αιθέριους.

…

Εφιάλτες ή όνειρα δεν έχει σημασία. Η όψη αλλάζει ανάλογα με το πώς το βλέπει κανείς. Μα πίσω σαν κοιτάξεις νομίζω ότι μπορείς να δεις εικόνες που αχνοφαίνονται. Ολογράμματα περασμένων ζωών, επαναλαμβανόμενα αποτυπώματα σε χαρτί με μελάνι, ζωδιακοί κύκλοι ανερμήνευτοι, ονειροκρίτες τσακισμένοι…αλλά πάντα κομμάτια μας…

 

  

Ζώα με Ζώα

 Πολλοί μπορεί να ξέρετε ότι ένα χρόνο πίσω είχα ένα σκύλο. Την αγάπη μου…τον Ορφέα μου! Αν σήμερα ζούσε ο μικρός θα ήταν οκτώ χρονών και εγώ θα ήμουν χαρούμενος γιατί θα ήξερα ότι υπάρχει κάποιος σε αυτό τον πλανήτη που το μόνο που ζητάει από μένα είναι να τον αγαπάω και να τον φροντίζω. Μια ουσιαστική και ανιδιοτελής αγάπη. Όταν πέθανε περίπου ένα χρόνο πίσω είπα κάτι που πραγματικά το εννοώ ακόμα και σήμερα: «Σε αντίθεση με τους ανθρώπους που γνωρίζει κανείς κάθε μέρα, αυτός ζήταγε μόνο να του δίνεις προσοχή και να παίζεις μαζί του».

Συναντώ αρκετούς ανθρώπους, δεν είμαι πια μονόχνοτος όπως ήμουν παλιά. Ανοίγομαι πιο εύκολα από ότι στο παρελθόν. Δίνω πράγματα με περισσότερη ευκολία και χαίρομαι να στέκομαι δίπλα ακόμα και σε ανθρώπους που δεν γνωρίζω τόσο καλά αν νιώσω ότι το έχουν ανάγκη. Και όλα αυτά τα λέω με πραγματική δόση αυτογνωσίας και μετριοφροσύνης. Ας τολμήσει να έρθει κάποιος να με διαψεύσει.

Βλέπεις, όμως, η φύση του ανθρώπου είναι ζωώδης. Στη ζούγκλα της καθημερινότητας βρίθουμε από θηρία ανήμερα, τα οποία για έναν ανεξήγητο λόγο είναι μασκαρεμένα ως γλυκά προβατάκια. Άλλοτε πολύ πετυχημένα, άλλοτε όχι και τόσο καλά. Έχω βαρεθεί πια, όμως, να βλέπω τόσους λύκους με προβιές. Και εγώ τι πρέπει να κάνω; Να μεταμορφωθώ σε ένα ακόμα θηρίο και να ξεσκίζω ό,τι βρεθεί στο διάβα μου. Αν με αναγκάσουν κι άλλο…μπορεί και να το κάνω…δεν μπορώ να πάρω και όρκο. Να ξέρετε κάτι τότε όμως! Μην γυρίσει κανείς και μου πει…εσύ δεν ήσουν έτσι! Γιατί όντως δεν ήμουν έτσι…αλλά αν ήθελα να επιβιώσω είχα μόνο δυο επιλογές. Ή να μείνω μόνος και έρημος ή να γίνω ένα άλλο αγρίμι που θα κυκλοφορεί ελεύθερο.

Υπάρχουν στιγμές που ειλικρινά νιώθω ότι μισώ τους ανθρώπους. Δεν το κρύβω! Μισώ το γεγονός ότι η πλειοψηφία δεν ξέρει τι θέλει και πως το θέλει. Μισώ το παιχνίδι που παίζεται εκεί έξω και όλοι έχουν συμφωνήσει σιωπηρά για τους κανόνες του, ακόμα και αν το αρνούνται. Μισώ όταν άνθρωποι κλαίγονται για το πόσο άσχημα τους συμπεριφέρονται οι άλλοι και οι ίδιοι συμπεριφέρονται με τον ίδιο ή και χειρότερο τρόπο. Τόσο γαμημένη υποκρισία πια; Τόσοι τσάμπα μάγκες και μάγκισσες; Άντε μου στο διάολο όλοι σας!

