Είναι πολλές από όσο θυμάμαι οι φορές που κάθισα και σκέφτηκα τι είναι αυτό που θέλει τελικά ένας άνθρωπος από τη ζωή του. Ξέρετε…αυτά συνήθως τα αναλογίζεσαι ή σε στιγμές μαύρης κατάθλιψης ή σε άλλες απόλυτης βαρεμάρας. Σπανίως τα αναλύεις όταν είσαι απόλυτα ευτυχισμένος. Αν και νομίζω ότι τότε είναι μάλλον που πρέπει, γιατί το μυαλό σου είναι καθαρό και μπορείς να εκτιμήσεις πραγματικά τι είναι αυτό που θέλεις και τι είναι αυτό που αξίζει να πετάξεις στην άκρη.
Θα μου πείτε προς τι τόση αμπελοφιλοσοφία της ανθρώπινης ύπαρξης μέσα στο κατακαλόκαιρο; Η απάντηση προφανής…είμαι σκεπτόμενος άνθρωπος. Άκουσα κάτι από το βάθος; Που εγώ πέρα από πανέξυπνος…είμαι και εξαιρετικά φιλοσοφικός και αναλυτικός τύπος! Εντάξει…μη βαράτε…λέμε και καμιά μαλακία να περάσει η ώρα. Ρίχτε τα στη ζέστη παρακαλώ! Έχουμε και λέμε, λοιπόν, τι είναι απαραίτητο για να είναι κανείς χαρούμενος; Με λίγα λόγια…αν η ζωή είναι μια συνταγή μαγειρικής, ποια είναι τα απαραίτητα συστατικά που δεν πρέπει να λείπουν;
Συστατικό πρωταρχικό και απαραίτητο: Να μην ψωμολυσάς! Είπαμε…τα πολλά λεφτά μπορεί να μην φέρνουν ευτυχία, αλλά και να το παίζεις Κλοσάρ δεν είναι και αυτοσκοπός στη ζωή ενός ανθρώπου. Τελικά είναι καλό να έχεις τόσα όσα να μπορείς να κάνεις τη ζωή που θέλεις και να μην μιζεριάζεις. Γιατί συγνώμη, αλλά δεν υπάρχει χειρότερο από κάποιον που είναι μέσα στην απόλυτη μιζέρια και του φταίνε όλα. Σαφώς, αυτό δεν έχει να κάνει πάντοτε με τα χρήματα, γιατί συναντάς συχνά άτομα που τους φταίνε όλοι και όλα, ενώ από πλευράς βιοτικού επιπέδου είναι μια χαρά. Δεν έχω όμως χειρότερο! Ένα χαμόγελο βρε αδερφέ και να χαίρεσαι με απλά πράγματα δεν είναι δα και τόσο μεγάλη δουλειά!
Απαραίτητο συστατικό νούμερο δύο: Να έχεις ανθρώπους γύρω σου που σε αγαπάνε και σε νοιάζονται! Μονήρης άνθρωπος είναι σπάνια ευτυχισμένος άνθρωπος. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη τύχη από το να διαθέτεις πραγματικούς φίλους που θα σου σταθούν στη λύπη σου, αλλά κυρίως (και το τονίζω αυτό) θα μοιραστούν εγκάρδια τη χαρά σου. Βλέπετε στη λύπη πάντοτε ενυπάρχει το στοιχείο του οίκτου…οπότε τότε είναι εύκολο να συμμεριστείς κάποιον. Στη χαρά όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά, μιας και εκεί η ζήλια μπορεί να καταστρέψει κάθε ευγενές συναίσθημα και καλή πρόθεση.
Συστατικό που συνήθως λησμονούμε, αλλά κακά τα ψέματα όσο κοινότυπο και να ακούγεται, είναι η αλήθεια…και αυτό δεν είναι άλλο από την υγεία μας! Τώρα ακούγομαι σαν τη μάνα μου, αλλά αν το καλοσκεφτείς τι να τα κάνεις όλα αν δεν έχεις την υγειά σου; Το θέμα, λοιπόν, είναι να είμαστε μια χαρά και να περνάμε ακόμα καλύτερα με όλα τα υπόλοιπα.
Συστατικό θεμελιακό και κανόνας βασικός…να μπορείς να είσαι στα πάντα ο εαυτός σου! Κοινώς, να κάνεις αυτό που θέλεις χωρίς να ενοχλείς κανένα. Στη ζωή βλέπετε δεν μπορείς να γλιτώσεις να παίξεις ρόλους…να υποδυθείς χαρακτήρες που ενδεχομένως δεν είσαι, προκειμένου να κερδίσεις κάτι. Το θέμα κάθε φορά είναι να ξέρεις γιατί το κάνεις και να είσαι συνεπής κυρίως προς τον εαυτό σου. Εκεί, όμως, που δεν υπάρχει λόγος να μεταμορφωθείς σε κάτι που δεν είσαι, δεν νομίζω ότι έχει νόημα να το πράξεις.
Συστατικό τελευταίο και τελική πινελιά: Να ερωτεύεσαι και να βιώνεις αμφίδρομα την αγάπη! Όποιος δηλώνει ελεύθερος από κάθε επίδραση του έρωτα…αυτού του βασανιστικού ώρες-ώρες αισθήματος…είναι μάλλον ένας απίστευτα παγιδευμένος άνθρωπος…και δυστυχώς δεν το ξέρει κιόλας. Ανέκαθεν εκτιμούσα αφάνταστα τους ανθρώπους που δεν φοβόντουσαν να αγαπήσουν και να αγαπηθούν. Ως συνέπεια, πλέον λυπάμαι τους ανθρώπους που φοβούνται να ερωτευθούν και κυρίως διστάζουν να ζήσουν τον ερωτά τους. Προσωπικότητες μάλλον ημιτελείς, φοβισμένες και τελικά τόσο μόνες. Περνάνε τα χρόνια και δυστυχώς παρατηρώ ότι αυτοί οι άνθρωποι πληθαίνουν…σε μια εποχή που οι φοβίες χτυπάνε κόκκινο, τα άτομα απομονώνονται στον προσωπικό τους μικρόκοσμο, αναλύουν με σχέσεις κόστους και οφέλους ακόμα και τον έρωτα, αρνούνται να ομολογήσουν ακόμα και στον εαυτό τους τα συναισθήματα τους και τελικά ζουν επιφανειακά, άνευρα και κυρίως ανέραστα.
Συστατικά μιας συνταγής μαγικής που όλοι μας θέλουμε να μαγειρέψουμε με τον πιο όμορφο τρόπο. Σε βιβλία μαγειρικής που δεν κυκλοφορούν στο εμπόριο, αλλά υπάρχουν μέσα μας ή συσσωρεύονται με τα χρόνια. Γαστρονομικές συνταγές που όπως και στην κοινή μαγειρική θέλουν πειθαρχία, γνώση, συναίσθημα και φαντασία σε χορταστικές δόσεις. Στη «κουζίνα», λοιπόν, ολοταχώς…
