Άλλα κείμενα θέλω να γράψω και άλλα μου βγαίνουν στο δρόμο. Αυτό είναι και το καλό με το Blogging…δεν μπορείς να μπεις σε ένα προγραμματισμό. Εδώ αυτό τον έρμο τον Τόμας τον έχω φτάσει σχεδόν μέχρι το τέλος και δεν λέω να τον κλείσω και να τον ανεβάσω. Μια ζωή δεν ήμουν του προγράμματος. Αυθόρμητος είναι η αλήθεια και off the schedule. Βέβαια αυτό βγαίνει άλλες φορές σε καλό και άλλες σε κακό. Τέλοσπαντων, μέχρι τώρα επιβιώνω οπότε μάλλον καλό θα είναι!
Σήμερα ένα φίλος έβαλε το εξής status στο Facebook: “Μόνοι ερχόμαστε και φεύγουμε πιο μόνοι”. Πέρα από το ότι δεν είμαι και τόσο απαισιόδοξος (γιατί απλά απαισιόδοξος είμαι σε γενικές γραμμές), δεν μπορώ να το δεχτώ κιόλας αυτό το μότο. Και σε αυτό το σημείο να αναπτύξω το συλλογισμό μου.
Βασικά είναι μέγα λάθος ότι ερχόμαστε μόνοι. Ας αφήσουμε το γεγονός να γεννηθούμε δίδυμα (όπου και τεχνικά να το δεις μόνος δεν είσαι), γιατί η πλειοψηφία δεν το πολυπαθαίνει. Όπως και να το κάνεις όμως καθώς έρχεσαι σε αυτό τον ντουνιά πας σετάκι με δυο γονείς. Τους θες δεν τους θες…δεν σε ρωτάει και κανείς…αυτοί είναι. Επιστροφές δεν είναι δεκτές. Οπότε μαθαίνεις και τους αγαπάς, τους δέχεσαι και στο τέλος τους έχεις και μια αδυναμία ακόμα και αν σου σπάνε το νευρικό σύστημα ώρες-ώρες. Και δεν σας είπε κανείς και το καλύτερο! Παίζει να έχεις και πακέτο κάποιον αδερφό ή αδερφή – μεγαλύτερους πάντα – ή αν δεν έχεις να σου έρθουν στο δρόμο του βίου. Η ιστορία όμως δεν τελειώνει εκεί. Όχι…τι νόμισες! Έχεις παρέα και τη Θεία Φυστικούλα (ναι καλέ…εκείνη από τα Τρίκαλα Κορινθίας) και το Θείο Μπάμπη (ναι βρε…εκείνον από το Κακοσάλεσι).
Να μου πεις τώρα, μπορεί να του έχεις όλους αυτούς αλλά να νιώθεις εξαιρετικά μόνος. Εεεεεε τι να σου κάνουμε παλικάρι μου; Αυτοί σου λάχανε…κοίτα να βολευτείς και εσύ λίγο μέχρι να πας σχολείο! Δεν μπορεί…όλο και με κάποιον ξάδερφο…έστω κοντοχωριανό…θα ταιριάξεις!
Στο δρόμο έρχεται το σχολείο. Εκεί κι αν δεν είσαι μόνος. Πρώτον έχεις διπλανό τον Γιωργάκη που σκαλίζει τη μύτη του όλη την ώρα και κολλάει τις μύξες κάτω από το θρανίο….αααα….και τις τσίχλες. Αυτό δεν είναι θρανίο…χωματερή είναι! Εντάξει…δεν σου είπα να κάνεις παρέα με το Γιωργάκη, αλλά ένα σχολείο…τόσες τάξεις….πρέπει να είσαι και εσύ λίγο παράξενος για να μην βρεις κάποιον να πεις μια κουβέντα και να μοιραστείς τις νεανικές σου ανησυχίες. Έστω εκείνο το geek στο τελευταίο θρανίο. Λίγο βλαμμένο φαίνεται, αλλά μπορεί να γίνει ο αγαπημένος σου κολλητός. Ναι μπορεί…στο ορκίζομαι!
Μετά το σχολείο, έρχεται η ζωή. Κι εσύ αν είσαι ήδη πιο ώριμος τότε έχεις μάθει καλά τη σημασία του να έχεις ανθρώπους γύρω σου. Αξία…ανεκτίμητη που λέει και μια διαφήμιση πιστωτικής κάρτας (μην κάνουμε και διαφήμιση…δεν λέει…δεν παίρνω και ποσοστά κιόλας…όχι τίποτε άλλο)!
Εν τω μεταξύ, στη ζωή σου πρέπει να έχει μπει και η άλλου τύπου ανθρώπινη επαφή. Έλα που δεν καταλαβαίνετε! Ναι όλοι μου γίνατε αθώοι! Το γκομενικό εννοώ βρε! Εδώ τώρα οι συμβουλές είναι λίγες, γιατί αν περιμένατε να βγάλετε άκρη από εμένα…παιδιά την κάτσατε την βάρκα. Αλλά όσο να ‘ναι αν είσαι σωστός ή σωστή αργά ή γρήγορα θα βρεις τον άνθρωπο σου. Καλά δεν σου υπογράφω και χαρτί ότι θα είσαστε μαζί μέχρι να σας χωρίσει ο θάνατος, αλλά ακόμα κι αν δεν κάτσει με την πρώτη περίπτωση θα έρθει δεύτερη, τρίτη, τέταρτη…και πάει λέγοντας! Μια φορά…αν το θες…μόνος με τη συμβατική έννοια δεν μένεις.
Και πριν κλείσω…τι γίνεται αν κάνεις όλα αυτά και νιώθεις μόνος. Γιατί το έχουμε ξαναπεί. Το ότι έχεις ανθρώπους γύρω σου…δεν λέει κάτι. Μπορεί να νιώθεις αφόρητα μόνος. Φίλε…τότε…κάνεις κάτι λάθος…για να το θέσω κομψά!! Καλά και άκομψα να το έθετα, θα έλεγα ότι κάνεις…μαλακίες!
Κοιτάξτε….η ζωή είναι ένα κομμάτι Jazz! Αρχίζει χαμηλά…υποτονικά…σε βάζει στο ρυθμό με αργές κινήσεις που κάνουν το σώμα σου να πάλλεται ρυθμικά. Δεν το καταλαβαίνεις…αλλά πας με το ρυθμό. Όσο περνάει η ώρα ανεβαίνει…και μαζί δίνεις και εσύ ρυθμό…κουνώντας τώρα και το κεφάλι. Κι έρχεται η στιγμή της κορύφωσης…του σόλο…του αυτοσχεδιασμού! Εκεί είναι στο χέρι σου…γιατί ο ρυθμός έχει γίνει δυνατός…σχεδόν υστερικός. Το σαξόφωνο…τσιρίζει και βρίσκεται σε έκσταση. Μπορεί εσύ να νιώθεις ότι σολάρεις μόνος…αλλά γύρω σου είναι κόσμος που κοιτάει. Άλλοι με θαυμασμό, άλλοι με συμπάθεια, άλλοι με λαγνεία και άλλοι με μίσος. Σε κάθε περίπτωση δεν είσαι μόνος! Κι όταν έρθει το τέλος…το μόνο που μένει είναι μια ανάσα βαριά…όπως μετά από έντονο σεξ…αλλά ξέρεις ότι έχεις ζήσει All that Jazz…so fucking fantastic! Και σίγουρα όχι μόνος…