Μην ανησυχείτε, δεν έχω κάτι σοβαρό, απλά κάποια μικρά και αθώα πράγματα μου δείχνουν ότι οι άνθρωποι είναι τελικά ακόμα ζώα. Ελάχιστοι έχουν ξεπεράσει το στάδιο του πιθήκου. Τι κι αν κατέβηκαν από τα κλαδιά και κλείστηκαν σε στέρεα σπίτια και ζεστά ρούχα…τα ίδια σκατά έχουν μείνει. Άλλαξαν μάλλον συσκευασία μόνο! Καλό marketing…δεν λέω…αλλά τόσο χαμός για ένα πουκάμισο αδειανό που έλεγε και ο Σεφέρης; Τόσα «αδειανά πουκάμισα» πια; Τόσα μάλλον που ο νους μου ο ρημαγμένος δεν μπορεί πια να αντέξει.

Αχ ρε Ορφέα! Τελικά μόνο εσύ ήξερες τι ήθελες. Ζώο και εσύ…ζώα και οι άλλοι….τουλάχιστον εσύ όμως δεν πούλαγες ανθρωπιλίκι!    

Ο Χρόνος

Το θέμα με τις διακοπές είναι ότι όταν τελειώνουν και πρέπει να μπεις πάλι στη ρουτίνα νιώθεις λίγο κενός. Βαριέσαι να επιστρέψεις σε αυτό που έκανες επαναλαμβανόμενα με τόση επιτυχία και όσο σκέφτεσαι τον όγκο των εργασιών που έχεις να κάνεις τρελαίνεσαι. Τόσο που αποτείνεσαι στο blog σου και γράφεις post μπας και ξορκίσεις το χρόνο που μένει από εσένα και το διάβασμα. Παλιά μου τέχνη κόσκινο δηλαδή…

Ο χρόνος βλέπεις είναι άλλοτε βοηθός μας και άλλοτε εχθρός μας, είτε αναφερόμαστε στον πραγματικό ή στο σχετικό χρόνο. Πάω να γράψω βλακεία πάλι…το διαισθάνομαι… Να το θέσω αλλιώς τότε! Κοινώς να το θέσω με το δικό μου γνωστό και τρόπο…εεε…με έχετε συνηθίσει πια!

Η Ανάσταση βλέπεις για τον πιο πολύ κόσμο είναι κάτι το σημαντικό. Όχι για εμένα! Κάποτε βίωσα τη πραγματική μου Ανάσταση…εκ νεκρών…αλλά από τότε έχουν περάσει σχεδόν δυο χρόνια. Ίσως θα μπορούσα να πω ότι πριν ένα χρόνο αναστήθηκα εκ νέου, αλλά εκείνη ήταν σαν προγραμματισμένη. Πρόβα τζενεράλε χρόνια πίσω σε ένα ξένο σπίτι γύρω στα είκοσι δύο. Οπότε μέτρα μία.

Ούτε στα θαύματα πίστεψα ποτέ. Άπιστο βλέπεις παιδί από τα γεννοφάσκια του…τον Θωμά ήθελα να ήξερα τι τον είχα…κάποια συγγένεια πάντως θα είχαμε. Θαρρώ πως ότι ούτε εσύ πιστεύεις στα θαύματα. Και είναι δυστυχία δυο άτομα να μην πιστεύουν σε αυτά. Ειδικά αν η αποφασιστικότητα τους χτυπάει ναδίρ. Καταδικασμένοι μάλλον!

