Συναντώ αρκετούς ανθρώπους, δεν είμαι πια μονόχνοτος όπως ήμουν παλιά. Ανοίγομαι πιο εύκολα από ότι στο παρελθόν. Δίνω πράγματα με περισσότερη ευκολία και χαίρομαι να στέκομαι δίπλα ακόμα και σε ανθρώπους που δεν γνωρίζω τόσο καλά αν νιώσω ότι το έχουν ανάγκη. Και όλα αυτά τα λέω με πραγματική δόση αυτογνωσίας και μετριοφροσύνης. Ας τολμήσει να έρθει κάποιος να με διαψεύσει.
Βλέπεις, όμως, η φύση του ανθρώπου είναι ζωώδης. Στη ζούγκλα της καθημερινότητας βρίθουμε από θηρία ανήμερα, τα οποία για έναν ανεξήγητο λόγο είναι μασκαρεμένα ως γλυκά προβατάκια. Άλλοτε πολύ πετυχημένα, άλλοτε όχι και τόσο καλά. Έχω βαρεθεί πια, όμως, να βλέπω τόσους λύκους με προβιές. Και εγώ τι πρέπει να κάνω; Να μεταμορφωθώ σε ένα ακόμα θηρίο και να ξεσκίζω ό,τι βρεθεί στο διάβα μου. Αν με αναγκάσουν κι άλλο…μπορεί και να το κάνω…δεν μπορώ να πάρω και όρκο. Να ξέρετε κάτι τότε όμως! Μην γυρίσει κανείς και μου πει…εσύ δεν ήσουν έτσι! Γιατί όντως δεν ήμουν έτσι…αλλά αν ήθελα να επιβιώσω είχα μόνο δυο επιλογές. Ή να μείνω μόνος και έρημος ή να γίνω ένα άλλο αγρίμι που θα κυκλοφορεί ελεύθερο.
Υπάρχουν στιγμές που ειλικρινά νιώθω ότι μισώ τους ανθρώπους. Δεν το κρύβω! Μισώ το γεγονός ότι η πλειοψηφία δεν ξέρει τι θέλει και πως το θέλει. Μισώ το παιχνίδι που παίζεται εκεί έξω και όλοι έχουν συμφωνήσει σιωπηρά για τους κανόνες του, ακόμα και αν το αρνούνται. Μισώ όταν άνθρωποι κλαίγονται για το πόσο άσχημα τους συμπεριφέρονται οι άλλοι και οι ίδιοι συμπεριφέρονται με τον ίδιο ή και χειρότερο τρόπο. Τόσο γαμημένη υποκρισία πια; Τόσοι τσάμπα μάγκες και μάγκισσες; Άντε μου στο διάολο όλοι σας!
Μην ανησυχείτε, δεν έχω κάτι σοβαρό, απλά κάποια μικρά και αθώα πράγματα μου δείχνουν ότι οι άνθρωποι είναι τελικά ακόμα ζώα. Ελάχιστοι έχουν ξεπεράσει το στάδιο του πιθήκου. Τι κι αν κατέβηκαν από τα κλαδιά και κλείστηκαν σε στέρεα σπίτια και ζεστά ρούχα…τα ίδια σκατά έχουν μείνει. Άλλαξαν μάλλον συσκευασία μόνο! Καλό marketing…δεν λέω…αλλά τόσο χαμός για ένα πουκάμισο αδειανό που έλεγε και ο Σεφέρης; Τόσα «αδειανά πουκάμισα» πια; Τόσα μάλλον που ο νους μου ο ρημαγμένος δεν μπορεί πια να αντέξει.
Αχ ρε Ορφέα! Τελικά μόνο εσύ ήξερες τι ήθελες. Ζώο και εσύ…ζώα και οι άλλοι….τουλάχιστον εσύ όμως δεν πούλαγες ανθρωπιλίκι!
