Εφτά χρόνια συνήθειες, σήμερα τέλειωσαν! Εφτά χρόνια που σημαδεύτηκαν από χαρές, εκπλήξεις, αγωνίες και καμιά φορά λύπες. Λένε ότι οι άνθρωποι πρέπει να κρατάνε πάντα τα καλά από τα άτομα που πέρασαν από τη ζωή τους και έφυγαν. Θες από απόφαση, θες από ένστικτο, νομίζω ότι τόσα χρόνια αυτό κάνω. Κρατάω τα καλά και περνάω τα κακά στη γωνιά της λήθης. Σήμερα έφυγε από κοντά μου ένα «άτομο» που είχε μια ξεχωριστή θέση στην καθημερινότητα μου. Βάζω τα εισαγωγικά γιατί αν και μιλάω για ένα ζώο, για εμένα ήταν κάτι πέρα από αυτό. Ήταν πριν εφτά χρόνια που το όνειρο μιας ζωής έγινε πραγματικότητα. Βέβαια όταν πραγματοποιείς ένα όνειρο που είχες από παιδί, δεν μπορείς να ζυγίσεις τα πιθανά μελλοντικά κόστη.
Σήμερα η ζυγαριά ήρθε στα ίσα της για κάποια λεπτά και τελικά βάρυνε προς την πλευρά της χαράς και της παρελθούσας ευτυχίας. Ο Ορφέας θα κρατήσει μια ξεχωριστή πλευρά στη καρδιά μου, μιας και ήταν από τα λίγα άτομα που έχω γνωρίσει μέχρι τώρα που συνειδητά δεν ζήταγε τίποτα για να σου δώσει απλόχερα την ψυχή του. Σε αντίθεση με τους ανθρώπους που γνωρίζει κανείς κάθε μέρα, αυτός ζήταγε μόνο να του δίνεις προσοχή και να παίζεις μαζί του. Σαν ένα παιδί που δεν έλεγε ποτέ να μεγαλώσει. Ακόμα και στις τελευταίες στιγμές του.
Αυτό το κείμενο δεν το γράφω ούτε για να τον τιμήσω, ούτε για να το διαβάσει κάποιος. Το κείμενο αυτό το γράφω για εμένα και μόνο εμένα…