Περιμένοντας το Άγιο Φως αναρωτιόμουν τι περιμένει ο άνθρωπος από τη ζωή του. Έξω από μια εκκλησία ένα Άγιο Φως…ένα θαύμα…ανήμπορος να κάνει το οτιδήποτε. Μισή ζωή…η ζωή της αναμονής. Και μετά το Χριστός Ανέστη. Από το πένθος στη γιορτή…κάπως όπως βιώνουμε τα πράγματα και κάθε μέρα. Δίνουμε το φιλί της αγάπης ο ένας στον άλλον…τόσος κόσμος που φιλιέται μεταξύ του. Το φιλί της αγάπης και της ελπίδας…συνέχεια πράξεων…ρουτίνα κινήσεων…και πάλι καμιά απορία λυμένη. Μην ξεχνάς ότι δεν πιστεύω σε θαύματα. Κάπου όμως εκεί πέφτουν βεγγαλικά για να ξορκίσουν το θάνατο…και με μιας σταματώ να σκέπτομαι…μιας και κάτι άλλο έχει κερδίσει την προσοχή μου…πάντως όχι εσύ…

Την άλλη μέρα ένα τσιγάρο και μια παραλία αποτελούν μια μοναχική παρέα. Η θάλασσα πάντα με ηρεμούσε…άγνωστο γιατί…μάλλον το υγρό στοιχείο σου προκαλεί μια ασφάλεια. Θες ότι θυμίζει υποσυνείδητα τη διαμονή μας στο σάκο της κύησης;…δεν έχω ιδέα. Ξαπλωμένος στα βράχια αφήνω πάντα τις αχτίδες του ήλιου να με λούζουν. Παίζω με την άκρη των μαλλιών μου καθώς φθάνω στις τελευταίες ρουφηξιές. Κάπου εκεί περνά ένα καΐκι με εκκωφαντικό θόρυβο στα ανοιχτά για να ξορκίσει τη νεκρική ησυχία που επικρατεί… και με μιας σταματώ να σκέπτομαι…μιας και κάτι άλλο έχει κερδίσει την προσοχή μου…πάντως όχι εσύ…

Περιμένω τη στιγμή για να τριτώσει το κακό…τότε θα μπορώ να πω ότι ο χρόνος δεν ήταν με το μέρος μου…

Πόσο Σημαντικός...

Η μνήμη είναι παράξενο πράγμα. Σε ένα σεντούκι βρίσκεις πράγματα που ποτέ δεν έχεις φανταστεί. Κάτι σαν του κουτιού τα παραμύθια που βλέπαμε μικροί. Θαρρώ πως Παρασκευή το λέγανε εκείνο το σκατό με τα ματομπούκαλα. Ένα γράμμα βλέπεις μέσα σε μια κασέλα σου λύνει πολλές απορίες. Δεν έχει σημασία στην τελική ποιος το έγραψε και για ποιο λόγο. Σημασία έχει ότι μπορείς μέσα σε μια αράδα λέξεις να βρεις τις απαντήσεις που θέλεις. Κι αν πρέπει να δώσω ένα αναστάσιμο μήνυμα τότε μάλλον αυτό είναι το καλύτερο…

...

«Αναρωτιέσαι συχνά πόσο σημαντικός είσαι. Ξέρεις πολύ καλά ότι αυτό είναι μια τόσο άκυρη απορία. Σημαντικός είναι ο κάθε άνθρωπος νομίζω με τον τρόπο του. Όχι για τον εαυτό του τελικά, αλλά μάλλον για τους άλλους ανθρώπους. Αν, λοιπόν, θέλεις να μάθεις αν είσαι κάτι το σημαντικό, μάλλον πρέπει να ρωτήσεις γύρω σου γι’ αυτό. Βλέπεις οι άλλοι μπορούν πάντα να πιστοποιήσουν αν είμαστε χρηστικοί. Και δεν πρέπει ποτέ να το ρωτάς αυτό ή να το επισημαίνεις. Οι πράξεις και τα λόγια των τρίτων μιλάνε από μόνα τους.

