Πάμε όλοι μαζί οι Σοσιαλιστές σε μία Παραλία...

Του Κίτσου η μάνα κάθεται…το ξέρετε το δημώδες; Διάβασα πριν λίγο τις λεπτομέρειες για το 23^ο Παγκόσμιο Συνέδριο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς. Αν, λοιπόν, η φτώχια θέλει καλοπέραση, τότε σίγουρα ο σοσιαλισμός θέλει να κολυμπάει στην χλιδή.

Μη νομίζετε ότι ο σοσιαλισμός περνάει κρίση μόνο στην Ελλάδα. Όχι βρε κουτά! Ο σοσιαλισμός υπαρκτός ή μη, βεριτάμπλ ή ιμιτασιόν, φασόν ή άμεσα παραγόμενος αντιμετωπίζει αμφισβήτηση παντού ανά τον κόσμο. Και για να λέμε και του στραβού το δίκιο δεν πρέπει να έχει κανείς και καμιά τρελή απορία γιατί συμβαίνει αυτό. Αρκεί και μόνο να παρατηρήσει τους απανταχού φερόμενους ως σοσιαλιστές.

Αυτό που μιλάμε για τη φτώχεια, την πείνα και τον κατατρεγμό μέσα στη χλίδα ενός ξενοδοχείου 5 αστέρων, πολύ με τρελαίνει. Τι να πω βρε παιδί μου για να το καταλάβετε καλύτερα; Είναι σαν να κάνεις συνέδριο για την προστασία του περιβάλλοντος μέσα σε μια βιομηχανία λιγνίτη! Να συζητάς για την προστασία των ζώων σε μια φαρμακοβιομηχανία που κάνει πειράματα στα ζώα. Να πολεμάς τα ναρκωτικά σε συνέδριο στη Κολομβία και δίπλα από τις φυτείες της κόκας (αν και σε αυτή την περίπτωση μπορεί και να περνάς καλά!!!!).

Αρκετά παλιότερα έχω ασχοληθεί με το πόσο δύσκολο είναι τελικά να είσαι αριστερός και αντίθετα πόσο εύκολο είναι να ζεις και να φέρεσαι ως γνήσιος δεξιός. Αν, όμως, είσαι ένας απλός άνθρωπος που στη τελική δεν υπόσχεται να αλλάξει τον κόσμο μπορεί να μην είναι και τόσο κακό. Τι συμβαίνει, όμως, όταν μιλάμε για τους «ηγέτες» που επαγγέλλονται και μας υπόσχονται ένα καλύτερο και σοσιαλιστικό αύριο; Πως μπορεί αυτό να συμβαδίσει με το Grand Resort στο Λαγονήσι και τα είδη περιποίησης Bulgari;