Θες να μάθεις γιατί είσαι για μένα τελικά σημαντικός; Τόσο πολύ το χρειάζεσαι; Αν ναι, τότε μάλλον πρέπει να στο πω πρώτη και τελευταία φορά. Σε ένα γράμμα χωρίς παραλήπτη. Σε ένα γράμμα που θα μείνει μέσα σε ένα κουτί και θα βγει όταν εγώ το θελήσω ή όταν κάποιος το βρει.

Είσαι σημαντικός γιατί με κάνεις να χαμογελώ, αλλά και συνάμα να θλίβομαι. Βλέπεις, οι περισσότεροι άνθρωποι είναι ικανοί να μας προκαλούν μεμονωμένα συναισθήματα. Νόμος σου λέω. Είτε μας προκαλούν χαρά, είτε μας προκαλούν θλίψη, αγάπη ή μίσος. Εσύ μπορείς μέσα σε μια μέρα να με κάνεις να χαζογελάω και σε ένα λεπτό να με κάνεις να προβληματίζομαι και να μελαγχολώ. Αυτή η εναλλαγή σε κάνει σημαντικό, γιατί μου θυμίζεις την ανθρωπινή μου υπόσταση…το μάταιο αν το θες.

Είσαι σημαντικός γιατί με κάνεις να αποδομώ τον εαυτό μου. Στην αρχή σκεφτόμουν τι κάνω, που πάω και τι είναι αυτό στο οποίο μπλέκω. Αυτή ξέρεις είναι μια ανασφάλεια που με τυλίγει κάθε φορά προς το άγνωστο. Η βεβαιότητα είναι πάντα ο καλύτερος, αλλά συνάμα και ο χειρότερος, φίλος του ανθρώπου. Το να φθάσω να ξεπεράσω τις φοβίες μου και τις αναστολές είναι το καλύτερο δώρο που μου έχεις κάνει. Η αποδόμηση του εαυτού μας είναι η δυσκολότερη δουλειά, αλλά αν κάποιος σε ωθήσει προς αυτό το δρόμο, τότε είναι αναμφίβολα σημαντικός άνθρωπος.

Είσαι σημαντικός γιατί κάθε φορά που ακούω τη φωνή σου στο τηλέφωνο μου κόβονται τα πόδια και χάνω τη λαλιά μου. Σπάνια άνθρωποι το καταφέρνουν αυτό. Το να χάσω εγώ τα λόγια μου και να περιμένω να σε ακούω μόνο να μιλάς είναι σαν να πετάς άνθρωπο που δεν ξέρει να κολυμπάει στα βαθιά νερά. Σίγουρος πνιγμός! Η έκπληξη που μου προκαλείς, λοιπόν, από τον ίδιο μου τον εαυτό σε κάνει σημαντικό.

Είσαι σημαντικός γιατί άφησες να βγει μια πλευρά του χαρακτήρα σου σε μένα που πολύς κόσμος δεν έχει δει. Δεν έχει σημασία αν μπορούσα να το δω ή όχι. Σημασία έχει ότι εσύ την άφησες να βγει προς τα έξω. Το να παραδέχεται ένας άνθρωπος τις αδυναμίες του, τον κάνει πάρα πολύ σημαντικό.

Για όλα αυτά και πολλά ακόμα είσαι σημαντικός. Την επόμενη φορά, λοιπόν, μην με ρωτήσεις γιατί σε θεωρώ σημαντικό. Μην με ρωτήσεις αν θα απογοητευτώ. Απλούστατα γιατί ό,τι και να γίνει εγώ δεν πρόκειται να απογοητευτώ. Έχεις δικαιωθεί στα μάτια μου πριν γίνει το οτιδήποτε. Αν θέλεις να ακούσεις κάτι που σε ευχαριστεί πλέον, μπορώ να σου πω ότι είσαι από τους λίγους ανθρώπους που το έχουν καταφέρει. Να και ένα ακόμα στοιχείο που σε κάνει σημαντικό.

Δεν πρόκειται ποτέ να σε ρωτήσω αν με θεωρείς εμένα κάτι το σημαντικό. Παλιά μπορεί να είχα τέτοιες απορίες, αλλά πλέον έχουν εκλείψει από το μυαλό μου. Με έχεις αποδομήσει τόσο πολύ μάλλον που πλέον έχω πάψει να σκέφτομαι, αλλά ελπίζω στο να ζήσω. Έχεις κερδίσει τη μάχη, ενώ μπορεί να μην το είχες καν σκοπό. Το αν θα κερδίσεις και τον πόλεμο είναι μάλλον στο χέρι σου. Αν δεν τον έχεις κερδίσει ήδη και αυτόν.

Αν καταφέρνω να σε τρομάζω έστω και λίγο, τότε μάλλον με κάνει και εμένα λίγο σημαντικό.»

...

Να είναι καλά αυτός που έγραψε το γράμμα. Ας σκεφτούμε όλοι μας πόσο μάταιο είναι να αναρωτιόμαστε αν είμαστε σημαντικοί. Ας κοιτάζουμε να αποδεικνύουμε στους γύρω μας ότι έχουν απλά δίκιο να μας θεωρούν σημαντικούς. Μόνο αυτή πρέπει να είναι η δουλειά μας…

Farewell..

Σήμερα φεύγω για Πόρο και ως καλός οικοδεσπότης πέρασα να σας πω ένα γεια βρε αδερφέ, ένα χρόνια πολλά, ένα καλά να περάσετε όπου και να πάτε. Είτε πιστεύετε, είτε όχι να μπείτε στο κλίμα αυτών των ημερών. Πολλές φορές κερδίζουμε πράγματα όχι από ένα πράγμα ή μια ιδέα καθαυτή, αλλά από την ατμόσφαιρα που την περιτριγυρίζει.

Σας αφήνω με το πιο γλυκανάλατο, αλλά συνάμα τόσο υπέροχο τραγούδι που άκουσα τον τελευταίο καιρό και μου έχει κολλήσει.

And he won’t care of you stare
but believe me, it’s best to let go
Don’t just go with the flow

 

And the firefly comes to you
sits on your finger
It shatters and shakes
but she wants you to go with her now
Follow her, out there…

 

The firefly is spreading her wings open wide
thinks the sky will come crashing down, fall to her side
She’s afraid, but her fears slowly fade

 

So fly with the firefly
Fly side by side
Escaping the chains that held you from life
Don’t look down
You’re over the edge

 

Jump, take the leap of faith
Jump, take the leap of faith

Push Away...

Σήμερα ο καιρός είναι παράξενος, σαν την διάθεση μου θαρρώ. Βγάζει ήλιο και μετά από λίγο μαζεύονται κάτι γκρίζα σύννεφα και ρίχνουν δυο ροχάλες. Ξέρεις ίσα-ίσα για να σου σπάσουν τα νεύρα και να μην έχεις καμιά από τις δύο όψεις του ουρανού σε πληρότητα. Η πληρότητα βλέπεις είναι δύσκολο πράγμα για να πετύχει κανείς, ακόμα και στη φύση.

Έχετε ποτέ αισθανθεί ότι κάτι θες να κάνεις, κάποιον να δεις, κάτι βρε αδερφέ, αλλά δεν ξέρεις τι ή έστω το τηλέφωνο δεν χτυπάει; Πολλές φορές σηκώνομαι και νιώθω μια ανεξήγητη λαχτάρα και άγχος για κάτι. Βέβαια ξέρω καλά ότι δεν έχω να κάνω ή να περιμένω τίποτα, αλλά εντούτοις νιώθω τσιτωμένος. Λίγα βήματα από την απόλυτη παράνοια θα μου πείτε. Μπορεί!

Λένε ότι η αναγνώριση της κατάστασης σου είναι ο μισός δρόμος προς την αποδοχή και τη θεραπεία. Τι γίνετε, όμως, όταν δεν υφίσταται επί της ουσίας μια κατάσταση ή εσύ αδυνατείς να την προσδιορίσεις; Εντάξει μην κοροϊδεύω και τον κόσμο, αλλά και τον εαυτό μου. Ως ένα βαθμό όλοι ξέρουμε τι είναι αυτό που μας φταίει, αυτό που περιμένουμε, αυτό που σκεφτόμαστε στο πίσω μέρος του κεφαλιού μας και το αφήνουμε εκεί γιατί δεν έχουμε περιθώρια κινήσεων.

Σε λίγες μέρες φεύγω για Πόρο και έχω μονίμως μια αίσθηση ότι έχω αφήσει ανοιχτές πόρτες…κάτι σαν εκκρεμότητες. Θεωρώ πως δεν είναι μόνο δικιά μου ευθύνη, αν και εγώ δεν έπαιξα το παιχνίδι ορθά. Ζαβό βλέπεις κι εγώ που φοβάται να παραδεχτεί ότι τα πράγματα στη ζωή είναι απλά και όχι πάντα πολυσύνθετα. Κάποιος μου είχε πει, βλέπεις, κάποτε ότι έχω μια τάση να υπέρ-αναλύω. Το έχω αυτό! Έχω διορθωθεί με τα χρόνια, αλλά οι συνήθειες του παρελθόντος δεν είναι και εύκολο να τις απεμπολήσουμε από την πλάτη μας. Βαρίδια που μας καμπουριάζουν και δεν αφήνουν το χαμόγελο της χαζομάρας να λάμψει εκεί που πρέπει. Και κάπως έτσι διώχνεις κόσμο μακριά.

Push away…phrasal που δηλώνει ενέργεια απομάκρυνσης…ενέργεια που συχνά κάνουμε άθελα μας. Μετά κάθεσαι και σκέπτεσαι τι θα γινόταν εάν. Όταν οι άνθρωποι πάψουν να σκέφτονται με το εάν σε κάποια πράγματα, τότε μπορεί να γίνουν πραγματικά ευχαριστημένοι. Ίσως τα πράγματα να είναι πιο απλά από ό,τι τα φανταζόμαστε.

Μην ανησυχείτε, δεν με χτύπησε η κλοπή στο κεφάλι ή έχω κάποιου είδους κατάθλιψη. Απλά κάθομαι φωναχτά και αποτυπώνω τις σκέψεις μου και εν μέρει την ψυχολογία μου. Κι αυτό σίγουρα δεν είναι “στρατευμένο blogging”!! Ίσως μόνο υπό την έννοια ότι έχω τη δυνατότητα να μεταβιβάσω τις ενδόμυχες σκέψεις μου εκεί που θα ήθελα. Αναμένοντας πάντα…

H Βδομάδα των Παθών μου...άρχισε τελικά!!

Μάλλον με εκδικείται ο Θεός που δεν πιστεύω σε αυτόν! Δεν εξηγείται αλλιώς. Τι να πω δηλαδή; Μεγάλη βδομάδα και κάποιος αποφάσισε ότι πρέπει να βιώσω τα πάθη με το δικό μου τρόπο. Σου λέει νηστεία αυτός δεν παίζει να κάνει. Εδώ Μεγάλη Παρασκευή στο παρελθόν και έχει φάει μπριζόλα. Αθεόφοβος παιδί μου! Απαπα…!

Βγαίνει, λοιπόν, ο VK για καφέ μετά από μια κοπιαστική μέρα δουλειάς. Παίρνει το αυτοκινητάκι του, το παρκάρει κοντά σε γνωστή καφετέρια του κέντρου (μην κάνουμε και διαφήμιση…αν και στο παρελθόν ολόκληρο post κάναμε για χάρη της), παίρνει την τσάντα του και κάθεται και πίνει το freddo του αμέριμνος. Δεν ακούγεται από πουθενά η Μάρω, αλλά τι να κάνουμε…καφές με καλό παρεάκι σε κάνει να ξεχνιέσαι! Κάποια στιγμή, λοιπόν, λέει να πληρώσει ο έρημος VK αλλά μάταια. Δίχως πορτοφόλι βλέπετε είναι κομματάκι αδύνατο να πληρώσεις. Χωρίς ολόκληρη την τσάντα δε ακόμα πιο δύσκολο…για ευνόητους λόγους.

Μην σας τα πολυλογώ, χτες ξόδεψα αμέτρητες ώρες σε διάφορες χαρούμενες εργασίες όπως να επισκέπτομαι ένα αστυνομικό τμήμα (από το οποίο είχα μάλιστα και άσχημες αναμνήσεις…déjà vu μάλλον), να ακυρώνω κάρτες, να εκδίδω νέα ταυτότητα (ναι…αυτή χωρίς το θρήσκευμα…να και ένα καλό που βγήκε…στην πυρρά!!!) και να πηγαινοέρχομαι σπίτι-κέντρο για να πάρω το αυτοκίνητο που στοιχημάτιζα αν στον επόμενο τόνο θα το έβρισκα εκεί που το άφησα! Τρελό κέφι σας λέω…!!

Τώρα θα μου πεις τι κλαις πιο πολύ από αυτά που έχασες; Την αμαρτία μου θα σας την πω. Δεν κλαίω τόσο πιστωτικές και χαρτιά. Θα φάω βέβαια ένα γαμήσι μέχρι να τα βγάλω ξανά, αλλά αυτό θα το αντέξω. Δυο πράγματα κλαίω…το Rayban γυαλάκια μου (που σημειωτέων ήταν και ολοκαίνουργια) και το ipod μου (που μπορεί να ήταν αρχαιολογία, αλλά οι τσούλες είχαν λιώσει τόσο καιρό να ακούγονται).

Μια ευχή για τον κλέφτη; Ρε πούστη…που να μην προλάβεις να πουλήσεις ούτε το λουρί της τσάντας! Έλεος! Δεν μπορώ να καταλάβω την κλεψιά στην όποια μορφή της. Είτε αυτή είναι κοινή κλοπή, είτε αυτή είναι κατασπατάληση του δημοσίου χρήματος. Το ίδιο και το αυτό είναι. Ο ένας κλέβει για να πάρει τη δόση του, ενώ ο άλλος κλέβει για να φτιάξει βίλες. Σιγά τη διαφορά!

Και να σας αφήσω με το νέο hit που μας έχει πάρει τα μυαλά! Η ζωή συνεχίζετε λέμε…και σήμερα θα βγω και για ποτό και για φαΐ. Ντιπ αναίσθητος δηλαδή! Απλά χωρίς τσάντα…!!!

Είναι αυτό Στρατευμένο Blogging...;

Οι πιο πολλοί το ξέρετε βέβαια, αλλά τυχαίνει να κάνω μάθημα σε κάποια παιδιά για πανελλήνιες. Ξέρετε πιτσιρίκια γύρω στα 17 που το μυαλό τους είναι στα γκομενάκια, στις βόλτες, στα ρούχα και ενίοτε – στο τσακίρ κέφι – και λίγο στο διάβασμα. Να μου πεις και εσύ ρε μαλάκα όταν ήσουν 17 ξέχασες τι έκανες; Τα ίδια και χειρότερα. Εντάξει βρε αδερφέ…το θυμάμαι, αλλά όσο να το κάνουμε εγώ ήμουν πάντα και λίγο μαλακομπούκωμα! Ήρεμο παιδάκι που ναι μεν βαριόταν να στρώσει τον κώλο του στο διάβασμα, αλλά δεν ήταν ότι αποτελούσε και κανένα αλητάμπουρα που γύρναγε όλη την ώρα.

Σήμερα, λοιπόν, συγχωριανοί μου βρήκα τον τρόπο με τον οποίο μπορούμε να αλλάξουμε όλο το εκπαιδευτικό μας σύστημα. Είναι φανερό προ πολλού ότι καμιά παιδαγωγική μέθοδος δεν μπορεί να βελτιώσει τα καμάρια αυτού του τόπου. Βρε είτε καθέδρας, είτε συμμετοχική, είτε διαδραστική διδασκαλία στον ίδιο παρανομαστή καταλήγουμε. Το θέμα είναι τι να κάνουμε; Εγώ σήμερα σας έχω την λύση…τουλάχιστον για το μάθημα της γεωγραφίας.

Αρχικά, να υπενθυμίσω ότι είμαι μεγαλοφυΐα και να προσθέσω ότι είμαι και τετραπέρατος (παρακαλώ να το πιστοποιήσετε και στα σχόλια σας!). Σήμερα, λοιπόν, και ενώ είχα τελειώσει το μάθημα που υποτίθεται ότι έπρεπε να κάνω…άρχισα να παίζω με τους μαθητές μου ένα απλό και ενδιαφέρον παιχνίδι. Τους έλεγα χώρες και ήθελα να μου βρουν την πρωτεύουσα τους. Καλά δεν στέκομαι ότι ένας-δυο δεν ήξερα καν την πρωτεύουσα της Ισπανίας! Τελοσπάντων, παρατήρησα ότι με τις ευρωπαϊκές χώρες τα πήγαιναν πολύ πιο καλά από εκείνες του υπόλοιπου κόσμου. Εν τω μεταξύ τους έκανα και το quiz λίγο βαθμωτά, αρχίζοντας από πιο «εύκολες» και πήγαινα σε πιο «δύσκολες» χώρες. Κάποια στιγμή, λοιπόν, ήρθε η ώρα της Μάλτας και της Ισλανδίας. Κι εδώ συγχωριανοί έπαθα την πλάκα μου (και αυτό το τσέκαρα σε δυο τμήματα)! Βρήκαν αμέσως τις πρωτεύουσες…ενώ κολλούσαν για παράδειγμα στην Αίγυπτο, την Αυστραλία, την Ιαπωνία και τον Καναδά! Όταν ήρθα να τους ρωτήσω πως και έτυχε να τις ξέρουν, η απάντηση τους με αποστόμωσε: “Καλά κύριε, δεν βλέπετε Eurovision;”…!!!! Άλαλα τα χείλη των ασεβών…!!!

Η Eurovision αγαπητοί μου συγχωριανοί δεν είναι ένα απλό «πανηγυράκι». Η Eurovision μαθαίνει γεωγραφία!! Όσο παράξενο και αν σας ακούγεται, αυτά τα παιδιά έμαθαν το Ταλίν, τη Ρίγα, τη Βαλέτα και το Ρέικιαβικ από τη Eurovision και όχι από την οικογένεια τους ή την καθηγήτρια που τους έκανε γεωγραφία!!!! Και αυτό συνέβη σε δυο τμήματα…η ίδια απάντηση!!

Και στα πλαίσια του «στρατευμένου blogging» απαιτώ τα εξής:

Να διοργανώσουμε μια global Eurovision…που προφανώς δεν θα είναι Euro πλέον…αλλά θα συνεχίσει να είναι Vision!! Κάτι σαν Μουσικούς Ολυμπιακούς που θα γίνονται κάθε χρόνο. Αυτή μπορεί να είναι και η σύγχρονη συμβολή των Ελλήνων στον παγκόσμιο πολιτισμό και την ιστορία. Στα αρχαία χρόνια τους δώσαμε τους Olympics…εεεε…τώρα θα τους δώσουμε του Musicolympics!!! Τέλειο εεεεε;;;;;

Έπειτα, εισηγούμαι και επίσημα στον Άρη (έλα που δεν καταλαβαίνετε ποιον Άρη λέω!!!) να εισάγει στο σχολείο μάθημα «Ιστορίας της Eurovision». Με αυτό τον τρόπο τα Ελληνόπουλα θα μάθουν γεωγραφία και θα ξέρουν και όλα τα τραγούδια και τις βαθμολογίες που πέρασαν από τη Eurovision καλύτερα και από το Έπος του ’40 (στο οποίο έτσι κι αλλιώς έχουν παντελώς μαύρα μεσάνυχτα)!!

Αχ…τι ωραία είναι να νιώθεις χρήσιμος για την κοινωνία…και να κάνεις συν τοις άλλοις…στρατευμένο blogging!!